All Time Favorite(s)

Over mijn favoriete spulletjes hoefde ik niet lang na te denken. Ik heb dit al eerder genoemd als meest dierbaar (klik). Het zijn de spulletjes die ik geërfd heb van het zusje van mijn moeder, 'tante' Rietje, die zo tragisch om het leven kwam in de oorlog.
Of het brocante genoemd kan worden weet ik niet. Bij brocante denk ik toch vaak aan andere spulletjes.
Dit zijn mijn schatten. Het speelgoedserviesje, gebedsboekje en armband. Ook een ansichtkaart die ooit naar tante Rietje is gestuurd. Staat allemaal bij elkaar in mijn theekastje..............
Met deze foto wil ik meedoen met de challenge van Renny van het blog Bizzy@Home  Iedereen kan meedoen en deze keer heeft Renny ook een give away. Dus kijk snel op haar blog  hoe het werkt.

Bovenstaande foto is bewerkt voor de challenge. De twee onderste collages laten de kleurtjes zien zoals ze echt zijn.........

HAAR NAAM WAS......RIETJE

In mijn eerdere blog 'Tante' Rietje heb ik het verhaal verteld van de zus van mijn moeder die in de Tweede Wereldoorlog tijdens een luchtaanval is omgekomen, terwijl dit deel van west-Brabant al bevrijd was. Inmiddels heb ik de foto's gescand om tante Rietje een gezicht te geven. Toen ik het herdenkingskaartje las, moest ik even iets wegslikken. Het vertelt het immense verdriet van ouders die hun kind verliezen en het geloof dat hun troost biedt. Mijn grootouders waren heel gelovige mensen.

Op het bidprentje staat dat Rietje een boodschap voor moeder deed. In mijn eerdere blog heb ik verteld dat zij de gerepareerde schoentjes van haar broertje Frans op ging halen. Het afschuwelijke toeval wil, dat oom Frans ook niet oud is geworden. Hij was 33 jaar toen hij overleed aan de gevolgen van een steigerongeluk in de bouw. Hij liet een gezin met 3 jonge kinderen achter. Ikzelf was nog maar 6 jaar toen dit gebeurde, dus ik heb het niet heel erg bewust meegemaakt. Mijn opa en oma hebben dus 2 van hun kinderen overleefd. Als moeder zijnde lijkt me dit 1 van de ergste dingen die je kunnen overkomen, dat je je kind overleefd.

Ondanks dit grote verdriet zijn mijn opa en oma niet onverschillig of cynisch geworden en hebben ze zich altijd staande weten te houden. Het waren twee lieve mensen die er altijd waren voor de rest van de kinderen (en later de kleinkinderen). Ik heb hele fijne herinneringen aan mijn opa en oma.

Zoals je misschien wel kunt zien is de foto van het bidprentje een uitsnede van deze gezinsfoto. Rietje helemaal rechts op de foto met naast haar Henk, Nolda, Frans, Zus, Jo (mijn moeder) en Arie. De jongste was nog niet geboren, dat was Rien. Op het herdenkingsmonument dat in Hoeven staat, klopt haar leeftijd niet. Rietje was 12 toen zij overleed, precies op de verjaardag van haar zusje Nolda.

Ik heb nog 1 foto van Rietje en die is genomen op de dag van haar Heilig Vormsel. (Of haar Eerste Communie, daar ben ik nog niet achter. Ik vind haar hier zoveel jonger lijken dan op de familiefoto) Als eerstegeboren kleindochter ben ik vernoemd naar Rietje. Mijn eerste doopnaam is Maria. Ik heb spulletjes geerfd die van Rietje zijn geweest en daar zal ik later een blog aan besteden. Ik ben blij dat ik haar verhaal hier heb kunnen vertellen. Voor altijd in ieders herinnering........

