Bedankje

Iedereen bedankt voor de lieve felicitaties voor mijn moeders verjaardag, ook namens mijn ma natuurlijk. Vandaag ben ik nog even op de koffie geweest, want vandaag is ze echt jarig. Ik ben er met een grote omweg naar toe gewandeld. Mijn wandelmaatje kon niet vandaag, maar een stevige wandeling is zo goed voor mijn lijf dat ik in mijn eentje gelopen heb. Twee vliegen in één klap. Wandelen met een stukkie taart in het vooruitzicht....mmmm......hihi.

Oh ja, ik zal verklappen wat ik voor mijn ma had gekocht. In het grote pakket zat....tadaaaaa......

.....een huishoudtrapje!!! Stond heel hoog op de wensenlijst van mijn ma. Ze had er één met zo'n lage beugel en dat vond ze maar een eng ding. Ze wilde dezelfde als ik heb, ééntje waar je meer steun aan hebt als je er op staat. Ze had al gezegd dat ze zo'n trapje ging kopen voor het geld wat ze met haar verjaardag zou krijgen.

Was nog een hele toer om dat trapje mee naar huis te krijgen. Zaterdag moest manlief werken en ik had dus geen auto tot mijn beschikking. Ik ging op de fiets boodschappen doen (twee tassen vol) en keek meteen bij M.arskramer of ik zo'n trapje zag. En ja hoor....ikke blij en meteen gekocht. Ik weet namelijk dat mijn ma dat zelf ook op de fiets zou doen en dat wilde ik niet meemaken. Maar toen ik uit de winkel kwam, had ik zoiets van...ehhh....hoe krijg ik het mee. Gelukkig heb ik een beetje uit de kluiten gewassen fiets en kon ik het trapje op het frame zetten en bleef het precies tussen de buigingen van mijn stuur staan. Uiteraard niet naar huis gefietst, maar gelopen. De rest van de boodschappen in mijn fietstassen gepropt. Het koste me wat zweetdruppeltjes, maar ik kwam met een voldaan gevoel thuis.

Gisteren nog een grappig verhaal gehoord op de bieb. Een voormalig collega wordt binnenkort oma en wilde iets maken voor haar kleinkind. Het moest een katoenen dekentje worden en ze had inmiddels katoen en breipennen gekocht. Aangezien het heel wat jaartjes geleden was dat ze iets had gebreid, was ze er toch een beetje onzeker over. Hoe pak ik het aan? Hoeveel steken zet ik op? Nu zijn biebmiepen niet voor één gat te vangen, zelfs als ze niet meer werken. Wat had deze slimme aanstaande oma gedaan. Zij had bij H.ema een katoenen dekentje gekocht en daar gaat ze nu de steken van tellen om het vervolgens weer te retourneren. De manier waarop ze het vertelde deed mij en mijn collega's gieren van het lachen. Ik vind het een briljante oplossing en geef deze tip graag door aan iedereen die een katoenen babydeken wil gaan breien en niet weet hoeveel steken je op moet zetten. Enneh....de bieb heeft natuurlijk ook breiboeken....die heeft ze ook meegenomen.....

NOG 1 NACHTJE SLAPEN.......

Grote broer erbij, D + N bij mij op schoot

....en dan zijn mijn dochter Daphne en zoon Nils jarig. Voor wie het zich afvraagt: ja, 't is een tweeling. In 1994 geboren, een maand te vroeg,  na een zwangerschap met complicaties. Wat waren ze klein. Nils woog bij de geboorte 1900 gram en Daphne maar 1560 gram. Tot overmaat van ramp viel dat meiske nog af ook...haar laagste gewicht was 1490 gram. En ikzelf.....kwam NA de bevalling op intensive care te liggen. Bleek het HELLP-syndroom te hebben, een ernstige zwangerschapvergiftiging.
Gelukkig knapte ik vrij snel op en mocht na 2 dagen weer naar een gewone afdeling. Daar lag ik dan, net bevallen en mijn kindjes op een andere afdeling in een couveuse. Toen de kraamtranen kwamen brachten die lieve verpleegsters mij gewoon met bed en al naar mijn babietjes toe. Na 2 weken mocht ik naar huis, maar moest de tweeling nog blijven. Op 8 april mocht ik Daphne en Nils eindelijk mee naar huis nemen.

Die twee kleintjes waren bikkels en groeiden goed, Binnen een half jaar was niet meer te zien dat ze prematuur ter wereld gekomen waren. Bij het consultatiebureau bleek dat ze toen al op de gemiddelde groeicurve zaten. Het bewijs op deze schattige foto. Twee bolle koppies....

Die tijd ligt nu dus 17 jaar achter ons en alles is goed gekomen!!! Het zijn twee heerlijke pubers met af en toe een buitje. En dat hoort erbij op die leeftijd. Morgen vieren we het heuglijke feit dat ze weer een jaartje ouder worden. Bescheiden, want het is geen 'speciale' verjaardag. Dat was vorig jaar anders . Alhoewel....toen was er door geen van beiden een Sweet Sixteen gepland en werd het toch een supergezellig, spontaan puberfeest.

Nils en Daphne, 4e en 5e van links. Donker en blond :-)

De enige keer dat we hun verjaardag niet hebben gevierd was toen ze 10 jaar werden. Was mijn 'schuld'. Ik was half januari opgenomen in het ziekenhuis, omdat ik heel erg ziek was. Mijn dochter vroeg nog: Mam, je bent op onze verjaardag toch wel thuis? Inderdaad, ik was thuis, al moet je niet vragen hoe. Ik mocht op 9 maart, na 8 weken ziekenhuis (2 verschillende ziekenhuizen), op sterven na dood geweest te zijn, 2 operaties later en een blijvende handicap, naar huis. Maar zelfs dat hebben we overwonnen.

Morgen denken we alleen maar aan alle leuke dingen. En die verdrietige dingen........die maken dat we extra genieten van alle, mooie, blije gebeurtenissen zoals de verjaardag van Daphne en Nils.

 Zo....en nu ga ik de slingers ophangen........