Boeken kaften en dubieuze reacties

Afgelopen dinsdag was het weer zover. Jongste zoon had zijn boeken opgehaald en moeders kon met het kaftpapier aan de slag. Vind ik helemaal niet erg om te doen. Heb het jarenlang voor alledrie mijn kinderen gedaan. Daar was ik heel wat uurtjes zoet mee. Zochten ze de boeken uit die ze de volgende dag nodig hadden en begon ik daar eerst mee. Zo kon ik het een beetje verdelen. Ooit heb ik het hun voorgedaan zodat ze zelf aan de slag konden, maar dat was niet om aan te zien. Zonde van het kaftpapier, want het zat nooit strak genoeg gevouwen.
Het waren deze keer maar 23 boeken. Meer dan genoeg.......

Ik probeer altijd zo efficiënt mogelijk te werken. Dat betekent wel dat ik de boeken wat vaker in mijn handen heb, maar ik zit dan in zo'n heerlijke flow dat het vanzelf gaat. Fase 1 is het knippen en het grove invouwen van de kaft en fase 2 is de boven en onderkant afwerken. Ik heb er iets meer dan 1 uur op gezeten en dat is volgens mij best snel. Nu moet ik eerlijk bekennen dat ik de hoekjes niet invouw, maar omvouw en vastzet met een plakbandje. Ik weet dat er een vouwmethode is. Die heb ik ooit een keer geprobeerd en dat duurde mij te lang. Vandaar dat ik de makkelijke weg kies..........

De buitenkant ziet er strak uit. De binnenkant vind ik niet zo belangrijk. Het gaat erom dat het boek beschermd is en dat we geen boete krijgen aan het eind van het schooljaar. Als zoon dit jaar zijn examen haalt is deze kaftsessie de allerlaatste keer geweest. Ik zal het missen.........

Nu even over de vreemde reacties die ik op oude blogjes kreeg. Zij schreef over een h.acker in blogland. Ik volg ook een gehackt account. En nu ik van die vreemde Engelstalige reacties krijg, waarvan ik de afzender niet kan achterhalen, krijg ik het een beetje benauwd. Het zijn aardige reacties hoor, daar niet van. Maar ze klinken toch een beetje dwingend. Er staan ook titels van blogs bij, maar ik durf er niet heen. Omdat de afzender anoniem is.

If you recognize yourself in these comments, please make yourself known. Otherwise I won't be visiting your blog. (Ben benieuwd wat er gebeurt)

		Thank you for the good writeup. It in reality was a amusement account it. Look advanced to more brought agreeable from you! However, how could we keep in touch? Feel free to surf my website ... my article network deindexed op Over gebroken nachten en Pinterest Anoniem op 21-8-12 Awesome blog! Is your theme custom made or did you download it from somewhere? A design like yours with a few simple adjustements would really make my blog shine. Please let me know where you got your design. With thanks Also visit my web page : my blog guest op 'Zij' gaan loesoe...... Anoniem op 21-8-12 This is a topic that is close to my heart... Cheers! Exactly where are your contact details though? Also visit my site ; my article network review op Sweet Saturday Anoniem op 21-8-12 Helpful info. Fortunate me I discovered your site accidentally, and I am surprised why this accident did not took place in advance! I bookmarked it. Here is my web blog my article tools op Fleur en kleur op woensdag. Anoniem op 21-8-12 Thanks a lot for sharing this with all folks you really realize what you are talking approximately! Bookmarked. Kindly also talk over with my website =). We can have a link alternate agreement between us Here is my web site :: my blogger tricks op Slakkenkwekerij Sjonke Anoniem op 21-8-12 Hello very cool site!! Guy .. Excellent .. Superb .. I'll bookmark your blog and take the feeds additionally? I'm glad to find a lot of helpful information here in the put up, we want work out more strategies in this regard, thank you for sharing. . . . . . Also visit my web site :: cool articles for teenagers op Wat nu weer........ Anoniem op 21-8-12 I like the valuable info you provide in your articles. I'll bookmark your blog and check again here frequently. I'm quite sure I will learn lots of new stuff right here! Best of luck for the next! Also visit my web-site cool articles for teenagers op Cupcakes Part Deux Hebben jullie dit soort reacties ook wel eens gekregen? Zie ik spoken?  Ik weet het niet. Ik ben alleen maar heel erg voorzichtig, want ik zou het vreselijk vinden als ik mijn blog kwijt zou raken. Zoveel verhaaltjes en al die leuke en lieve reacties van iedereen. Ik wacht het maar even af.......... Anoniem op 21-8-12

Over gebroken nachten en Pinterest

Wat die twee met elkaar te maken hebben?
Helemaal niets, maar ik prop gewoon ff twee onderwerpen in één verhaaltje....

