Sweet memories

Sinds ik vorig jaar september met het opruimvirus besmet raakte (nee, niet zo extreem als Marie Kondo hoor), ben ik al heel wat 'sweet memories' tegen gekomen. Het heeft me in de afgelopen periode veel blije momentjes bezorgd. Een paar weken had ik overigens de laatste rommelplekjes aan kant en nu....tja....tijd over vanwege die coronacrisis. Dan maar over één van mijn zoete herinneringen bloggen.

Het verhaal begint eigenlijk in november 2015 toen mijn vader overleed. Ik moest de muziek uitkiezen voor zijn uitvaart en 1 nummer kreeg ik maar niet uit mijn hoofd. Ik zocht bevestiging, want het was niet echt een traditioneel uitvaartnummer dus ik ging op zolder zoeken naar het koffertje met singletjes om mijzelf ervan te vergewissen dat dat nummer ook werkelijk 1 van de singeltjes in dat koffertje was. Ik was ervan overtuigd dat ik dat groen geruite museumstuk nooit had weggegooid, maar hoe ik ook zocht......het was nergens te vinden. Bijna beschuldigend vroeg ik aan mijn man wat hij ermee had gedaan. Ik kreeg zijn standaard antwoord: ik heb niks weggegooid. Helaas kon hij ook niet zeggen waar het zich bevond.

Afgelopen januari, toen de kerstspullen weer naar zolder moesten en ik nog steeds in de opruimfase zat, ging ik de voorzolder eens stevig aanpakken. Doos na doos, krat na krat, steeds meer (kerst)spullen verdwenen op de weggooi-stapel. Als je al ruim 35 jaar in hetzelfde huis woont, verzamel je nogal wat. En wat denk je? In het meest afgelegen hoekje van die voorzolder vond ik het koffertje waar ik 4,5 jaar geleden zo naarstig naar op zoek was.

Ik kon uiteraard mijn geluk niet op. Toch duurde het tot vandaag voordat ik de schatten in het koffertje bekeek. Een heerlijke 'walk down Memory Lane'. Het allereerste plaatje van mijn ouders was 'Rose Garden' van Lynn Anderson. Mijn ma's favoriet: 'My special prayer' van Percy Sledge. En, niet onbelangrijk, het nummer 'Go Like Elijah' van Chi Coltrane, wat ik persé tijdens de uitvaart wilde laten horen!! De tekst is eigenlijk heel toepasselijk. Ik zal hem onderaan dit blogje toevoegen.

Eerlijk is eerlijk....ik vond de muzieksmaak van mijn pa vroeger heel erg gênant. Op de foto zie je ook een paar van zijn andere favorieten.....

Het enige wat ik dus niet terug heb gevonden, is MIJN eerste singletje, 'Swinging on a star' van Spooky & Sue. Dat had er toch echt in moeten zitten dus ik blijf nu weer licht vertwijfeld achter. Ach ja...wellicht dat ik dat bij een volgende opruimronde weer terugvind...

Nog even een overzichtsfoto:

Chi Coltrane - Go like Elijah

Someday my time to die will come
when that will be, I do not know
I only know that when I have to go

Yeah, when I go, I wanna go
Just let me go, oh, when I go
I wanna go, Lord, let me go
just let me go like Elijah when I go

I want to rise right up into the sky
and ride white horses with fiery eyes
Lord for my sins I apologize
just let me go, I wanna go
when my time comes for me to go
I wanna go like Elijah when I go

I don't want no tombstone above my head
and I don't want no pinebox for my bed
and I don't want anyone to say I'm dead

Lord, when I go, I wanna go
just let me go, oh, when I go
I wanna go, Lord, let me go
just let me go like Elijah when I go

I want to rise right up into the sky
and ride white horses with fiery eyes
Lord for my sins I apologize
just let me go, I wanna go
when my time comes for me to go
just let me go like Elijah when I go

I don't want no one cryin'
or feelin' sad
or standin' in the rain without their hat
I wanna go up happy, imagine that

Yeah, when I go, just let me go
I wanna go - when I go
just me go - yeah, when I go
I wanna go like Elijah when I go

I want to rise right up into the sky
and ride white horses with fiery eyes
Lord for my sins I apologize
just let me go, I wanna go
when my time comes for me to go
just let me go like Elijah when I go...
I wanna go like Elijah when I go
just let me go like Elijah when I go...

Bedankje en een mooie songtekst

Ik wil eerst even beginnen met iedereen hartelijk te bedanken voor de lieve reacties en felicitaties voor het gouden huwelijksjubileum van mijn pa en ma. Ook namens het gouden paar, want zij lezen mijn blog ook....

