dinsdag 2 augustus 2016

Blankenberge

Dit verhaal gaan terug naar de zomervakantie van vorig jaar. Toen had ik tijdens onze staycation een vreselijk grrrrrrr-moment. Zo erg, dat ik per direct besliste dat ik TOCH NOG EEN PAAR DAGEN WEG WILDE!! En dat deden we. We gingen een paar dagen naar Vlissingen en het werd een geslaagde minivakantie. Helaas zijn daar, door het vele lopen, mijn knieklachten erger geworden. Maar dat even terzijde.


Ik ben niet zo van lange vakanties, hoef ook niet persé ver weg. Maar omdat die paar dagen vorig jaar zo goed waren bevallen, hebben we dit jaar weer een paar daagjes 'gepakt'. Naar het Belgische Blankenberge. Woensdag weg en vrijdag weer terug. En dit keer hebben we fietsen meegenomen. Gewoon achterin de auto, want een fietsendrager hebben we niet.
Was het een geslaagde vakantie......ja en nee. Het weer en mijn lijf werken niet altijd mee. Raak ik wel eens gefrustreerd door en ik heb de neiging om die frustraties er meteen uit te gooien. Dus al fietsend in de regen floepte er zo nu en dan een lelijk woord uit ;-)

Toch hebben we nog best veel gedaan (voor mijn doen) en lijkt het of we veel langer zijn weggeweest. Het begon woensdag dus met een wandelingetje over de Boulevard en vervolgens een fietsritje in de regen.....#@&%(censuur). De buurt een beetje verkennend eindigden we bij de opbouw van de avondmarkt nabij de haven. Was nog niet veel te zien en het regende gestaag door. Eerst maar even wat gedronken bij The Northsea en daarna toch over de nog vrij lege markt gelopen. Het werd maar niet droog. Fietsen weer in de auto gegooid, (deze stond een stukje verder dan ons hotel op een beveiligde parkeerplaats) en ff  uitgerust in het hotel. Uiteindelijk...halleluja.....stopte het met regenen en toen onze magen begonnen te knorren, zochten we een eettentje op. Lekker gegeten bij restaurant Seagull. Na een kort wandelingetje kwamen we weer op die avondmarkt terecht waar het inmiddels loeidruk was. Het rook er heerlijk, maar ja....we hadden net gegeten en ik kon echt niks meer op. Op de Blankenbergse boulevard was het druk en er stond best veel wind. Dat maakte slaperig en met de volgende regenbui in het vooruitzicht, zochten we snel onze hotelkamer op. Ik was zo vertrokken...zzzzz......



Dag 2.....HET WAS DROOG. Na het ontbijt de fietsen gepakt en via Wenduine naar het pittoreske De Haan gefietst. Een heerlijk tochtje met wat tegenwind helaas, maar dat betekende ook dat de terugreis veel makkelijker zou zijn ;-) Elk nadeel heb zijn voordeel en zo is het maar net.
Het is een wereld van herkenning voor ons, want jaaaaaren geleden hebben we met ons toen nog jonge gezin op een vakantiepark in De Haan gezeten en dus al die stadjes aan de kust al eerder bezocht. De Haan aan Zee blijft prachtig met zijn gebouwen in Belle Epoque-stijl. We zijn ook nog een 'gewone' woonwijk ingereden om ons te vergapen aan al die prachtige huizen. In De Haan hebben we bij Bistro 14 genoten van een goed vullende 2-gangen lunch. Voorgerecht: garnalenkroketjes!! Want 'When in Belgium, eat GARNALENKROKETJES!!' Mijn lijfspreuk...hahahaha.....
Op de weg terug naar Blankenberge heeft de zon continu geschenen.......voelde als een cadeautje. Na de fietstocht namen we een lange rustpauze. Hadden we beter niet kunnen doen, want ik werd zo lui en loom dat ik mezelf bijna niet meer bij elkaar geraapt kreeg voor het avondeten. Mijn man had er ook last van. Tussendoor waren er weer wat regenbuitjes gevallen, maar eenmaal droog waagden we ons naar buiten. Plan was om naar de pier van Blankenberge te wandelen, maar die was net iets te ver weg. Hadden we beter op de fiets kunnen gaan. Ach ja....het was inmiddels etenstijd en we zochten naar een restaurantje waar we pasta konden eten. Dat vonden we: restaurant Montmartre. Een mooie zaak, maar het eten viel ons een beetje tegen. Ach ja......kan gebeuren. De avondwandeling werd wederom ruw verstoord door een mals regenbuitje. We waren weer vroeg 'thuis' en ik lag weer vroeg op 1 oor. Toch die gezonde zeewind hè.