Pasgeleden had ik weer een idiote nacht. De kids zijn de nachtelijke flesjes en troostmomentjes allang ontgroeid, maar de gebroken nachten zijn voor mij sinds hun pubertijd en het daarbij horende uitgaansgedruis gewoon teruggekomen!!
Dochter ging als introducee mee naar een schoolfeest van het Grafisch Lyceum in Rotterdam. Ze gingen met zijn viertjes en pakten de laatste trein van hier naar 'Roffa'. Het begon veel eerder, maar ze wilden niet te vroeg aankomen. Het feest zou nl. tot 5 uur 's nachts duren en dan was de overbrugging naar de eerste trein terug (06:10 uur) niet zo heel groot.
Omdat ik een nogal overbezorgde ma ben, stelde dochter voor om regelmatig een berichtje te sturen. Komt nog bij dat jongste zoon naar het examen-stuntfeest van zijn eigen school was, dus het was weer 'dolle pret'.....NOT.
Hier de waakmomenten van deze ernstig onderbroken nacht:
00:30 - zoon komt thuis
01:20 - sms dochter dat ze in de club is waar het feest plaatsvindt

05:30 - sms dochter dat ze op Rotterdam Centraal staat te wachten met haar 3 party-vrienden
06:30 - wekker van oudste zoon loopt af. Hij moet gewoon naar Delft (studeert op de TU)
07:05 - dochter komt thuis

Manlief slaapt overal doorheen en was gelukkig degene die er 's ochtends uitging. Kon ik nog even blijven liggen en proberen een extra uurtje slaap te pakken. Helaas toch een gammele dag gehad. Dochter heeft het wel naar haar zin gehad, maar ze was keimoe, omdat voor haar die dag al om kwart over 6 begonnen was. Eerst naar school in Rotterdam, terug thuis proberen te slapen en toen terug naar Rotterdam voor een nachtelijk feest.....was zelfs voor zo'n jonge blom iets te zwaar.....

En dan nu Pinterest.......
Kennen jullie mijn 'kamp'-vaasjes nog. Een paar weken geleden heb ik deze op mijn Pinterest-pagina gezet en vorige week werd hij ineens krankzinnig vaak gerepinned. De vaasjes zijn dus een succes. Vond ik zoooo grappig dat ik dat even wilde delen........

http://pinterest.com/pin/154318724701660973/

Pinterest is trouwens helemaal fantastisch. Eerst snapte ik het hele concept niet. Inmiddels ben ik een fervent gebruiker. Wat je allemaal wel niet tegenkomt......geweldig. Overal kun je pins (foto's) van vinden en als er toevallig een link bijstaat ben ik in no-time aan het verdwalen op de leukste websites, waar ik dan ook weer pins van op mijn pagina plaats. Heb een zwak voor doe-het-zelf, knutsel en huishoudelijke ideetjes en via Pinterest kan ik mijn hart ophalen. Maar als je voor mooie foto's, reizen of prachtige interieurs gaat, kun je net zo goed genieten. Je kunt het zo gek niet verzinnen of je vindt het........

En nee....ik krijg geen geld voor dit reclamepraatje.....hahahaha........

Wie weet, kom ik binnenkort nog meer blogvrienden tegen op Pinterest ;-)
Mijn link: http://pinterest.com/sjonke/

Voor iedereen heel fijn weekend en plezierige Koninginnedag!!!!!

Kaboutertjes??!!

Welke kaboutertjes? Schoonmaakkaboutertjes? Nee hoor!! Dat is een mythe. Als die 's nachts hun werk zouden doen kwam ik DIT 's ochtends niet tegen..........

