Sweet memories

Sinds ik vorig jaar september met het opruimvirus besmet raakte (nee, niet zo extreem als Marie Kondo hoor), ben ik al heel wat 'sweet memories' tegen gekomen. Het heeft me in de afgelopen periode veel blije momentjes bezorgd. Een paar weken had ik overigens de laatste rommelplekjes aan kant en nu....tja....tijd over vanwege die coronacrisis. Dan maar over één van mijn zoete herinneringen bloggen.

Het verhaal begint eigenlijk in november 2015 toen mijn vader overleed. Ik moest de muziek uitkiezen voor zijn uitvaart en 1 nummer kreeg ik maar niet uit mijn hoofd. Ik zocht bevestiging, want het was niet echt een traditioneel uitvaartnummer dus ik ging op zolder zoeken naar het koffertje met singletjes om mijzelf ervan te vergewissen dat dat nummer ook werkelijk 1 van de singeltjes in dat koffertje was. Ik was ervan overtuigd dat ik dat groen geruite museumstuk nooit had weggegooid, maar hoe ik ook zocht......het was nergens te vinden. Bijna beschuldigend vroeg ik aan mijn man wat hij ermee had gedaan. Ik kreeg zijn standaard antwoord: ik heb niks weggegooid. Helaas kon hij ook niet zeggen waar het zich bevond.

Afgelopen januari, toen de kerstspullen weer naar zolder moesten en ik nog steeds in de opruimfase zat, ging ik de voorzolder eens stevig aanpakken. Doos na doos, krat na krat, steeds meer (kerst)spullen verdwenen op de weggooi-stapel. Als je al ruim 35 jaar in hetzelfde huis woont, verzamel je nogal wat. En wat denk je? In het meest afgelegen hoekje van die voorzolder vond ik het koffertje waar ik 4,5 jaar geleden zo naarstig naar op zoek was.

Ik kon uiteraard mijn geluk niet op. Toch duurde het tot vandaag voordat ik de schatten in het koffertje bekeek. Een heerlijke 'walk down Memory Lane'. Het allereerste plaatje van mijn ouders was 'Rose Garden' van Lynn Anderson. Mijn ma's favoriet: 'My special prayer' van Percy Sledge. En, niet onbelangrijk, het nummer 'Go Like Elijah' van Chi Coltrane, wat ik persé tijdens de uitvaart wilde laten horen!! De tekst is eigenlijk heel toepasselijk. Ik zal hem onderaan dit blogje toevoegen.

Eerlijk is eerlijk....ik vond de muzieksmaak van mijn pa vroeger heel erg gênant. Op de foto zie je ook een paar van zijn andere favorieten.....

Het enige wat ik dus niet terug heb gevonden, is MIJN eerste singletje, 'Swinging on a star' van Spooky & Sue. Dat had er toch echt in moeten zitten dus ik blijf nu weer licht vertwijfeld achter. Ach ja...wellicht dat ik dat bij een volgende opruimronde weer terugvind...

Nog even een overzichtsfoto:

Chi Coltrane - Go like Elijah

Someday my time to die will come
when that will be, I do not know
I only know that when I have to go

Yeah, when I go, I wanna go
Just let me go, oh, when I go
I wanna go, Lord, let me go
just let me go like Elijah when I go

I want to rise right up into the sky
and ride white horses with fiery eyes
Lord for my sins I apologize
just let me go, I wanna go
when my time comes for me to go
I wanna go like Elijah when I go

I don't want no tombstone above my head
and I don't want no pinebox for my bed
and I don't want anyone to say I'm dead

Lord, when I go, I wanna go
just let me go, oh, when I go
I wanna go, Lord, let me go
just let me go like Elijah when I go

I want to rise right up into the sky
and ride white horses with fiery eyes
Lord for my sins I apologize
just let me go, I wanna go
when my time comes for me to go
just let me go like Elijah when I go

I don't want no one cryin'
or feelin' sad
or standin' in the rain without their hat
I wanna go up happy, imagine that

Yeah, when I go, just let me go
I wanna go - when I go
just me go - yeah, when I go
I wanna go like Elijah when I go

I want to rise right up into the sky
and ride white horses with fiery eyes
Lord for my sins I apologize
just let me go, I wanna go
when my time comes for me to go
just let me go like Elijah when I go...
I wanna go like Elijah when I go
just let me go like Elijah when I go...