Ondanks dat het een klein, bescheiden feestje was, vond ik toch dat er versierd moest worden. Het is niet niks om 50 jaar getrouwd te zijn. Dat mag de hele wereld weten ;-)

Inmiddels is manlief ook weer een jaartje ouder geworden, maar die houdt helemaal niet van feestjes. Ook niet van cadeautjes trouwens en daarom gaan we binnenkort gezellig met ons gezinnetje uit eten ter ere van zijn verjaardag.

En dan nu die mooie songtekst. Telkens als het liedje op mijn mp3 voorbij komt, ben ik geraakt door de prachtige woorden die een duidelijke boodschap overdragen zoals onder andere deze.......

Het nummer heet 'Every kinda people' en de schrijver ervan is ene meneer Andy Fraser. Waarschijnlijk zal deze naam bij niet veel mensen bekend zijn. Maar de uitvoerende artiest  hoop ik wel. Dit is de helaas veel te vroeg overleden Robert Palmer, die het nummer tot grote hoogte bracht. Dat is tenminste mijn lichtelijk bevooroordeelde mening, want ik was en ben nog steeds fan van zijn muziek. Ik hou enorm van die herkenbare, soulvolle stem en beluister nog regelmatig zijn songs op YouTube. Deze live-uitvoering van het nummer 'Every kinda people' komt uit 1978.

En dan nu de volledige tekst van het nummer. Zing gerust even mee of luister en geniet.
Bloedstollend mooi......

Said the fight to make ends meet

Keeps a man upon his feet

Holding down his job

Trying to show he can't be bought

Ooh, it takes every kind of people

To make what life's about, yeah

Every kind of people

To make the world go 'round

Someone's looking for a lead

In his duty to a King or creed

Protecting what he feels is right

Fights against wrong with his life

There's no profit in deceit

Honest men know that

Revenge do not taste sweet

Whether yellow, black or white

Each and every man's the same inside

It takes every kind of people

To make what life's about, yeah

Every kind of people

To make the world go 'round

You know that love's the only goal

That could bring a peace to any soul

Hey, and every man's the same

He wants the sunshine in his name

Ooh, it takes every kind of people...

Zoals de ouden zongen, zo piepen de jongen........

.......maar in dit geval klopt het spreekwoord niet en was de oudere garde tenenkrommend vals aan het jengelen.

Hebben jullie ook naar het jubileumconcert gekeken van Queen Elisabeth? Ik ben pas laat ingevallen en kwam een paar 'ras'-artiesten tegen die verschrikkelijk de mist ingingen. Nieuwsgierig geworden naar de rest ben ik de andere dag Youtube eens langs gegaan. Stonden al heel veel fragmenten van het concert op en ik heb als de wiedeweerga mijn favorieten gecheckt. Zou Robbie ook zo vals gezongen hebben? Lag het aan de locatie of misschien aan het geluid?

Neeeeeeeee, natuurlijk niet. De optredens van Robbie Williams waren perfect. Het nummer 'Mack the knife' van zijn album 'Swing when you're winning' was subliem en 'Let me entertain you' waarmee hij het concert mocht openen was ook prima!! Maar ja, ik heb een zwak voor Robbie.

Niet alle oudjes waren slecht hoor. De alleroudsten (correct me if I'm wrong), Tom Jones en Shirley Bassey waren fenomenaal!!!! Man, man, wat een volume kunnen deze bejaarde sterren produceren. Een ware lust voor het oor.

Maar Elton John en Paul McCartney waren bagger. Echt verschrikkelijk. Ik ga hier geen Youtube filmpje van downloaden. Dat mogen jullie zelf opzoeken. Ik weet zeker dat je na 2 zinnen van het eerste couplet klaar bent met luisteren.

Ik moet eigenlijk niet alleen de ouderen afzeiken. Een paar andere (jongere) artiesten gingen ook zwaar de mist in. Gelukkig had The Queen oordopjes in. Tenminste, dat stond vandaag in de krant. Eén van de columnisten van ons regionaal dagblad plaatste ernstige vraagtekens bij de manier waarop dit diamanten jubileum gevierd werd. Alsof een dame van 86 jaar zit te wachten op een popconcert. Ik vrees dat het bij 'het baantje' hoort. Onze koninklijke familie wordt ook ieder jaar onderworpen aan het koekhappen, zaklopen en dit jaar het wc-werpen.