Wat dit is?
De resten van cocaïne-snuivende kaboutertjes? Hahahahaha.........nee, natuurlijk niet. Dit is poedersuikerrotzooi veroorzaakt door een  nachtelijk schransend, allesverslindend pubermonster die aan de poffertjes zat. Weer eens wat anders dan chipskruimels of chocoladesnippertjes. Afwisseling moet er zijn, da's duidelijk.
Met pubermonster bedoel ik jongste zoon en hij maakt er de laatste tijd een potje van. Toen ik hem met deze troep confronteerde zei hij doodleuk: ja, had ik ook gezien. WAAROM RUIM JE HET DAN NIET OP, #$@%&!!!!!! Nu vind hij poffertjes heeeeeeeel erg lekker, maar ik denk dat het heeeeeeel lang duurt voordat er weer poffertjes in huis komen. Hij moet zijn lesje maar eens leren en er achter komen dat dit echt niet kan. Iedere ochtend zijn troep opruimen kost mij veel tijd en energie dus.......mijn plan B is stoppen met zijn kleren wassen en strijken, want ik wil ergens tijd op besparen.

Nu iets leukers......mijn schoenen zijn gearriveerd. Twee weken op moeten wachten. Inmiddels is het weer laarzenweer, maar dat mag de pret niet drukken. Deze zilverkleurige 'gympen' zijn net pantoffels al geven ze iets meer steun dan slofjes. En dat heb ik nodig. De winkel had zowel maat 38.5 als 39 voor mij apart gehouden. Wat een service. Ik ben er heel blij mee, want ik heb echt goeie schoenen nodig en deze zijn perfect voor op het werk en ik kan ze ook aan als ik ga wandelen. Alleen die veters hè..... Ach, dat went wel....

Fijn Paasweekend!! En niet teveel eitjes eten hoor.....denk aan de cholesterol...hihi......

She made it......

Over rare werktijden gesproken.......afgelopen nacht, tegen half 1, kreeg dochter het verlossende mailtje dat zij geslaagd was voor haar wiskundetoets. Met een 7,3. Nog nooit eerder heeft zij zo'n mooi punt voor wiskunde gekregen. Mennnn, wat zijn wij blij. Vooral omdat ze al vrolijk met de introductiedagen meeliep. Nu weten we het zeker en kunnen de boeken besteld worden en het collegegeld betaald.

Zij gaat naar Hogeschool InHolland in Rotterdam. Deze school is de afgelopen tijd heel erg negatief in het nieuws geweest met opleidingen die niet aan de norm voldeden en uitgereikte diploma's die ineens niks waard bleken te zijn. Gelukkig voldoet de opleiding die zij gaat volgen wel aan de norm. En ik ben er van overtuigd dat deze school nu goed doorgelicht wordt, dus ik maak me vooralsnog geen zorgen.

In dit prachtige gebouw gaat zij de opleiding Communicatie volgen.

De volgende foto heeft Daphne zelf gemaakt met haar iphone.....

Ze is de jongste in haar klas (17 jaar), maar dat maakt niet uit. Ze heeft er veel zin in.
En ik......ben zo opgelucht. Weer een beer afgeschoten........


Heel vreemd....ik krijg ook last van het Bloggerspook. Op 25-8, rond half 11 's ochtends dit blogje gemaakt. Ben benieuwd wanneer het in het overzicht komt.....

Weer veilig thuis!!

Jippie, oudste zoon is weer thuis. Hij heeft een geweldige tijd gehad in het Turkse Marmaris. Maar van het verhaal dat ie ging duiken (nog nooit gedaan, dus onervaren) en een beetje in paniek raakte omdat hij de instructeur niet bij kon houden, gingen mijn nekharen overeind staan. Dat dat zomaar kan en mag. 't Is de nodige meters ONDER water en levensgevaarlijk. Gelukkig is alles goed afgelopen anders hadden we hier een ander verhaaltje gehad........

Een ander verhaaltje wordt het toch wel, want toen hij in Turkije zat heb ik zijn kamer tot mijn persoonlijke zonnestudio gebombardeerd. Ik heb al jaren een inklapbare zonnehemel en het was heerlijk om zo af en toe een warm momentje te pakken. Niet iedere dag hoor....daar heb ik geen geduld voor en vaak ga ik niet helemaal, maar alleen met mijn gezicht eronder. Deze 2 weken hoefde ik het apparaat lekker niet op te ruimen. Omdat het natuurlijk wel wat stof produceert heb ik zijn slaapkamer een grondige poetsbeurt gegeven. En toen bekeek ik zijn prikbord eens goed.............