De laatste ochtend waren we vroeg op, hebben we snel ontbeten en uitgecheckt en zijn we naar Brugge gereden. Deze prachtige stad bezoeken we bijna ieder jaar wel een keertje. Meestal als de grote antiek/brocantemarkt wordt gehouden, maar nu als tussenstop op onze terugreis. Ik zag ineens een bord met 'gratis parkeren' en opperde tegen manlief om hier te gaan staan en met de fiets naar het centrum te rijden. Was een goeie zet. Vooral omdat we nu uiteindelijk delen van Brugge hebben gezien waar we eerst nooit kwamen. Het bekende deel hebben we gefietst. Daarna de fietsen weggezet en een andere kant op gewandeld dan normaal. Zo kwamen we bij het Frietmuseum uit. We hadden bijna kaartjes gekocht, maar de frituurwalm hield ons tegen....was iets te vroeg op de ochtend. Het Jan van Eijckplein was 1 van de juweeltjes die ik nog niet kende. Heerlijk gewandeld, op een terrasje gezeten met een prachtig uitzicht (tenminste...als er geen andere toeristen voor onze neus gingen staan) en per fiets nog wat minder toeristische straatjes verkend. Wat een mooie, oude stad is Brugge!! Wellicht volgend jaar een hotel boeken in deze prachtige stad.


Als ik mijn verhaal zo terug lees is het uiteindelijk toch meer TOP dan flop geweest. Ik kan er in ieder geval weer even tegen.......


vrijdag 8 juli 2016

Het enige op mijn bucketlist

Het gebeurt niet snel dat ik de aandrang krijg om er een blogje uit te persen. Het zit eigenlijk helemaal niet meer in mijn systeem. Maar vandaag dacht ik: laat ik mijn grote wens eens op het www gooien voordat iemand in mijn omgeving mijn droom steelt...hihi. Een droomwens die ik al een paar jaar heb, maar waar ik zeker ook nog een paar jaar op moet wachten voordat deze überhaupt werkelijkheid kan gaan worden. Als dat ooit al gaat gebeuren.......

Omdat ik niet zo'n die-hard vakantieganger ben en ik het liefst al mijn dierbaren dichtbij wil hebben, lijkt het mij helemaal geweldig om ooit....tadaaaa........komt ie....mijn wens......een heel groot vakantiehuis te huren, met zwembad, dichtbij zee, op een idyllische locatie en een heerlijk klimaat. En daar met man, kinderen, aanhang en (mocht we daar mee gezegend worden) kleinkinderen een geweldige tijd door te brengen. Veel bbqen, lang buiten keuvelen en vooral genieten van elkaar. Bijvoorbeeld hier.....


(afebeelding van internet)


Volgens mij heb ik dit zelfs nog nooit met man en kinderen gedeeld. Bang dat zij het helemaal niet leuk zouden vinden. Ach, we zien wel of mijn droom ooit uit gaat komen. Voorlopig gaan mijn man en ik af en toe een paar daagjes (is lang genoeg) alleen weg en trekken de kinderen ieder zelf hun plan. Oudste gaat weer naar Verweggistan (Azie), jongste zoon naar Marbella en dochter heeft (nog) niks gepland, want heeft zich op extra werken gestort deze zomer. Zij hoopt er nog een studie aan te plakken nu zij haar HBO-diploma in de pocket heeft.

Hoe het verder mij mij gaat?
Tja....weer iets meer beperking. Vorig jaar lang last gehad van een ontsteking in mijn knie. Na wat gedokter blijkt dat ik slijtage heb aan het kraakbeen. Helaas is een knieprothese geen optie. Ik heb namelijk een afwijkende vorm bot (niet door slijtage.....bot was helemaal intact) en daarom kan er geen knieprothese geplaatst worden....zucht.


