Tien jaar naar uitgekeken!!!

Eindelijk, eindelijk, na 10 jaar wachten de herkansing van een 'mijlpaal'-verjaardag. Klinkt misschien een beetje vreemd voor de meeste van jullie, maar voor mij was dit heeeeel erg belangrijk.
De uitdrukking 'het leven begint bij 40' ging voor mij 10 jaar geleden namelijk niet op. Mijn leven stond toen een beetje stil en startte tergend langzaam weer op na 8 weken ziekenhuis. Dat is allemaal terug te lezen op mijn andere blog, About Sjonke

Dit jaar vierde ik, op 10 januari, mijn 50e verjaardag. Ik heb werkelijk heel de dag lopen glunderen en glimmen. En mijn dierbaren hebben me echt weten te verrassen. Ten eerste met een heuse Sarah-pop. Zoals ik mijn kinderen ken, had ik eigenlijk niet verwacht dat ze het voor elkaar zouden krijgen. Maar oudste zoon nam het heft in handen, zocht contact met mijn creatieve 'zussie'-vriendin Natasja en kocht de materialen. Hij heeft zelfs kleren uit mijn kast geplukt en dat heb ik helemaal niet in de gaten gehad. Terwijl ik het normaal altijd doorheb als er iemand aan mijn spullen heeft gezeten. Mijn dochter heeft samen met Natasja een prachtige pop in elkaar geknutseld en de jongens hebben die 's nachts opgehaald (moest wel heel laat, want ik ben een nachtbraker en de jongens slapen liever uit dan heel vroeg een Sarah ophalen)
Dus toen ik 's ochtends beneden kwam en eerst gefeliciteerd werd door mijn man, trok hij de gordijnen open en kwam verrassing nummer 1 tevoorschijn......

Omdat ik taarten bij Hema had besteld en ik meteen ook wat lekkers op mijn werk wilde afgeven, ging ik met mijn man mee richting stad. Helaas lukte het me niet om ongezien de lekkernijen in het keukentje te zetten, want ik moest ook mijn verlofaanvraag voor de zomervakantie inleveren. Van alle kanten werd ik bestormd door collega's die mij feliciteerden en......stiekem genoot ik enorm van deze aandacht ;-)

's Middags werd ik door man en kinderen getrakteerd op een overheerlijke lunch. Voordat ik mijn bordje met garnalenkroketjes voor mijn neus kreeg, kwam verrassing nummer 2, van manlief Peter deze keer........

Ik, die nog nooit heeft gevlogen, krijg een rondvlucht in een klein vliegtuigje!! Ik heb altijd heel stoer geroepen dat ik dat wel een mooi cadeau voor mijn 50e verjaardag zou vinden. Be careful what you wish for, want het gaat nu echt gebeuren. Sjonke gaat de lucht in. Alleen jammer dat het vliegtuigje niet groot genoeg is voor ons vijven........ Maar als dat vliegen mij bevalt gaan we gewoon een keer gezellig met 'the plane' naar Berlijn, Praag, Barcelona of Rome (wishlist)

Verrassing nummer 3 was dat mijn pa zich goed genoeg voelde om op mijn verjaardag te komen. Vorig jaar lag hij op mijn verjaardag in het ziekenhuis. En met zijn laatste opname en revalidatie (van oktober tot en met december) nog in mijn achterhoofd, kon het twee kanten opgaan. Of wij met de taart naar hun, of ik haalde pa en ma op om naar mij te gaan.......

Gelukkig het laatste. Zien jullie het ook, dat ik heel erg op mijn pa lijk. Vooral op deze foto. Ik heb gewoon dezelfde neus. Had eigenlijk liever de neus van mijn ma gehad....is niet zo groot......

Vergeet ik bijna het cadeau dat ik van mijn kinderen kreeg te laten zien. Van de iphone die ik van pa en ma kreeg heb ik nog niet eens een foto gemaakt.......da's de leeftijd denk ik....lol......

De pot staat inmiddels op zijn plekje voor het raam en de iphone is al in gebruik ;-)

De avond had ik zelf gepland. Niks spectaculairs, want daar hou ik helemaal niet van. Gewoon een gezellige avond met mijn vriendinnen. Ik heb genoten en kijk terug op een fantastisch mooie, warme (en laat de zon nu ook heel de dag geschenen te hebben), liefdevolle 50e verjaardag. Eentje met een gouden randje!!!!