Ben ik ff blij dat ik geen blauw bloed heb ;-)

All time favorite

Laatst zat ik naar de film 'Billy Elliot' te kijken en daar was het weer....mijn lievelingsliedje!!!
De film was overigens ook ontzettend leuk. Een beetje een 'feel good' movie en wat mij betreft een echte aanrader!!!!



Nu het nummer. Het is 'Town Called Malice' van The Jam!!! Vanaf dat het de Nederlandse hitlijsten in 1982 bestormde, tot aan het heden is dit mijn favoriete song. Ik heb er natuurlijk wel meer, maar deze staat al jaren met stip bovenaan. Ik kan eigenlijk niet uitleggen waarom dat is. De tekst is zelfs een beetje deprimerend en gaat over een grijs en grauw voorstadje met zijn bewoners. Maar hoe Paul Weller het zingt, het orgeltje en de drumroffel maakt het voor mij gewoon onweerstaanbaar. Toen ik het net op mijn mp3 had gezet, kon ik er niet voorbij. Twee, drie keer achter elkaar luisterde ik ernaar. Met die oortjes in mijn oren was het een hele nieuwe ervaring. Die gekte is nu voorbij, maar ik geloof niet dat er ooit een ander nummer komt dat de plaats van "Town Called Malice' gaat innemen.........

Nog even dan.......

Omdat ik gisteren, na mijn blogje 'Blast from the Past', een hele avond informatie en filmpjes heb gezocht over mijn eerste muziek-bevlieging, moet ik gewoon een vervolg maken om het plaatje compleet te krijgen. Nou ja....een beetje completer dan, want 30 jaar overbruggen doe je niet in een paar zinnen. Ik vond Wikipedia-pagina's van alle leden van de groep en wat blijkt......ze zijn tegen de 60 of er al overheen. De zanger R.obin Z.ander is geboren in 1953. Nu snap ik het verschil van dit.....

..............naar dit...........

Waarom adviseert niemand die man om een ander kapsel te nemen. Witblonde stekels is ook best rock'n roll hoor. Anyway, het drukt me meteen met mijn neus op de feiten dat ik ook niet meer zo piep ben. Geestelijk wel hoor....lol....alleen weet mijn lijf dat niet. Wil maar niet meewerken. Dat kraakt van alle kanten. Maar gisteren was ik gewoon weer eventjes 16 jaar en zat als een bakvis te zwijmelen bij de filmpjes op YouTube.

Wat ik helemaal grappig vind is dat mijn jongste zoon ook bekend is met C.heap T.rick. Hij was zich daar alleen niet van bewust. Zelfs ik heb hun muziek de afgelopen jaren regelmatig onbewust meegekregen. Ik wist het echt niet!!!!! Het is nog een 'catchy' nummer ook. Bleef regelmatig in mijn hoofd hangen als ik het weer eens gehoord had. Dit kwam ik tijdens mijn zoektocht tegen.....

De titelsong van de tv-serie 'T.hat '70 s.how is van mijn vroegere muziekhelden en laat dat nu net het lievelingsprogramma van jongste zoon zijn.....

BLAST FROM THE PAST!!!

Vandaag, maandag 18 juli 2011, was de band waar ik op 16-jarige(!!!!) leeftijd idolaat van was, eventjes WERELDNIEUWS. Ik zat op deze regenachtige maandag nietsvermoedend naar het 4 uur-journaal te kijken en daar kwamen ze ineens voorbij. Blijken mijn helden van weleer aan de dood ontsnapt te zijn. Het podium waarop zij speelden stortte in en ze hebben moeten rennen voor hun leven.

Het was echt een Blast from the Past, want ik volg deze band allang niet meer. Nu blijkt dat ze na al die jaren nog steeds in dezelfde bezetting optreden. Vind ik wel een applausje waard. (Al zie ik op een aantal filmpjes toch echt een andere drummer)Met dit nummer schreven ze muziekgeschiedenis:




Brings back memories...nog steeds een geweldig nummer!!!! Eigenlijk was dat hun enige grote hit, maar vanaf die tijd was ik mega-fan. Ik was zwaarverliefd op de leadzanger en heel mijn slaapkamer werd volgeplakt met posters en foto's van deze band en knappe zanger. Al het geld van mijn vakantiebaantjes werd besteed aan hun lp's. Zes stuks in totaal, daarna was de bevlieging over.  Ik heb ze alle 6 nog en ben de zolder opgedoken om het bewijs te leveren.......

Als ik deze recentere foto zie kan ik niet snappen dat ik die zanger ooit leuk gevonden heb.......
Ach ja....we worden allemaal ouder ;-)

MOOI