Dus ik hobbel (letterlijk) verder en geniet van alles wat ik nog wel kan. Geniet van koffiemomentjes, lunches en etentjes en probeer op gewicht te blijven......
Oeps, dat laatste floepte er zomaar uit ;-)

Oh ja....en ik heb inmiddels een hele mooie badkamer. Heeft ook heel lang op mijn wensenlijst gestaan en het is eindelijk gelukt. Zo blij mee.....




Op de onderste foto zitten de steuntjes er nog in. Inmiddels verwijderd, want dat douchte makkelijker....whoehahahaha. 

Ik ga weer maar een rondje wandelen, want zitten op een gewone stoel is pijnlijk voor mijn knie. Beweging is altijd beter!! Doei blogbuurtjes en wie weet tot snel weer hier in blogland! Dikke kus.

zondag 22 november 2015

Pa 30-5-1936 - 16-11-2015

In liefdevolle herinnering aan mijn pa.

Een man van weinig woorden,
een man, die van iedereen houdt,
één die niemand wil storen,
maar met een hart van goud

Op maandag 16 november is mijn pa overleden aan de gevolgen van de slopende ziekte copd. Het ging al een poosje slechter, maar toch zagen we het niet aankomen. Vooral omdat mijn pa al meerdere malen in slechte toestand in het ziekenhuis belandde. Op zondagmiddag belde mijn ma mij op om te zeggen dat ze de dienstdoende arts had gebeld. Ik ben eerst naar hun huis gegaan en daarna gevolgd naar de spoedeisende hulp. Mijn pa was ongeduldig en wilde snel naar een kamer. Toch maakte hij nog grapjes tegen het verplegend personeel. Maar wat had hij het benauwd, ik was er niet gerust op. 's Avonds werd hij suf vanwege de hoge concentratie CO2 in zijn bloed en zakte langzaam weg. Hij is maandagochtend om 11:19 uur overleden.

Mijn kinderen (zijn kleinkinderen) en ik hebben gezamenlijk alle teksten voor zijn uitvaart geschreven. Deze vond plaats op zaterdag 21 november. Mijn ma heeft de volledige regie aan mij, hun enige kind, overgelaten. Het was emotioneel en heel zwaar, maar ik heb het ondanks mijn verdriet met veel liefde gedaan. Een mooi moment was, dat toen we aankwamen er een prachtige regenboog aan de hemel stond. Misschien is de foto niet zo duidelijk, maar het gaf mij een troostend gevoel.


Heel lang heb ik getwijfeld of ik mijn laatste groet aan hem zelf zou voorlezen of hem uit handen zou geven. Ik was bang dat ik door verdriet overmand zou worden en niet meer uit mijn woorden zou kunnen komen. Gelukkig heb ik het zelf kunnen doen. Mijn twee zoons hebben ook gesproken op de uitvaart. Hieronder publiceer ik mijn eigen tekst, omdat deze blog voor mij een herinnering is aan deze verdrietige dag.


Lieve pa,

Vandaag is de dag dat ik definitief afscheid van je moet nemen. Het valt me zwaar, want ik ga je ongelooflijk veel missen. Mijn lieve, ruimhartige pa. Maar ik ben dankbaar en trots dat  je meer dan 51 jaar mijn pa hebt kunnen zijn die mij gesteund, geholpen en getroost heeft.

De laatste jaren waren voor jou niet makkelijk. Je moest zoveel van je vrijheid inleveren door die slopende ziekte. Je werd afhankelijk en hulpbehoevend. Gelukkig was daar ma die er voor zorgde dat je zoveel mogelijk jezelf kon blijven. Ik heb diep respect voor mijn zorgzame ma! Voor mij was je nog steeds dezelfde  grote stoere pa die ik om raad kon vragen, want je geest bleef helder en sterk.

Ik voelde je verdriet maar bleef toch grapjes maken alsof er niks aan de hand was. Het was juist die humor en nuchterheid die ons verbond. Zoals, volgens ma, zoveel karaktertrekken ons verbond. We waren twee handen op één buik.

Altijd was je er voor mij, mijn man en later ook voor onze kinderen, jouw geliefde kleinkinderen. Je paste vaak op, maar één ding deed je niet: luiers verschonen. Dat had je genoeg gedaan toen ik klein was en telkens een onaangename verrassing voor je had als ma even weg was.