Mouwschortjes

Wie heeft ze gedragen? Die zeer praktische mouwschortjes?
Nou, ik blijkbaar, al heb ik daar totaal geen herinnering van.
Omdat mijn ma ALLES bewaart kwamen ze ineens weer tevoorschijn. Een mouwschortje kreeg je over je gewone kleren aan zodat je niet vuil kon worden. Je moet het zien als een soort slab met mouwen. Hier een modelletje in twee kleuren uitgevoerd........

Best wel schattig dat ik daarmee rondgelopen heb. Mijn ma had ook nog twee witte met een rood borduurrandje. We moeten nog zoeken naar de foto waar ik daadwerkelijk 1 van die mouwschortjes aan heb. Die zal vast nog wel een keer boven water komen.

Eigenlijk deed ik met mijn kinderen hetzelfde als ze aan het knutselen waren. Dan kregen ze een bloes of overhemd van mij of mijn man achterstevoren aan. Konden ze naar hartenlust schilderen, kleien, gips gieten of lijmen. Ik heb natuurlijk meteen de fotoalbums nagekeken en ja hoor........de twee jongsten aan het verven, allebei met een hoedje op, want 'dat hoorde erbij' vond jongste zoon (heeft altijd al veel fantasie gehad)

Toen ik een paar jaar geleden de trapkast opruimde, vond ik de knutselschorten met een heleboel sporen van de kunstzinnige uitspattingen van de kids. Eigenlijk had ik ze in moeten lijsten of in ieder geval een stukje ervan. Helaas, dat heb ik niet gedaan en daar heb ik nu een beetje spijt van. Gelukkig heb ik deze foto als bewijs al zien de schorten er nog heel erg schoon uit op deze foto ;-)

Hill Street Blues

Lang, heel lang geleden. Lang voordat we doodgegooid werden met die verschrikkelijke docu-drama's, was daar een vernieuwende politie-serie op tv. Niet meer alles netjes en beleefd, maar rauw en ongecontroleerd. Stoere, eigenzinnige agenten in morsige outfits met vaak een problematisch privéleven. Het was alsof je er zelf bij was, zo meeslepend was deze serie. Ik was fan vanaf aflevering 1, ergens in 1981. In mijn herinnering werd het laat op de vrijdagavond uitgezonden, maar het kan evenzogoed op een andere dag zijn geweest.
Jarenlang heb ik meegeleefd met captain Frank Furillo, de grommende Belker, goodlooking Bobby Hill, die boerenpummel Renko als politiepartner had, de ietwat gladde J.D. Larue en natuurlijk de charismatische Phil Esterhaus die iedere briefing afsloot met de onvergetelijke woorden: Hey, let's be careful out there.
Ik heb het natuurlijk over Hill Street Blues!!

Afgelopen maandag was manlief aan het zappen en toen kwamen we deze serie tegen op Canvas. Ik meteen: stop stop, die wil ik zien!! Blijkt dat er iedere middag een aflevering wordt uitgezonden dus ik heb de afgelopen dagen weer gesmuld.
Maar man, oh man, wat is die serie gedateerd. Geen computers, geen mobiele telefoons dus voor de huidige generatie bijna niet te volgen. Als Belker een arrestatierapport schrijft, gebeurt dat op een ouderwetse typemachine en gebruikt hij twee vingers. Telefoons zitten nog aan een snoer vast en meldingen van buiten naar het politiebureau moeten met een betaaltelefoon gepleegd worden. Bijna komisch om te zien. Toch geniet ik met volle teugen, want wat zijn de personages nog vertrouwd. Heerlijk!!