Ik ben gezegend met al deze lieve mensen om mijn heen. Bedankt allemaal voor deze geweldig dag xxx

Een hoofd vol verhaaltjes.....

.....en er komt helemaal niks uit.
't Is wat. Zomaar een blogpauze gehouden van een maand. Ook al was het best druk met verschillende workshops, de jaarlijkse BHV-herhaling en gezellige middagjes met vriendinnen, normaal houdt dat mij niet tegen om toch even een 'vroaltje' te schrijven. Dit keer zat mijn hoofd zo vol met verhaaltjes dat ik helemaal blokkeerde. Writersblock....hahahaha.

Ik heb me de afgelopen tijd geërgerd aan de belastingdienst, vreselijk gelachen op de BHV, het koningspaar niet in het echt gezien ook al kwamen ze naar 'mijn' stadje,  helaas ook heel veel last gehad van mijn rug, jongste zoon is geslaagd en oudste zoon tikt bijna zijn Bachelor aan.

Laat ik beginnen bij die belastingdienst. We kregen me daar toch een mega-aanslag van 2010. Of we ff terug konden betalen. Vul je alles naar waarheid in, krijg je geld terug en drie jaar later moet je ineens een hoop terug betalen omdat je er eigenlijk geen recht op had. Noemen ze dat 'Leuker maken'??? Laten ze daar eens een nieuwe bezem doorheen halen, want het is toch van de zotte hoe de belastingdienst nu  te werk gaat!
Zoals de Bulgaren ook al wisten krijgen we altijd eerst een voorschot. Daarvoor wordt niks bekeken of gecontroleerd. Er gaan een paar jaren voorbij en dan krijg je dus nietsvermoedend een minder leuke blauwe envelop. Dan blijken ze ineens wel van alles berekend te hebben. Hebben die verdwenen Bulgaren meer geluk, want die zien we nooit meer terug. En die onterechte toeslagen ook niet meer.

Gisteren zag ik op tv dat een hoop mensen deze maand GEEN toeslagen hebben gekregen. Nu gaan ze ineens wel controleren of je er recht op hebt. Stelletje flapdrollen. Hadden ze veel eerder moeten doen. Niks 'met voorschotten' werken. Maar ja, dat kost meer inspanning en is ingewikkelder natuurlijk.....zucht......

De herhaling van de B(edrijfs)H(ulp)V(erlening) hebben we ook weer gehad voor dit jaar. Weer een aantal eye-openers meegekregen over eigen veiligheid eerst. Grappig was de 'les' communicatie met portofoons. Aan de ene kant werden aanwijzingen gegeven en aan de andere kant moesten lego-blokjes op de juiste manier gelegd worden. Onze tweede poging werd een fiasco dus wat doet deze zeer volwassen dame....ahum.......die is creatief met Lego......

En op 12 juni kregen we hoog bezoek in mijn stadje: ons koningspaar!! Vanwege mijn vreselijke rugpijn zag ik het niet zitten om langs de kant te gaan staan. Ik heb het bezoek gewoon via Omroep Brabant gevolgd. Heb alles heel goed kunnen zien en vond Maxima er wederom prachtig uitzien. Ik had natuurlijk wel een paar 'afgevaardigden' die het bezoek in het echie hebben gezien. Mijn dochter maakte deze foto:

Zo dichtbij stond ze niet hoor. Ze heeft de foto een beetje bijgesneden ;-)

Mijn zoon daarentegen, had meer geluk. Willem-Alexander kwam naar het hek waar hij stond te filmen met zijn iPhone. Het bewijs is te zien op deze krantenfoto (zie omlijning):

Daags daarna kon bij ons de vlag uit, want toen kreeg jongste zoon het verlossende antwoord. Geslaagd voor zijn VWO-diploma. Ik had 's ochtends al een paar 'tompoezels' (zo noemde hij ze vroeger) gekocht en achterin de koelkast verstopt. Was nog ff spannend met alle toestanden rond die gestolen examens. Woensdag om 6 uur wisten ze pas dat er niks opnieuw gemaakt hoefde te worden.

En oudste zoon ligt ook lekker op schema. Werd verrast door een paar vrienden met champagne en een afstudeerhoedje. Al studeert hij voorlopig nog lekker verder......