Nooit vergeet ik dat je tijdens mijn langdurige ziekenhuisopname in 2004 iedere dag op bezoek kwam. Door weer en wind op de fiets, ik ben geen bezoekuur alleen geweest! Dat was een heftige tijd en jij en ma hebben mij er doorheen gesleept door te blijven helpen waar kon. Jaren later, toen de copd zich bij jou openbaarde, waren de rollen omgedraaid.

Nu resten slechts herinneringen. Mooie herinneringen van vroeger zoals de namen van de visjes leren die in ons aquarium zwommen, ik weet er zelfs nog een paar…neon-tetra’s en sluierstaartjes, samen sjoelen op de sjoelclub, een hoop gekheid maken en lachen tot de tranen over onze wangen rolden. Je moest ook zo onbedaarlijk lachen om de selfies die ik van ons tweeën maakte. 

Kerstmis vieren bij mij thuis werd een traditie. Spelletjes doen met zijn allen, lekker eten en na het eten steevast een wandelingetje. Vele feestjes en mijlpalen hebben we samen kunnen vieren. Bijzonder was het, dat je na een moeilijke periode toch bij mijn 50e verjaardag kon zijn. Het was mijn allermooiste cadeau.

Lieve pa, je bent en blijft mijn grote held en je zit voor altijd in mijn hart. En ik beloof dat we goed voor ma zullen zorgen!  

 *********************************************************
Lang heb ik getwijfeld over de muziek. Eén nummer kwam telkens in mijn hoofd. Het was niet meteen een standaardkeuze voor een uitvaart, maar ik wist dat het in een ver verleden één van zijn favoriete nummers was. Toen het nummer gestart werd, wist ik dat het goed was. En daarom..........


Dag pa, veel liefs van je dochter.


donderdag 15 januari 2015

Een familieuitje op 10 januari!

Het was een stormachtige dag, zaterdag 10 januari 2015, maar wat heb ik genoten. In 2014 vierde ik op deze dag mijn mijlpaalverjaardag (klik) en dat was zo'n perfecte dag, dat ik bang was dat het dit jaar alleen maar tegen kon vallen. Daarom gooide ik het over een andere boeg en plande een gezinsuitje met manlief en onze drie kinderen. Wij zijn sowieso bijna nooit meer compleet en dan ook nog eens met zijn vijfjes op stap is extra bijzonder voor deze sentimentele dwaas (bedoel ik mijzelf mee uiteraard)

Tijdens de kerstlunch gooide ik het eerste ideetje in 'de groep': James Bond tentoonstelling in de kunsthal Rotterdam. Helaas werd dit plan niet met veel enthousiasme ontvangen. 'Hebben jullie dan ideetjes?', vroeg ik meteen. Alleen jongste zoon had zijn antwoord klaar. Hij wilde wel naar het Nationaal Militair Museum in Soesterberg. Uhhh.....dat moest even bezinken. Er werden ook uitstapjes naar Gent of Brussel voorgesteld. Dat is heel leuk als het een beetje fatsoenlijk weer is. Helaas waren die vooruitzichten niet perfect.
Het idee van dat museum begon een beetje te groeien. Ik had op hun website gekeken en ook meegekregen dat het in de Kerstvakantie op een gegeven moment zo druk was dat de deur dicht ging. Alleen naar binnen als er iemand naar buiten ging. Dit maakte dat mijn nieuwsgierigheid was gewekt. Dochter gepolst. Vond het geen probleem en oudste zoon zag dit ook wel zitten. Dus....het werd Soesterberg........

Na een toch wel turbulente autorit, krap zittend op de achterbank (tja, met zijn vijven mag ma in het midden achterin, want ik heb de kortste benen) kwamen we aan in Soesterberg waar we op de parkeerplaats bijna het linkerachterportier kwijtraakte door een flinke rukwind. Dat liep maar net goed af. Het was bar en boos buiten dus ik heb geen foto's van het imposante gebouw gemaakt. We wilden zo snel mogelijk naar binnen. Daar werden we getrakteerd op heel veel informatie over de geschiedenis van krijgsmacht en politie. Ondanks dat het niet zo 'mijn ding' was vond ik het reuze interessant. Jongste zoon had uiteraard de tijd van zijn leven, zijn pa ook en oudste zoon, die bouwkunde studeert op TUDelft keek vooral naar de constructies en ontwerpen van het gebouw zelf. En dochter en ik......maakten foto's ;-)
Daarom nu wat foto's..........