Nog even die beroemde woorden (vreemd, bij bewerken en op de gewone pc zie ik het filmpje wel. Op de iPad niet. En jullie?):

Kijken of het lukt om de link er in te zetten:
Let's be careful out there

Jeugdsentiment

Zaterdagavond. Wat is er op tv? Niet veel bijzonders.Ik blijf eerst bij een zangprogramma hangen en het vreselijke programma wat daarna komt. Geen last van, want mijn i-Padje trekt (heel hard). Als ik iets opvang van een sportprogramma grijp ik de afstandbediening en zap er lustig op los.
Tot........wow.....SATURDAY NIGHT FEVER. Da's nog eens jeugdsentiment.

 Ik heb deze film de eerste keer uiteraard in de bioscoop gezien. Net als (bijna) al mijn generatiegenoten. En door de jaren heen regelmatig op tv. Nu blijf ik weer hangen. Ik voel me even een jaar of veertien met het enige verschil dat ik destijds een vreselijke teenage-crush had op John Travolta. Heel mijn kamer was volgeplakt met posters van deze 'hunk'. Boeken, plaatjes en zelfs een broche had ik met zijn afbeelding. En nu, zoveel jaar later, snap ik niet wat ik ooit aantrekkelijk heb gevonden aan deze man. Erg hè?
Ik vond hem al niet zo leuk meer in zijn oudere jaren, maar nu ik terugkijk naar zijn jonge jaren heeft hij voor mij al zijn charmes verloren. De film blijft geweldig. Ik vind het een mooi document van een tijdsbeeld (klinkt raar, wat klopt niet aan deze zin???) en ik leef meer mee met de personages dan toen ik 14 was. Toen zat ik alleen maar te zwijmelen natuurlijk. En de muziek is nog steeds geweldig. Alles zing ik zo mee!! Op zolder ligt nog een dubbel elpee van de soundtrack. Helaas heb ik geen platenspeler.

Nog een heel opvallend detail.....op de filmposter is de jurk van 'Stephanie' rood, maar in de film is het toch echt een witte jurk. En van dat soort dingen gaat mijn hoofd malen. Waarom is dat??!! Helaas zal ik daar never nooit achterkomen dus blijft er weer voor eeuwig een vraag in mijn hoofd rondzoemen. Ergerlijk.....

Heerlijke herinneringen

Wat kan ik toch genieten van een nostalgische bui. Vandaag verdwaalde ik op Pinterest en kwam de leukste dingen van vroeger tegen. Met stip op nummer 1: ROLSCHAATSEN. Jeweetwel, die verstelbare met die rode bandjes. Je kon er jaren mee doen, want ze groeiden mee.

En ik kon hard op die dingen, dat wil je niet weten. Overal bang voor (klimrek, zwemmen en zo), maar op rolschaatsen was ik onbevreesd. Gingen we met een groepje naar een stil geasfalteerd straatje en racen maar. Dat waren nog eens tijden.

Wat kwam ik nog meer tegen. Nou....deze dus.....

Ik had precies zo'n zelfde doos en als ik goed zoek weet ik bijna zeker dat ik hem terugvind op mijn zolder, want alles is mee verhuisd toen ik trouwde. De mooiste spiraalfiguren kon je hier mee maken. Ik was daar uren zoet mee.

Wat ik ook nog steeds heb is het kastje op deze foto. Waar die pop op ligt.....

Het is ooit in de schuur beland omdat ik wat mee wilde doen, maar helaas is dat nooit gebeurd. Weggooien kan ik niet. Misschien haal ik het weer naar binnen. Laat ik het goed droog worden en maak ik er nog wat van ;-)


Begin deze maand ook al zoveel plezier gehad met oude foto's kijken. Ik heb er een heleboel gedigitaliseerd. Grappig zijn de foto's door de jaren heen met mijn neef Peter. We schelen precies 50 weken in leeftijd........