Daar zit een schat aan herinneringen opgeprikt. Ik kom zelfs dingen van de basisschool tegen zoals de sleutel met kurk van de musical uit groep 8. De sleutelhanger van het 'Doe ff normaal'-project. Daar kun je zijn pyromanische trekjes in terug vinden...boys will be boys. Zijn voorliefde voor dino's, aliens en skeletten. Als je goed kijkt kun je zien dat hij 6 keer de Vierdaagse heeft gelopen en een keer eerste werd tijdens de regionale school-atletiekwedstrijd ('zijn' sport was destijds volleybal, dus dat was een verrassing). Het aapje van de 'die heeft iedereen, ik moet die ook' Kipling-tas (2004) hangt er ook nog steeds

Souvenirs van uitstapjes vind je eveneens terug op het prikbord. Sleutelhangers uit Disneyland Parijs en de Efteling. Maar ook een bonnetje van een aankoop tijdens ons laatste reisje Parijs.

En last but not least 'zijn' merken. Niet dat hij zo merkbelust is. Die fase is hij allang voorbij. Tegenwoordig zijn Hennes-shirtjes ook prima. Deze heeft hij door de jaren heen bij elkaar gespaard........

Het was een ellende om al die prullaria af te stoffen en er viel regelmatig wat op de grond. Maar ik heb het keurig netjes terug geprikt, want ik vind het een veel te prachtig aandenken.

Moederdag kwam te vroeg dit jaar.

Althans voor mij. Dat vergt enige uitleg.....
Ik heb de afgelopen weken veel te doen gehad. Was heel erg bezig met de tuin en spulletjes hiervoor te kopen. Had die spataderbehandeling waardoor ik een paar dagen minder mobiel was. Ik was met van alles bezig behalve met mijn verlanglijstje voor Moederdag. En mijn kinderen eisen een lijstje. Liefst met een stuk of 5 dingen er op zodat ik niet precies kan weten wat ik ga krijgen.

Dit jaar was ik het dus vergeten. Op het laatste moment de folders doorgespit en ik vond iets. Ik had eigenlijk maar 1 wens. Overlegd met de kinderen of ze dat goed vonden, want ze willen het liefst alledrie apart een cadeautje geven. Gelukkig vonden ze het niet erg om dit keer een gezamenlijk cadeau te geven. Laat nu dat éne wat ik graag had willen hebben (een nieuwe compacte waterkoker, in de kleur zwart, voor een schappelijke prijs) uitverkocht zijn. Manlief was er, in opdracht van de kinderen, op af gegaan. Helaas niet meer voorradig. Aangezien dit precies 1 dag voor ons tripje Parijs was, wist ik niks meer te verzinnen en hadden de kinderen geen tijd meer om nog iets te gaan kopen.

Ach, ik vind het niet eens erg. Ik had in Parijs een nieuwe wens en dat was foto's maken waar ze alledrie opstonden. Klein beetje chantage erbij want 'jullie hebben geen cadeautje' hihihi. Toen ze klein waren, maakten we veel vaker van dat soort foto's. Een portretfoto laten maken bij een echte fotograaf zou helemaal top zijn, maar is bijna niet te doen. Baantjes, sport, studie.....we zitten al bijna nooit meer met zijn vijven tegelijk aan tafel, denk je dat een afspraak bij een fotograaf wel gaat lukken?

Nu heeft jongste zoon, van kleins af aan, de onhebbelijke gewoonte om gek te doen op familiefoto's. En helaas....puber als hij is, hij is het nog niet verleerd. De mooiste foto van mijn driespan, waarop ze alledrie leuk lachen, is niet te gebruiken om uit te vergroten.....niet 1, maar 2 middelvingers.....zucht.......

Maf kind. Maar gisteren ging hij, op zondag, wel even voor mij naar de supermarkt en da's beter dan een mooie foto of cadeautje.......

Mijn moeder wist ik wel te verrassen. Ik had een mooi Parijs-lijstje gekocht. Het was niet eens kitscherig, spijt dat ik er geen voor mijzelf heb meegebracht. Van bovenstaande foto heb ik een collage gemaakt en ik kan je zeggen.....het was een groot succes......