Ik heb nog veel meer foto's, voornamelijk van gevechtsvliegtuigen. Die hingen er heel veel. Aan het plafond. Oudste zoon stelde ons gerust dat die door de bijzondere dakconstructie, niet snel naar beneden zouden kukelen....hihi....

Na dit interessante museumbezoek wilden we de dag natuurlijk afsluiten met een heerlijke maaltijd. We hebben al vele 'keukens' uitgetest en dit keer wilden we een steakrestaurant uitproberen. Het Argentijns restaurant in onze eigen woonplaats was niet open....grrrrr. Onderweg in de auto diverse steakrestaurants in Breda gebeld. Nee hè....alles was vol. Dat kon toch niet waar zijn dat deze gezellige dag bij de Chinees zou eindigen :-) Om een lang verhaal kort te maken.....we zijn in Breda gaan zoeken, zijn 1 van de eerder gebelde restaurants binnen gegaan en kregen toch een tafel. We moesten alleen vòòr een bepaalde tijd weg zijn omdat er een reservering op stond. Eind goed, al goed. Bij Con Fuego hebben we genoten van een stevige maaltijd. Nou ja, de mannen dan. Oudste werkte een steak van 500 gram naar binnen en de andere twee mannen ieder een stuk vlees van 300 gram. Stelletje vreetzakken....lol.....
Het was een mooie dag, deze stormachtige 10 januari 2015!!!!!







woensdag 31 december 2014

Bedankt 2014.....

.....je was een goed jaar!!
 Voor mij persoonlijk een jaar van overwinningen, veel mooie momenten en ontelbare lachbuien!!

Het begon al aan het begin van het jaar met mijn mijlpaal-verjaardag. Ik word nog steeds blij als ik terugdenk aan die perfecte dag. Het cadeau dat ik van mijn man kreeg was één van mijn overwinningen.....een rondvlucht in een klein vliegtuigje.


Het beviel zo goed dat we een paar weken later een vliegreisje naar Rome boekten. Was super. Ik ben zo blij dat ik mijn vliegangst heb overwonnen. Al was het misschien meer de angst voor het onbekende.....


Alledrie de kinderen hebben ook mooie herinneringen aan 2014. Daphne liep stage bij een ontzettend leuk bedrijf waar zij met veel plezier werkte en als persoon een enorme groei doormaakte. Jesper reisde afgelopen zomer naar Hongkong en Jakarta, een heel indrukwekkende reis. En Nils switchte van studie en verhuisde samen met zijn vriendin naar een appartementje in Tilburg. (Ik mag niet zeggen dat ie op kamers ging...hihi....al komt hij de weekenden nog gewoon naar huis) Ik ben zo trots op mijn kanjers.

Het hoeven overigens geen grote, spectaculaire dingen te zijn die het leven bijzonder maken. Ik overwin ook kleine dingen zoals afgelopen zaterdag toen ik het aandurfde om mijn dochter in een sneeuwstorm naar haar werk te brengen. Was best wel eng.......


Maar wat was ik blij dat ze 's middags met iemand mee naar huis kon rijden. Toen was ons woonerf echt onbegaanbaar geworden en de auto ingesneeuwd.


Hardop lachen doe ik ook wel eens in mijn eentje. Niet dat ik mijzelf nu zo lollig vind hoor. Neeeee (alhoewel...hihi) Laatst had ik een klaagberichtje op FB gezet en toen had ik ineens een gezellig onderonsje met mijn vroegere buurtjes....zo hilarisch dat ik in mijn eentje zat te gieren.......

En zondag heb ik samen met mensen uit onze straat het pleintje sneeuw en ijsvrij gemaakt......was een mooie dag in goed gezelschap. Zo eenvoudig kan geluk zijn.

Natuurlijk zijn er ook wel eens minder leuke dagen, maar zonder regen krijg je nooit een regenboog.
Ik hoop dat 2015 voor iedereen veel gouden momenten in petto heeft. Maar.......je moet wel zelf de slingers ophangen!!!!! Proost.....OP HET NIEUWE JAAR!!!

woensdag 19 november 2014

Man, man, wat een dag.