Op de onderste foto was mijn haar heel ingenieus opgestoken. Ik kan me nog herinneren dat dat best een karwei was bij de kapper. Op de achtergrond zie je nog net een bruidspaar. Dat zijn mijn oom en tante, het was hun trouwdag. De foto's zijn gemaakt in een park waar ik nu op uitkijk als ik op mijn werk ben.

En wat dacht je hiervan. Samen met twee nichtjes op het 40-jarig huwelijksfeest van mijn opa en oma.

Zoveel geweldige herinneringen en hier was ik nog maar 6 jaar.

Om het plaatje compleet te maken plaats ik meteen de trouwfoto van mijn opa en oma en eentje die gemaakt is toen 1 van hun zonen trouwde.

Ik vind het geweldig. Die foto's zijn voor mij van onschatbare waarde. Daarom voel ik mij een stuk geruster nu ik er een hoop gescand heb. Ik kan nog uren doorgaan, maar dan wordt mijn blogje zo lang. Bewaar ik voor een volgende keer.

Staartstieken/haarelastieken

Ja, je ziet het goed. Dit blogje gaat over staartstiekjes. Zo noemen wij ze hier in het Brabantse. Waar een mens allemaal wel niet nostalgisch van kan worden. Laatst kwam er op FB  een foto voorbij van bolletjes-haarelastieken. Die had ik vroeger. En toen ik de la in onze bijkeuken wilde opruimen kwam ik een heleboel staartstieken van mijn dochter tegen. Die had, toen ze klein was, een volle bos met prachtig blond haar waar ik echt alle kanten mee uit kon. Met een nichtje als kapster leerde ik regelmatig nieuwe 'trucjes'. Hoge staart, twee staarten, twee vlechtjes, ingevlochten. Noem maar op, ze heeft alle kapsels gehad. Ik ben de fotoalbums ingedoken en heb een paar 'haar'-foto's gevonden. Helaas geen goeie van haar communie. Toen zat het zooooooo leuk. Was een soort lusjesknot. Hoge staart gemaakt, plukjes geknoopt en stuk voor stuk vastgezet met een klemmetje. Geweldig effect. Ik kon ook de foto van Daphne verkleed als Kathleen van K3 (nog voor Josje) niet vinden....grrrrrr. Komt nog wel een keer boven water en dan digitaliseer ik hem meteen.....

Nu de foto's.....ik heb weer genoten van die oude kiekjes.......

Haar haar is ooit een keer in een bob-line geknipt. Leek me leuk, maar toen was het gedaan met staartjes maken. Wat was ik blij toen het eindelijk weer aangegroeid was. Helaas is haar haar veel veranderd in de pubertijd. Droog, pluizig en stug. Al zit er nu weer verbetering in en wordt het vast weer net als vroeger!!! Misschien mag ik het dan nog een keertje invlechten.....for old times sake ;-)

Nog even dan.......

Omdat ik gisteren, na mijn blogje 'Blast from the Past', een hele avond informatie en filmpjes heb gezocht over mijn eerste muziek-bevlieging, moet ik gewoon een vervolg maken om het plaatje compleet te krijgen. Nou ja....een beetje completer dan, want 30 jaar overbruggen doe je niet in een paar zinnen. Ik vond Wikipedia-pagina's van alle leden van de groep en wat blijkt......ze zijn tegen de 60 of er al overheen. De zanger R.obin Z.ander is geboren in 1953. Nu snap ik het verschil van dit.....

..............naar dit...........