Een hoop positieve gebeurtenissen, maar helaas ook een minder leuke. Als het plan van Teeven doorgaat zit mijn man in 2016 zonder werk. En in het bibliotheekwezen gaat het ook al niet zo denderend. Dat zit ook in mijn hoofd en daar maak ik mij zorgen over.

De laatste....

.....Koninginnedag. Al was het natuurlijk eigenlijk Kroningsdag.
Met kippenvel en een brok in mijn keel heb ik zitten kijken naar de abdicatie, inhuldiging en koningsvaart. Supertrots dat ik Nederlander ben en wel hierom:

Wat zag de vrouw van onze koning er prachtig uit. Iedereen heeft het toch over de jurken van Jan Taminiau. GE-WEL-DIG. Waar een klein land groot in kan zijn. Van mij mag het koningshuis nog lang blijven bestaan. Ook goed voor de handelsbetrekkingen. Dat stond vandaag toevallig in de krant (ik lees BNdeStem).
 'Royals Rule'.

De hele dag was super. Heel anders dan toen Beatrix ingehuldigd werd. Laten we daar maar nooit meer bij stilstaan. Het was een waardig feest voor dit sympathieke koningspaar en hun kinderen. En een heel mooi afscheid van koningin Beatrix, die in de afgelopen 33 jaar ons aller harten gestolen heeft. Mijne wel in ieder geval. Van een zakelijke afstandelijke vrouw is zij door de jaren heen veranderd in een warme en betrokken koningin. Nu kan ze lekker gaan genieten en oma zijn.

Trouwens, ik heb niet de hele dag voor de buis gehangen, want er moest een vrijmarkt bezocht worden. Samen met Wicky. Op fb kreeg ik de vraag of Wicky en ik ook wel mannen hebben, omdat wij nogal vaak samen op pad zijn. Ja, we zijn allebei getrouwd, maar onze mannen houden niet van dit soort uitstapjes. En wij des te meer. Volgens mij was dit ons lustrum wat betreft Koninginnedag en dat hebben we goed gevierd. Omdat de terrasjes op de Markt overvol waren, belandden wij in de tuin van één van de horecagelegenheden alwaar wij ons op de loungebank neervlijden, ver van alle drukte. Heerlijk relaxed en met het zonnetje op onze snoet de kaart bestudeerd. We waren er snel uit.....het moesten tapa's zijn. Dat was Genieten met een hoofdletter. Het was tenslotte een feestdag!!
Uiteindelijk heb ik de vrijmarkt ook nog wat weten te scoren. Een schattig armbandje en een leuke bonbon-etagère.

Die foto linksonder is door een andere vriendin (Gosia) gemaakt. We lachen nogal uitbundig, omdat we op dat moment zagen dat zij onverwacht een foto wilde maken. Gosia is namelijk vergroeid met haar camera. Foto's maken is een grote hobby van haar en wij kregen door dat wij 'slachtoffer' waren. Maar die foto geeft precies het gevoel weer van die dag!!!

Het was een mooie dag met een Koninklijk randje.

Da's nu wel duidelijk....

.....dat ik echt geen producten met lactose moet eten. Man oh man, wat ben ik moe vandaag en ik weet waarom. We hadden nog wat lekkere kaasjes over van gisteren (weer een jaartje ouder geworden) en die smeerde ik kwistig op mijn lunchbroodje. De ene helft met mascarpone, de andere helft met notenkaas. En dan gaat het dus mis. Vage hoofdpijn, beetje misselijk, lichtelijk depri en vreselijk moe. Ik zou na ruim een jaar met de wetenschap dat ik intolerant ben voor lactose toch beter moeten weten. Nou ja...lesson learned en hopelijk gaat het morgen beter.

Het waren sowieso weer vermoeiende dagen, want mijn pa kwam voor de tweede keer binnen 2 weken in het ziekenhuis te liggen. Toen hij op oudjaarsdag naar huis mocht, kreeg hij diezelfde avond last van een buikgriep. Waarschijnlijk hebben toen de medicijnen niet echt zijn werk kunnen doen (te snel weer eruit) en afgelopen woensdag kreeg hij het weer benauwd. Niet zo erg als de eerste keer, maar de dokter achtte het verstandig dat ie toch naar het ziekenhuis ging. Dat betekende voor mij dat mijn pa voor de allereerste keer in mijn 49-jarig leventje niet op mijn verjaardag was. Maar ik heb donderdag een groot stuk rijstevlaai naar het ziekenhuis gebracht ;-) , want hij knapte gelukkig heel snel op. En vandaag.......mocht hij weer naar huis. Heb ik nog snel wat lekkers bij elkaar geraapt zodat hij en mijn ma nog een after-party konden houden....hihi.