Het is inmiddels al weer een nare herinnering, maar 12 november was niet echt een dag om in te lijsten. Meer eentje om door de papierversnipperaar te halen....

Het begon allemaal heel normaal. 's Ochtends moest ik werken en aansluitend deed ik meteen een paar boodschapjes in de stad. Als ik toch in de buurt ben......
Rond twee uur was ik thuis en had ik zin in iets warms. Gelukkig was er nog over van de kippenstoofpot van de vorige dag. Zoooooo lekker.....paar boterhammen erbij en smullen.


Ik had net een bordje opgeschept toen de telefoon ging. Was mijn moeder. De huisarts was langsgekomen en vond het verstandig dat mijn pa een paar dagen naar het ziekenhuis zou gaan. Vanwege zijn copd had hij te weinig zuurstof in zijn bloed en even 'bijtanken' kon geen kwaad. Het was geen acute opname dus ik kon eerst op mijn gemakje eten en heb daarna ook nog een bakkie nescafé gedronken. Ik was ff na drieën in het ziekenhuis. Tja, je weet wel wanneer je aankomt, maar niet wanneer je naar huis gaat. Er was die ochtend brand geweest in het ziekenhuis in het naburige Bergen op Zoom en daarom nog eens extra druk op de spoedeisende hulp in 'ons' ziekenhuis. Afijn, om kwart over 5 lag mijn pa op een kamer en zijn mijn ma en ik naar huis gegaan om te eten. Tussen het kokkerellen door bij mij thuis ook nog alle spulletjes en vitrage van het raam weggehaald, want de volgende dag werden er een nieuw kozijn en voordeur geplaatst.

Ondertussen begon ik de moeheid van deze dag te voelen. Het liep toch allemaal anders dan normaal en het was niet de rustige dag die ik voor ogen had gehad. Na het eten weer terug naar het ziekenhuis. Héhé, ff zitten.....niet dus. Mijn ma was 1 inhalator van mijn pa vergeten (en die hadden ze niet in het ziekenhuis) dus taxi-Marion kon een extra ritje maken. En het was druk op de weg, niet normaal. Dit kwam omdat er aan een belangrijke doorgaande weg gewerkt werd....zul je altijd zien......
Eenmaal terug heb ik niet meer gezeten, maar ben meteen met mijn ma weer vertrokken. Juist omdat de volgende dag die kozijnen zouden komen. Ik wilde lekker met mijn voetjes omhoog op de bank. Mijn pa was verder toch in goede handen!! (Mocht vrijdags weer naar huis...heeft nu thuis zuurstof)

De avond kabbelde voort. Ik plaatste nog een 'ben zoooooo moe'-status op facebook en zat al half in mijn pon (met fleecevest erover en spijkerbroek er nog onder....hihi...ma Flodder) een beetje weg te doezelen. Rond 10 uur hoorde ik vreselijk hard gehuil van het 4-jarig buurjongetje. Komt vaker voor dus ik schenk daar geen aandacht aan. Op een gegeven moment leek het alsof hij buiten voor mijn raam stond te huilen. Ik gekeken maar ik zag niemand. Er was nog een geluid dat ik niet kon plaatsen. Geluid van de tv uitgezet, maar nee....ik kwam er maar niet achter wat het was......

Tegen half 11 werd er aangebeld. Vreemd, zo laat. Ik kon het silhouet van een vrouw zien (was nog mijn oude voordeur) dus ik durfde wel open te maken. Was het buurmeisje (is de moeder van het buurjongetje, huis is van haar ouders die altijd op de camping zitten, zij woont er met zoontje, haar zus en af en toe hun vriendjes....gecompliceerd) die nogal paniekerig zei dat wij naar buiten moesten. In mijn vermoeide verwarring reageerde ik met 'waarom???' Toen ze zei dat er brand bij hun was, viel mijn muntje nog niet. Ik dacht wat moet ik daar aan doen......112 bellen of zo? Toen ze zei dat het ook naar ons kon overslaan werd ik pas wakker. Ik heb even hartstochtelijk gevloekt (paniekreactie) en heb naar boven geroepen dat we allemaal naar buiten moesten: brand bij de buren. Dochter lag al op bed, manlief boven tv te kijken (misschien zelfs weggedoezeld), zoon was zo beneden. Zo kwam het dat we deze woensdagavond buiten in de kou stonden.