Waarom adviseert niemand die man om een ander kapsel te nemen. Witblonde stekels is ook best rock'n roll hoor. Anyway, het drukt me meteen met mijn neus op de feiten dat ik ook niet meer zo piep ben. Geestelijk wel hoor....lol....alleen weet mijn lijf dat niet. Wil maar niet meewerken. Dat kraakt van alle kanten. Maar gisteren was ik gewoon weer eventjes 16 jaar en zat als een bakvis te zwijmelen bij de filmpjes op YouTube.

Wat ik helemaal grappig vind is dat mijn jongste zoon ook bekend is met C.heap T.rick. Hij was zich daar alleen niet van bewust. Zelfs ik heb hun muziek de afgelopen jaren regelmatig onbewust meegekregen. Ik wist het echt niet!!!!! Het is nog een 'catchy' nummer ook. Bleef regelmatig in mijn hoofd hangen als ik het weer eens gehoord had. Dit kwam ik tijdens mijn zoektocht tegen.....

De titelsong van de tv-serie 'T.hat '70 s.how is van mijn vroegere muziekhelden en laat dat nu net het lievelingsprogramma van jongste zoon zijn.....

BLAST FROM THE PAST!!!

Vandaag, maandag 18 juli 2011, was de band waar ik op 16-jarige(!!!!) leeftijd idolaat van was, eventjes WERELDNIEUWS. Ik zat op deze regenachtige maandag nietsvermoedend naar het 4 uur-journaal te kijken en daar kwamen ze ineens voorbij. Blijken mijn helden van weleer aan de dood ontsnapt te zijn. Het podium waarop zij speelden stortte in en ze hebben moeten rennen voor hun leven.

Het was echt een Blast from the Past, want ik volg deze band allang niet meer. Nu blijkt dat ze na al die jaren nog steeds in dezelfde bezetting optreden. Vind ik wel een applausje waard. (Al zie ik op een aantal filmpjes toch echt een andere drummer)Met dit nummer schreven ze muziekgeschiedenis:




Brings back memories...nog steeds een geweldig nummer!!!! Eigenlijk was dat hun enige grote hit, maar vanaf die tijd was ik mega-fan. Ik was zwaarverliefd op de leadzanger en heel mijn slaapkamer werd volgeplakt met posters en foto's van deze band en knappe zanger. Al het geld van mijn vakantiebaantjes werd besteed aan hun lp's. Zes stuks in totaal, daarna was de bevlieging over.  Ik heb ze alle 6 nog en ben de zolder opgedoken om het bewijs te leveren.......

Als ik deze recentere foto zie kan ik niet snappen dat ik die zanger ooit leuk gevonden heb.......
Ach ja....we worden allemaal ouder ;-)

Ik ben best volwassen.......soms.....

.....maar soms komt het kind in mij naar boven. Daar durf ik gerust voor uit te komen. Geïnspireerd door haar blog doe ik ook een bekentenis. Ik ben al sinds dat de eerste film uitkwam helemaal gek van Toy Story. Toen de Appie (A. H.eijn) vorig jaar met die poppetjes kwam, begonnen mijn ogen te schitteren.
HEBBEN…..HEBBEN…..HEBBEN…..dacht ik, toen ik voor het eerst de Buzz Lightyear-reclame op tv zag. En nee....niet dat Buzz Lightyear-pak, maar natuurlijk die figuurtjes.