Mijn Parijs-blogje vind je hier

Stapelen....zucht

Er zijn zo van die stapels die je liever niet tegenkomt. Maar in een puberhuishouden is er geen ontkomen aan. Want pubers hebben de onhebbelijke gewoonte om de inhoud van hun kledingkast te stapelen. Maar dan niet IN de kledingkast.....nee.......liever ergens daar BUITEN.

Dit is een stoel!!!

Op de stoel: jeans, sweater, 2 overhemden, vest, jogging, trainingsjack, bermuda.

Dit is een bankje.

Op het bankje (of in het bankje, 't is maar hoe je het bekijkt): 2 joggings, legging, 3 vesten, sportbroekje, stapeltje schone kleren (tja), skinny, singlet, t-shirt, tuniekje. Inclusief 3 sierkussentjes. Past overduidelijk meer op dan op een stoel.

Ze weten donders goed dat kleren op de stoel of in het bankje niet vanzelf weer schoon worden. Daar moeten ze wel wat voor doen. Helaas voor mij wordt de stapel vaak naar de wasmand getransporteerd als deze net leeg is. Denk ik klaar te zijn en hopla....daar is weer een volle wasmand (zie Magische wasmand)

Ach ja...het hoort erbij. En het heeft wel iets therapeutisch als deze rommelige stapels een dag later fris gewassen en keurig opgevouwen in de kast worden opgeborgen. Maar ik ben wel blij dat de kamer van oudste zoon te klein is voor dit soort wasbergen....scheelt een stapel.

Kleine bekentenis...ze hebben het van geen vreemde. Mijn stapel bestaat voor het grootste deel uit broeken, want ik wissel graag mijn 'stugge' jeans of kreukende linnen broek af met een comfortabele jogging ;-)

...met bovenop een zomerjurkje....kan eigenlijk wel in de was. Ik heb nu weer lange mouwen aan.

Meer stapelen op vrijdag vind je bij Irma's 'Allemaal kleurtjes'

HUISHOUDELIJKE MEDEDELING:
Krijg beeldscherm van desktop niet meer aan de praat, oude laptop geeft geen teken van leven meer. Moet vanmiddag en vanavond werken. Zit nu (illegaal) op de mini-laptop van jongste zoon. Had gelukkig gisteren mijn stapelblogje al voorbereid dus hoefde alleen 'bericht publiceren' aan te klikken. Maar ik zal niet in de gelegenheid zijn om vandaag bij iedereen langs te gaan. Ik hoop dat manlief vanavond een nieuw beeldscherm gaat kopen.......tot vanavond allemaal.
FIJNE STAPELDAG!!!!

NOG 1 NACHTJE SLAPEN.......

Grote broer erbij, D + N bij mij op schoot

....en dan zijn mijn dochter Daphne en zoon Nils jarig. Voor wie het zich afvraagt: ja, 't is een tweeling. In 1994 geboren, een maand te vroeg,  na een zwangerschap met complicaties. Wat waren ze klein. Nils woog bij de geboorte 1900 gram en Daphne maar 1560 gram. Tot overmaat van ramp viel dat meiske nog af ook...haar laagste gewicht was 1490 gram. En ikzelf.....kwam NA de bevalling op intensive care te liggen. Bleek het HELLP-syndroom te hebben, een ernstige zwangerschapvergiftiging.
Gelukkig knapte ik vrij snel op en mocht na 2 dagen weer naar een gewone afdeling. Daar lag ik dan, net bevallen en mijn kindjes op een andere afdeling in een couveuse. Toen de kraamtranen kwamen brachten die lieve verpleegsters mij gewoon met bed en al naar mijn babietjes toe. Na 2 weken mocht ik naar huis, maar moest de tweeling nog blijven. Op 8 april mocht ik Daphne en Nils eindelijk mee naar huis nemen.

Die twee kleintjes waren bikkels en groeiden goed, Binnen een half jaar was niet meer te zien dat ze prematuur ter wereld gekomen waren. Bij het consultatiebureau bleek dat ze toen al op de gemiddelde groeicurve zaten. Het bewijs op deze schattige foto. Twee bolle koppies....