De hulptroepen waren er snel. Heel ons woonerf stond vol. Twee brandweerwagens, politie, ambulance en dierenambulance....gelukkig geen slachtoffers. Moeder en kind wel wat rook ingeademd, de kat oké.


 Het was geen spectaculaire brand. Ik heb geen vlammen gezien en wij hebben geen schade of brandlucht in huis gehad, maar over het ontstaan heb ik veel vraagtekens. Moeder lag namelijk al op bed en zoontje was naar beneden gegaan. Er ging een gerucht onder de buren die een verklaring hadden gehoord. Ik heb daar niks van meegekregen. Als het gerucht wel waar is, denk ik dat ik niet zo goed meer zal slapen als ze na het reinigen en opknappen weer in het huis kunnen. Ik weet uit eigen ervaring dat kinderen soms onverwachte dingen doen, maar bij mij lagen ze rond dat tijdstip op bed en als ze al wakker waren, dan was ik ook wakker.

Waarschijnlijk klink ik nogal koud en zonder medeleven, maar vorig jaar heb ik best veel afgezien met deze buren. Ik ben heel blij dat er niemand gewond is geraakt, laten we dat voorop stellen, want dat wens ik niemand toe!!Sinds vorige zomer heb ik geen contact meer met hun. Het toenmalige vriendje vond het destijds nodig om afval te verbranden in de tuin. Niet 1 keer, maar zeker een keer of 10. Als ik er wat van zei (de stank was niet te harden) kreeg ik een grote mond terug. Ik heb toen al een paar keer mijn bezorgdheid geuit over die kleine die dat allemaal meekreeg. Dus ik weet niet wat ik van deze gebeurtenis van 12 november moet denken. Ik zal er wel nooit achter komen vrees ik. Maar vanaf nu hou ik mijn ogen en oren open en mijn voelsprieten op scherp..........



donderdag 9 oktober 2014

Zes biebmiepen gaan uit

Lachen, gieren, brullen, dansen en zingen. Dat gebeurt er als 6 biebmiepen worden losgelaten in de plaatselijke schouwburg. En wij waren niet eens degenen die optraden. Maar we hebben wel heel de tent op de been gekregen.......

We zaten op rij 2 (!!!) tijdens de muzikale voorstelling 'Bootleg ABBA'. Zoals de naam al verraadt, een ABBA coverband. Met mijn collega's en generatiegenoten een feest van herkenning. Alles konden we woordelijk meezingen. Geweldig!!


En ze waren goed....heel goed. Die mensen op het podium stonden zich in het zweet te werken om de zaal warm te krijgen. Dat lukte maar matigjes en daar waren wij biebmiepen natuurlijk net zo schuldig aan. Bij 1 nummer voor de pauze ging iedereen staan en daarna........weer vrolijk terug zitten. Het voelde zeer onwennig. We hadden plezier hoor, maar het zat ons ook wel een beetje dwars. Dat kwam allemaal goed, want na de pauze konden wij ons niet meer beheersen......we zijn met zijn zessen gaan staan en hebben gedanst en gezongen tot de laatste toegift voorbij was en dat voelde zooooooo goed!!!!
Achter ons waren de mensen bijna verplicht om ook te gaan staan, want zoals gezegd....we zaten op de tweede rij met zijn zessen naast elkaar dus we blokkeerden voor een groot deel van het publiek het zicht.....hihihihi...... Als we achterom keken, zagen we hier en daar ook een minder vrolijk gezicht wat bij ons alleen maar meer op de lachspieren werkte. Kortom....we hebben GENOTEN en na afloop nog gezellig zitten kletsen en herinneringen opgehaald in de foyer. Ik wil mijn lieve collega's Lia, Linda, Petra, Lisette en Tonny bedanken voor een heerlijk avondje. Gaan we zeker vaker doen.........

Hier mijn 30 seconden filmpje, maar er zijn er veel meer en veel betere op Youtube terug te vinden....


Als het filmpje niet te zien is, klik hier


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...