Ondanks alles heb ik toch weer een geweldige verjaardag gehad. Woensdag, na mijn werk, kreeg ik mijn eerste cadeautje van dochterlief. Ik werd getrakteerd op een lunch. Echt gezellig. Gelukkig waren we al thuis toen mijn ma belde......zie hierboven....

Donderdagavond kwamen mijn vriendinnen op visite en dat werd weer een hilarische bende. Net als vorig jaar hebben we vreselijk gelachen en ik hoop dat ik nog vele verjaardagen mag vieren met deze lieverds. Zij en mijn gezin hebben me weer verwend, maar hun gezelschap was het mooiste cadeau!!!!

Van dochter Daphne kreeg ik ook nog roosjes die ik wel heel erg snoezig vind staan op mijn voormalig kerstplateau......zo kan ik het nog even laten staan, want opruimen is niet mijn sterkste kant.

Een gouden paar

Vandaag, woensdag 31 oktober 2012, zijn mijn pa en ma 50 jaar getrouwd!!

Al 50 jaar lief en leed. Bijzonder in deze tijden. Het feestje houden we bescheiden, maar gisteren heb ik alvast de voordeur versierd en slingers opgehangen. Ook nog een verhaal......

Ik wilde ze verrassen, maar mijn ouders wonen in een galerijflat. Ik heb dus een sleutel nodig om op die galerij te komen. Ben ik er bijna, kom ik er achter dat ik mijn sleutels (ik heb er ook 1 van hun) in mijn andere jas heb laten zitten. Toen heb ik maar aangebeld. Misschien ook beter, want je kunt niet voorzichtig genoeg zijn. Ze zouden zich een hoedje schrikken van het gerommel en gestommel bij de voordeur......hihi....

Toch heb ik mijn pa en ma weten te verrassen met iets waar ik in het diepste geheim aan heb gewerkt. Nou ja, ik moest het telkens verstoppen, want ze komen regelmatig aangewaaid ;-)
Ik ben niet zo heel erg creatief, maar heb toch iets in elkaar weten te flansen en ze vonden het heel erg leuk. Waarom ik dat gisteren al heb gegeven?? Ik wilde gewoon de eerste zijn met mijn zelfgemaakte cadeautje.........

Lieve pa en ma, Van Harte Gefeliciteerd met jullie 50-jarig Huwelijksjubileum!!! Dikke knuffels en kusjes van ons allemaal!!

14 oktober 2012

Feest, versiering, volle koelkast, stapels chips. Bakken bier en appeltaarten in de schuur om koel te houden (geen foto, het regende te hard afgelopen zaterdag)) Het was feest afgelopen weekend. Oudste zoon werd 21 jaar en daarmee werd ie ook verstandig. Hij verdeelde zijn mega-grote vriendenclub over twee avonden. Dat kon onze huiskamer tenminste aan. Zaterdag rolde de laatste pas tegen 4 uur naar buiten. Zondag was het feest gelukkig iets vroeger afgelopen. Het was een vermoeiend, maar heel gezellig weekend.

Helaas weer (bijna) geen foto's gemaakt. Al wil ik die leuke van hem samen met opa en oma (mijn ouders) even delen.........

Ongelooflijk. Die 21 jaar zijn voorbij gevlogen. Het voelt nog zo kort geleden dat ik dat kleine prulleke voor het eerst in mijn armen hield. 47 centimeter en 2300 gram. Een kleintje dus. Maar daar is nu niks meer van te zien ;-) Ach...gelukkig heb ik veel foto's van dat kleine menneke, zodat deze ma nog vaak kan mijmeren over zijn jonge jaren.........

Samen in de speelgoedkist

Lief hè, twee van die ukken die de speelgoedkist leeghaalden en er zelf in gingen zitten......