Het sparen kwam langzaam op gang. Ik was nog net niet gek genoeg (scheelde niet veel) om lukraak boodschappen te doen om maar aan die figuurtjes te komen. Pas in week 3 van de actie kon ik mijn slag slaan. Toen had ‘de Appie’ goeie aanbiedingen. Het was geen grote slag, maar het begin was er. Van een kennis van mijn ouders kreeg ik nog meer poppetjes. Helaas geen Buzz of Woody. Tijdens de laatste week van de actie nog een keer boodschappen bij AH gedaan en…….nog steeds zaten mijn 2 favorieten er niet bij. Inmiddels was de gekte overgeslagen naar mijn zoons. Oudste ruilde figuurtjes met zijn vriendin en jongste wist er nog een paar extra te vergaren (Mevrouw zegt: Wil jij ze hebben? N. zegt: Jaaaa, die spaart mijn broertje, terwijl hijzelf de jongste is…lol) En ik……….ik maakte een groepsfoto van de Toy Story sterren, plaatste een wiewatwaar op Hyves en verzoende me met het feit dat ik Buzz en Woody niet had. Het was niet eens een oproep en toch kreeg ik een reactie. Mijn buurmeisje Bo had deze 2 ‘actiehelden’ dubbel en wilde best ruilen. Wow….wat was ik blij….en de kids ook (Van wie hebben ze dat??!!) Op de valreep kon oudste zoon het ontbrekende varkentje (Ham) nog ruilen en zo kregen we onze verzameling compleet.

Nu mijn gekte:
Ik wilde deze figuurtjes wel op een leuke manier bewaren dus ging op zoek naar een ongebruikt 3-D lijstje. Vond er 1 op de kamer van jongste zoon. Op internet zocht ik naar het behang van Andy's kamer en printte het uit. Dochter kerkende het meteen. Riep: Heeeey, hoe kom jij aan het behang van Andy. Zo diepgeworteld zit onze passie voor Toy Story. Dit werd het resultaat:

Hoe het komt dat we allemaal zo gek zijn op Toy Story??
Toen de film in (ik meen) 1995 op video uitkwam, kocht ik hem voor onder de kerstboom. Die bewuste kerstvakantie is de film iedere dag 2 x bekeken door oudste zoon. Ik keek mee en kon hem na zoveelste keer dromen. Vond hem ook zoooooo leuk en hij verveelde nooit. Vooral de grapjes die er voor volwassenen inzitten en de kids toen nog niet snapten. De videoband van het eerste deel was zo vaak bekeken dat hij volledig naar de filistijnen was en toen deel 2 uitkwam heb ik het eerste deel meteen vervangen. Destijds hadden we nog geen dvd-speler. Inmiddels hebben we deel 3 op dvd en die film is ook weer subliem. Toen 1 van de jongens hem een keer 's avond tegen twaalven opzette, zaten we ineens met zijn vieren (manlief heeft geen last van het Toy Story-virus) tot midden in de nacht Toy Story te kijken. Duizenden keren hebben we de zin 'Was je bang, eerlijk zeggen' van Rex gebruikt. En wat denk je van 'Op naar de sterren en daar voorbij'. GEWELDIG. Ik denk dat ik binnenkort een Toy Story-marathon houd....misschien dit weekend wel. 't Is toch pestweer.........

OPGRAVINGEN

Vele jaren geleden...oeps, wat klink ik weer oud. Maar het is ook heel wat jaartjes geleden. Minstens 10 jaar, waarschijnlijk langer. Toen mijn kinderen nog buiten speelden en diepe kuilen groeven in de zandbak bij 'het speeltuintje'. Vooral oudste zoon had er een handje van om met zijn 'schep op maat' naar olie te graven. Onvermoeibaar ging hij steeds dieper en dieper en op een dag.......vond hij iets!!!

Tot op de dag van vandaag verwonderen wij ons erover wat het precies is. 't Is een klein kistje. Op de collagefoto staat 1 afbeelding met een balpen om de maat aan te geven. We denken dat het uit de oorlogstijd stamt. Misschien heeft er munitie of een onderdeeltje van een geweer ingezeten. Op internet word ik (nog) niet veel wijzer, al heb ik wel de merknaam en een Wikipedia van deze firma teruggevonden. De firma Mauser. Wie weet er meer van?

Deze week heb ik nog een opgraving gedaan en wel in de grote doos der herinneringen. Op aanwijzing van mijn moeder vond ik een bijzondere ansichtkaart die gericht was aan 'tante' Rietje uit mijn eerdere blog. Ik heb er nog een paar, maar deze was veruit het mooist. Ik heb nu ook meer foto's en daar ga ik vast nog een keer een blog aan besteden.