Die tijd ligt nu dus 17 jaar achter ons en alles is goed gekomen!!! Het zijn twee heerlijke pubers met af en toe een buitje. En dat hoort erbij op die leeftijd. Morgen vieren we het heuglijke feit dat ze weer een jaartje ouder worden. Bescheiden, want het is geen 'speciale' verjaardag. Dat was vorig jaar anders . Alhoewel....toen was er door geen van beiden een Sweet Sixteen gepland en werd het toch een supergezellig, spontaan puberfeest.

Nils en Daphne, 4e en 5e van links. Donker en blond :-)

De enige keer dat we hun verjaardag niet hebben gevierd was toen ze 10 jaar werden. Was mijn 'schuld'. Ik was half januari opgenomen in het ziekenhuis, omdat ik heel erg ziek was. Mijn dochter vroeg nog: Mam, je bent op onze verjaardag toch wel thuis? Inderdaad, ik was thuis, al moet je niet vragen hoe. Ik mocht op 9 maart, na 8 weken ziekenhuis (2 verschillende ziekenhuizen), op sterven na dood geweest te zijn, 2 operaties later en een blijvende handicap, naar huis. Maar zelfs dat hebben we overwonnen.

Morgen denken we alleen maar aan alle leuke dingen. En die verdrietige dingen........die maken dat we extra genieten van alle, mooie, blije gebeurtenissen zoals de verjaardag van Daphne en Nils.

 Zo....en nu ga ik de slingers ophangen........

METAALMOEHEID

Eerste Paasdag 2010. Even geleden alweer.
De gezamenlijke brunch achter de kiezen, wachtend tot de pubers zover zijn om mee te gaan naar oma. Ineens komt Jesper zeggen dat Nils vastzit. Uhhh??? 'Jaaaaa, hij zit opgesloten in de badkamer'.
En toen begon een enerverend half uurtje.....

Ons huis (en de meeste dingen erin) is inmiddels ruim 25 jaar oud en aan slijtage onderhevig. Zo ook het slot van de badkamerdeur. Toen de kids klein waren hebben we het slot een keer vanaf de buitenkant moeten openen. En omdat dat draaidingetje van kunststof is, is het toen een beetje beschadigd. Bij deze nieuwe poging brokkelde het kunststof helemaal af. Oeps, da's lastig, want hoe krijg je het slot nu open???
Vervolgens het volledige sluitbeslag eraf gehaald........zonder het gewenste resultaat. Deur ging niet open.

Manlief kreeg last van stress en begon Nils de schuld te geven. Heb ik even rechtgezet. Dit had ons allemaal kunnen overkomen. Ik zag er de humor wel van in.
Afijn, ondertussen zat er nog geen schot in de zaak. Nils nog steeds in de badkamer onze aanwijzingen opvolgend en Peet en ik afwisselend proberend aan de buitenkant de zaak open te krijgen.

Uiteindelijk is Peet gewapend met gereedschap via de uitbouw de badkamer ingeklommen. Na wat wrikken en rammelen kwam er een klein beetje speling op het slot en ging de deur op een kiertje open. Ik kon er net met een schroevendraaier tussen. De 'schieter' van het slot bleef echter in het gat haken. Het bewoog wel, maar schoot niet los. Op de rustige manier ging het niet lukken dus heb ik de doorslag gegeven 'dat het maar met grof geweld moest'. Peet gaf een paar flinke dreunen tegen de deur en voila......de deur vloog open. Zonder noemenswaardige beschadigingen.
Pffff......wat een opluchting, want aan een badkamer waarvan de deur niet open kan heb je niet veel. Een deel van het slot was er uit gevallen en wat bleek....er waren stukjes afgesleten. Dus de vermoedelijke oorzaak is metaalmoeheid.

Kan ook bijna niet anders. Het slot van de badkamerdeur heeft een zwaar bestaan achter de rug. Met onze 3 poedelende pubers (en die doen altijd de deur op slot) heeft het tropenjaren beleefd.
Was overigens het 2e mankement aan onze badkamer in korte tijd. De thermostaatkraan moest ook vervangen worden. We hebben al een karwei achter de rug en dat was het vervangen van 2 kozijnen waaronder die van de badkamer. Was ook hard nodig, want dubbel glas en een raam met rooster is geen overbodige luxe in onze zeer vochtige wasplaats.