Nu wil meneertje N. niet eens meer op de foto terwijl ik zo graag een foto had gemaakt van mijn 18-jarige tweeling. Die éne was een toevalstreffer en ik heb er maar een collage van gemaakt. Heb ik ze toch een beetje samen op de foto.

Zaterdag 10 maart was het zover.......nu heb ik alleen maar volwassen kinderen. Wat voel ik me ineens oud.

Thuis is het klein gevierd. Dochter D. ging vrijdag uit, met haar verjaardagskroontje op, en je snapt wel dat het 's nachts om 12 uur heeeeeeel gezellig was. Vele felicitaties vielen haar ten deel en ze heeft genoten. Kwam ook erg laat (of vroeg) binnenrollen.

Zoon N. ging 10 maart stappen en heeft ook een leuke avond gehad. Alleen geen foto's.....zucht

Vandaag, 'The day after', was helemaal een topdag. Na een ontbijtje in de tuin, en na een wandeling naar de stad met vriendin W. waar we ons eerste terrasje van het jaar hebben gepikt, zat ik zomaar met mijn 18-jarige tweeling in te tuin te keuvelen en van het heerlijke weer te genieten.

Ik heb niet alleen op mijn luie r..t gezeten hoor. Ben ook flink aan het snoeien geweest. Hortensia bijgewerkt, prunus aangepakt, vlinderstruik gesnoeid en mijn ceanothus (rechtsonder) misschien wel vermoord.....de tijd zal het leren..........

Hoe overleef ik.......

....mijn verjaardag....
Da's vrij eenvoudig. De 'oude garde' op zondagmiddag en de vriendinnen op de dag zelf.
En vandaag.....kijk ik terug op een geweldige feestdag.

Dinsdag, 10 januari was het zover....weer een jaartje ouder. Maar ik heb gegierd van het lachen alsof ik een puber was. Leeftijd is maar een getalletje, dat blijkt wel!!!
Ik heb ook heel veel cadeautjes gekregen. Kijk maar......

Van de kinderen vrolijk verpakte presentjes.....

Dit zat er in: een handig formaat handtas (voor als ik mijn container grote tas thuis wil laten), 2 gezellige tijdschriften en een tasverstuiver die heel handig te vullen is met mijn favoriete geurtje.....

Van manlief een mooie bos bloemen zodat mijn theekastje weer een heel ander uiterlijk heeft. (Ik ben niet zo van de sieraden of grote cadeaus)

En dit allemaal van mijn vriendinnen......

Maar het allerleukste was toch het gezelschap. 's Middags was het niet zo druk en heb ik heerlijk bij kunnen kletsen. Maar 's avonds gingen we 'los'. Op grote bakken thee nota bene. Er kwam geen druppel alcohol aan te pas. Ongelooflijk...zet een stel veertigplussers bij elkaar en een middelbare school-kantine is er niks bij. Natuurlijk zijn de gespreksonderwerpen wel 'op leeftijd'. Spataderen, gewichtsproblemen en opvliegers waren 'trending topic'. Het hardst hebben we moeten lachen om de verspreking van W. Ik zal proberen het verhaal hier te herhalen.......
Tijdens een vergadering kreeg W. het heel erg warm en dacht aan een opvlieger. Snel naar het toilet om te kijken hoe rood ze was (behoorlijk rood). Afkoelen met water en daarna weer terug naar de vergaderruimte, maar de deur was dichtgevallen en kon alleen open met een code. Niemand hoorde haar kloppen dus zij op zoek naar iemand om de deur open te maken. Nu haar letterlijke woorden: Ik kwam binnen en kreeg gelijk een beurt......tja, dat klonk nogal dubbelzinnig dus dit ontaarde in een niet de stoppen lachsalvo. Tranen met tuiten, mascara tot op de kin en uiteindelijk kramp in de kaken. HEERLIJK. Het onderwerp 'mannen' kwam eveneens aan bod en dat is ook een dankbaar onderwerp voor nog meer lachbuien. Vooral de herkenning als wij vrouwen klagen over onze echtgenoten.

Ik heb zo genoten. Bedankt meiden, voor een fantastische verjaardag....volgend jaar weer!!! Same place, same time.

......waar mijn man was. Uhhh....die moest die avond nachtdienst draaien en was al vertrokken naar zijn werk......