Verder vind ik het een beetje mysterieus dat mijn 'tante Rietje' blog zo heel vaak bekeken is. Inmiddels 116 keer. Mijn andere blogjes gaan echt niet zo hard. Via Blogger in Draft kun je dat zo'n beetje volgen en het tellertje schoot omhoog. Bij 'verkeersbronnen' stond niks of misschien 1 of 2 bronnen en keek ik bij 'publiek' dan waren er heel veel pageviews vanuit webbrowser SimplePie. Kent of gebruikt iemand SimplePie? Ik had er eigenlijk nog nooit van gehoord. En worden daar misschien Blogspot-blogs gepromoot?

Ach, ik moet daar eigenlijk niet over zeuren. Het is eigenlijk net als wat ik afgelopen week aan mijn moeder vroeg. Of het vroeger niet pijnlijk was voor oma dat wij altijd over tante Rietje zijn blijven praten en vragen. Zeker niet, zei mijn moeder, het was pas pijnlijk geweest als we haar verzwegen hadden........

ZILVERUITJES ‘JUINEN’

Weer zo’n heerlijk verhaal over vroeger gehoord van mijn pa en ma. Over het ‘juinen’ van zilveruitjes. Ik had zelf uien schoongemaakt voor bij de hachee en klaagde dat daardoor mijn handen zo stonken. Mijn ma zei daarop dat ze dat lekker vind ruiken. Die zilveruitjes die ze vroeger schoon moest maken, die stonken pas. En zo kwam het gesprek op zilveruitjes…….

Toen mij pa en ma nog heel jong waren en bij hun ouders thuis woonden, werd er regelmatig thuiswerk gedaan. Wat ik grappig vond was, dat het zowel in ‘de stad’ als op ‘het dorp’ werd gedaan. Mijn ma komt uit Hoeven en mijn pa is een geboren en getogen Roosendaler. Hele straten deden er aan mee. ‘Juinen’ werd het genoemd…het pellen van zilveruitjes. Met het hele gezin werd er aan gewerkt. Je moest zelf een baal met uitjes bij de boer ophalen en als ze schoongemaakt waren ook weer terugbrengen. Mijn ma ging regelmatig met haar oudste broer op pad om een baal te halen. Ieder op de fiets en zak uitjes op het frame. Het schoonmaken was nogal priegelwerk. Steeltjes en buitenste velletjes moesten verwijderd worden en die uitjes hebben een diameter van maar 1,5 cm. Afijn, iedereen weet wel hoe groot (of klein) een zilveruitje is. Haar middelste zus was er niet zo handig in en hoefde nooit mee te helpen (die moest extra karweitjes in het huishouden doen). Mijn ma vertelde dat het vooral gezellig was, zo met zijn allen ‘juinen’. Ze ging zelfs wel eens naar haar ome Toon en tante Sijntje in Oudenbosch om daar mee te helpen…gewoon voor de gezelligheid en het kwartje dat ze daarmee verdiende was mooi meegenomen.

Mijn pa herinnerde zich niet zo heel veel meer. Alleen eigenlijk dat de hele straat stonk naar de scherpe geur van zilveruitjes, want iedereen was aan het ‘juinen’. Ging natuurlijk van mond tot mond dat je geld kon verdienen met ‘juinen’.

Nu is ‘juinen’ natuurlijk een dialect woord. Ui is het Nederlandse woord voor juin. Ik kon het helaas nergens terugvinden, want bij het googlen van juinen kwam ik bij Koot & Bie terecht en hun fictieve plaatsje Juinen. En daar heeft mijn verhaal totaal niks mee te maken.

Toch jammer….ik had graag een foto van ‘juinende’ mensen bij mijn blogje geplaatst……