Anyway....ik ben stiekem blij dat Nils degene was die opgesloten zat en niet ikzelf. Voor hetzelfde geld was het slot kapot gegaan op een moment dat ik alleen thuis was, want ja.....ik ben zo'n muts die altijd de badkamerdeur op slot doet. Ook als er niemand thuis is.........

Koken in etappes

Het huishouden lijkt soms net een wielerwedstrijd. Een bergetappe met hoge toppen en diepe dalen. Je denkt dat het makkelijker wordt naarmate de kids ouder worden. Dat je met het verstrijken der jaren minder werk krijgt. Helaas, niets is minder waar. Je moet regelmatig een tandje bijzetten om het zaakje draaiende te houden.

Pubers douchen het liefst meerdere keren per dag en dat houdt in dat je bergen wasgoed voor je kiezen krijgt. En een badkamer die nooit schoon is.
Vijfhonderd paar schoenen die her en der in huis verspreid staan. Met enige regelmaat slingeren er een stuk of 4 vesten in de woonkamer rond. Tic van oudste zoon. Hij trekt beneden zijn vest uit en gooit het ergens neer, loopt naar zijn kamer en komt later met een ander vest aan naar beneden, gaat op pad, komt thuis en gooit dat vest ook weer ergens neer. Vaak ben ik te laat met roepen dat ie zijn vesten mee naar boven moet nemen en ik vertik het om ze op te ruimen. Dan maar het juiste moment afwachten.....grrrr.

Maar het meeste werk is toch wel om voor iedereen een warme maaltijd te bereiden. Vooral omdat ik moeilijke eters heb. Jongste zoon moet een paar avonden per week werken  en dus vroeg weg, oudste zoon studeert en is pas laat thuis. Dochter zit op Streetdance en daar moet ook rekening mee gehouden worden. Zelden zitten we met zijn vijven tegelijk aan tafel.

Laatst heb ik in 3 etappes eten klaar staan maken. (Manlief had late dienst en had 's middags iets warms gegeten.)
Ik weet, pasta is handig, maar dat hadden we pas op. In de magnetron opgewarmde aardappelen zijn niet te vreten en de frietpan wil je niet iedere dag aanzetten. Dus moet je met alternatieven komen. Ovenwerk dus. Daphne en Nils aten eerst want Nils moest gaan werken. Ik kon pas daarna eten omdat mijn kabeljauwburger op een lagere oventemperatuur moest dan de pommes duchesses voor de kids. Ik eet wel vaker iets anders dan de rest want ik kan niet overal tegen. Nu had ik geluk dat oudste zoon 1 uur eerder thuis kwam dan verwacht en dat betekende dat ik op een redelijke tijd zijn eten kon klaarmaken en de tafel eindelijk afgeruimd kon worden.

't Is een gedoe hoor, het avondeten. Maarrrrr....het kan altijd erger. Moet je je voorstellen dat je een heerlijke maaltijd hebt bereid, je ziel en zaligheid erin hebt gegooid en je krijgt een telefoontje of smsje met de mededeling: IK KOM NIET THUIS ETEN..........en dat kan dus ook gebeuren in een puberhuishouden.........

MAGISCHE WASMAND

Niet verder vertellen hoor, maar ik heb een heel bijzonder object in huis. Iets met onvoorstelbare toverkracht. Zelfs het stukje vloer eromheen lijkt betoverd. Ik lieg niet. Ik ben de trotse bezitter van....tadaa.......een magische wasmand.
En waarom istie magisch dan???
Nou....vaak is mijn wasmand HELEMAAL leeg en kun je rondom de wasmand gewoon de badkamertegels zien. Maarrrrr.....in 'a blink of an eye' zit dat plompe geval weer bomvol en liggen er allerlei kledingstukken als trofeeeen omheen. Je zou bijna denken dat het spookt in mijn huis.
Maar nee....dat is het niet. Het zijn ook geen kaboutertjes, want er zitten geen rode puntmutsjes bij. Trouwens, als het 'de kaboutertjes' wel waren had ik ze al lang zelf aan het werk gezet.
De echte schuldigen zijn natuurlijk mijn 3 pubers. Ze verzamelen zorgvuldig hele stapels vuile was op hun kamers en met enige regelmaat wordt deze in en rond de wasmand gedumpt.
Volgens mij stamt de uitdrukking 'maandag wasdag' uit het stenen tijdperk want hier is het dinsdag wasdag, woensdag wasdag, donderdag wasdag enz. Mijn trouwe Miele draait overuren en de pakken waspoeder zijn niet aan te slepen. Toch blijft die wasmand nooit lang leeg, hooguit een halve dag.
Tja, het lot van een moeder vrees ik.
Zou het niet fijn zijn om die magische wasmand in te ruilen voor een MAGISCHE SPAARPOT!!!!!!