OPGRAVINGEN

Vele jaren geleden...oeps, wat klink ik weer oud. Maar het is ook heel wat jaartjes geleden. Minstens 10 jaar, waarschijnlijk langer. Toen mijn kinderen nog buiten speelden en diepe kuilen groeven in de zandbak bij 'het speeltuintje'. Vooral oudste zoon had er een handje van om met zijn 'schep op maat' naar olie te graven. Onvermoeibaar ging hij steeds dieper en dieper en op een dag.......vond hij iets!!!

Tot op de dag van vandaag verwonderen wij ons erover wat het precies is. 't Is een klein kistje. Op de collagefoto staat 1 afbeelding met een balpen om de maat aan te geven. We denken dat het uit de oorlogstijd stamt. Misschien heeft er munitie of een onderdeeltje van een geweer ingezeten. Op internet word ik (nog) niet veel wijzer, al heb ik wel de merknaam en een Wikipedia van deze firma teruggevonden. De firma Mauser. Wie weet er meer van?

Deze week heb ik nog een opgraving gedaan en wel in de grote doos der herinneringen. Op aanwijzing van mijn moeder vond ik een bijzondere ansichtkaart die gericht was aan 'tante' Rietje uit mijn eerdere blog. Ik heb er nog een paar, maar deze was veruit het mooist. Ik heb nu ook meer foto's en daar ga ik vast nog een keer een blog aan besteden.

Verder vind ik het een beetje mysterieus dat mijn 'tante Rietje' blog zo heel vaak bekeken is. Inmiddels 116 keer. Mijn andere blogjes gaan echt niet zo hard. Via Blogger in Draft kun je dat zo'n beetje volgen en het tellertje schoot omhoog. Bij 'verkeersbronnen' stond niks of misschien 1 of 2 bronnen en keek ik bij 'publiek' dan waren er heel veel pageviews vanuit webbrowser SimplePie. Kent of gebruikt iemand SimplePie? Ik had er eigenlijk nog nooit van gehoord. En worden daar misschien Blogspot-blogs gepromoot?

Ach, ik moet daar eigenlijk niet over zeuren. Het is eigenlijk net als wat ik afgelopen week aan mijn moeder vroeg. Of het vroeger niet pijnlijk was voor oma dat wij altijd over tante Rietje zijn blijven praten en vragen. Zeker niet, zei mijn moeder, het was pas pijnlijk geweest als we haar verzwegen hadden........

' TANTE' RIETJE

Het woordje 'tante' in de titel van deze blog staat tussen aanhalingstekens. Want het is Rietje nooit gegund  om echt tante te worden. Rietje is omgekomen in de Tweede Wereldoorlog toen zij op weg was om de schoentjes van haar kleine broertje Frans op te halen. Samen met een aantal andere kinderen is zij op straat getroffen door granaatscherven en overleden. De andere kinderen hebben deze aanval evenmin overleefd. Eén van de gruwelijkheden van de oorlog. Vele gezinnen raakten op deze manier hun dierbaren kwijt. Onschuldige slachtoffers die nog een heel leven voor zich hadden en die zo bruut daaruit weggerukt werden. In een deel van Nederland wat op dat moment al bevrijd was......

Op het monument staat haar naam: Maria de Graaf

Wie was Rietje?
Rietje was het oudste kind van mijn opa en oma de Graaf uit Hoeven. Omgekomen op de verjaardag van haar zus Nolda. Mijn oma was op dat moment in verwachting van haar jongste kind. Wat ik vroeger heel normaal vond en wat ik nu schrijnend vind is dat er altijd 2 gezinsfoto's op de schouw in de woonkeuken van mijn grootouders hebben gestaan. Beiden met 7 kinderen, maar tussen die 2 foto's in ligt een wereld van verdriet.

Mijn moeder, geboren in 1941, heeft haar grote zus eigenlijk niet gekend. De familieverhalen en foto's hebben 'tante' Rietje doen voortleven. Zelfs bij mij en mijn nichtjes en neefjes. En vandaag heb ik een klein stukje van haar verhaal verteld.

Ik wil nog meer verhalen vertellen en ga zo snel mogelijk de foto's bij mijn ouders ophalen en digitaliseren.