Zomaar een zaterdagnacht…

’t Is na twaalven. Ik ben alleen thuis. Oudste zoon is met zijn auto weg, maar heeft zijn scooter eerder die avond, met de sleutel nog in het contact, in de achtertuin geparkeerd. Ik krijg de sleutel er niet uit en kan dus ook zijn slot niet uit de buddy pakken. Poort kan nog niet op slot, want broer en zus zijn met de fiets weg. Ik wil naar bed, manlief heeft zaalvoetbaltoernooi met ‘nabeschouwing’. Dusssss……..stoeien met een scooter.

Tegen half 1. Scooter eindelijk IN de schuur gekregen. (Staat namelijk nog een scooter in die ik met geen mogelijkheid verplaatst krijg) De sensorlamp floept aan. Jongste zoon morrelt aan de achterdeur. Komt strompelend binnen. Heeft vreselijke buikpijn. Deze ma blijft nog maar even beneden hangen. Waar zit de pijn? Moet ik met je naar de dokterspost? Nee, dat hoeft niet.

Kwartier later. Oudste zoon komt langs voordeur binnen. Ik vertrek naar de badkamer. Jongens vertrekken ook naar boven. Voordat ik begin met tanden poetsen, hoor ik iets in de tuin. Licht in de schuur is aan. Verder zie ik niets of niemand. Met kloppend hart naar beneden. Gelukkig een bekende, het is manlief die binnen komt waggelen. Zo zat als een ‘pinneke’. Hij hijst zich naar boven en ploft op bed. De lucht is bijna brandbaar van de alcoholische walmen die hij uitstoot. Aangezien mijn bank niet lekker ligt, ben ik genoodzaakt om er naast te gaan liggen. Hij ligt deels op mijn helft en…grrrrr…..met zijn gezicht mijn kant op. Ik ga maar wat lezen, want eh….stel dat hij misselijk wordt, dan kan ik tenminste vluchten.

Tegen 3 uur (geloof ik, weet het niet meer). Ik ben blijkbaar toch, half zittend, weggedoezeld. Ik word wakker van dochter die ineens paniekerig hijgend in onze slaapkamer staat. Ik voel ook meteen paniek, want ik denk altijd het ergste. Met een snik in haar stem verteld ze dat ze zonder jas naar huis is gekomen en dat ze het f#cking koud heeft. Zij en vriendin hadden de garderobebonnen aan iemand die vriendin kende meegegeven om de jassen te halen en die persoon kwam alsmaar niet opdagen. Na 3 kwartier wachten zijn de ze zonder jas vertrokken.

Rust wedergekeerd, behalve in mijn hoofd. Shit, manlief beweegt……hij moet toch niet kot.....eh….overgeven. Nee, hij zigzagt naar de wc. Kwartier later. Zou dochter de poort op slot gedaan hebben. Ik ga het voor de zekerheid maar even vragen. En……nee hoor, natuurlijk niet. Dus ik midden in de nacht, in mijn pon, naar buiten om de poort op slot gaan doen. Kan ik maar beter zelf doen, want anders vraag ik me constant af of ze de achterdeur weer afgesloten heeft.

Zondagochtend was ik voor 8 uur wakker. Kort nachtje dus. En dan gaat het weer malen….die jas…..waar is die nu. ’t Was haar ‘reserve’-jas. Nog goed te gebruiken voor uitgaan en zo. Nu heeft ze maar 1 jas meer. Wat als daar iets mee gebeurt? Ik ga maar kijken of er nog iets in de uitverkoop hangt en als dochter NIET verder op onderzoek uitgaat en bij Chagall gaat kijken, kan ze hem zelf betalen!!!!! En ik…..ik ga proberen deze dag door te komen. Zal niet meevallen na een onrustige nacht met veel te weinig slaap.