13-9-1941

De geboortedag van mijn moeder. Aanstaande dinsdag wordt zij 70 jaar en dat moet gevierd worden!!!!
Doen we zondag de 11e. Ikzelf ben inmiddels 47 en heb dus een 'jonge' moeder. Heb ik als heel prettig ervaren, want we hebben veel samen kunnen doen. Ook was (en is) mijn ma mijn steun en toeverlaat tijdens mijn ziekte (meer hierover op 'About Sjonke'). En niet onbelangrijk.....zij was voor mijn kinderen oppas-oma. Daardoor heb ik mijn partime-baantje kunnen behouden. Dat was niet altijd makkelijk nadat de tweeling geboren was, maar het is gelukt en nu heb ik er financieel profijt van. Met 2 studerende kinderen en de derde die over 2 jaar aan de beurt is, geen overbodige luxe. Heb ik dus allemaal aan mijn ma (en pa) te danken!!!!
Bedankt lieve ma, je weet hoeveel dit voor mij betekent. En hou het droog, want ik weet dat als je dit leest, de traantjes gaan prikken. We zijn allebei van die emotie-kippen.....

Kleine Jo, tweede van links,  met broers en zussen...... 

Op haar 21e was zij de bruid.....

Deze foto is genomen op mijn moeders 50e verjaardag. Nog net geen oma. Ik stond met mijn dikke buik in het midden. 8 maanden zwanger.....

Recente foto, genomen tijdens de 75e verjaardag van mijn pa in mei dit jaar.......

Lieve ma, Hartelijk Gefeliciteerd met je 70e verjaardag en dat er nog heel veel verjaardagen mogen volgen!!!! Drie dikke zoenen enneh......ik heb een verrassingscadeautje....hihihi.......

Rarara, wat zit daar in.........

30 mei, 1936

Dat is dag waarop mijn pa is geboren. Morgen is dat precies 75 jaar geleden en vandaag vieren we het alvast. Ook al is het een speciale verjaardag, we vieren het zoals alle andere verjaardagen, gewoon thuis met familie en vrienden. Hij sukkelt een beetje met zijn gezondheid vandaar. Sowieso geen poespas voor mijn pa, dat heeft ie nooit leuk gevonden. Nee....een hapje, een drankje en beetje slap geouwehoer, dan is het feest!!

Hier een foto met zijn oudste broer. Ze schelen maar liefst.....eh....11 maanden. Mijn pa staat rechts.

Volgende foto is op de ambachtsschool genomen. Wat een broekie nog.

Zijn allegrootste hobby was: vissen. Hier mijn pa ten voeten uit. En hij deed niet aan visserslatijn. Neenee, hij ving echt van die grote!! Door de omstandigheden vist hij nu niet meer zo vaak.

Op zijn 55e besliste zijn werkgever Philips dat iedereen van die leeftijd 'eruit' moest. Zodoende geniet hij nu al 20 jaar van een zorgeloos, arbeidsvrij leventje. Hier zit hij in het midden.

Wel grappig trouwens dat zijn officiële laatste werkdag op 1 oktober 1991 was en ik op 14 oktober 1991 beviel van zijn eerste kleinzoon. Een nieuw hobby was daar....oppassen samen met mijn ma....

En nu dus 75..... driekwart eeuw!!!
Pa, Van Harte Gefeliciteerd met deze mijlpaal. Drie dikke zoenen en we nemen nog een creampje ;-)

En in september volgt de ode aan mijn ma die dan 70 jaar wordt.......

'Vreet'stapel

Nee hoor...ik doe (nog) niet mee met 'Stapelen op vrijdag', maar ik zag deze stapel en vond het een kiekje waard. Jongste zoon viert morgen zijn verjaardag en heeft een hoop hongerige pubers uitgenodigd. Onze (voorraad)kasten zitten al propvol en de zakken chips pasten er niet bij. Vandaar dat manlief ze oneerbiedig in een hoekje heeft gedumpt. Ach...'t is maar voor even. Morgenavond is deze stapel verdwenen als sneeuw voor de zon.......

Wat erger is.....het is sowieso ons dumphoekje waar spullen gestald worden waar ik even geen weg mee weet. Opruimen is niet mijn sterkste kant.....zucht.....

aanvulling:

Ruim een uur verder heb ik me dan toch opgegeven voor Stapelen op vrijdag. Nog even uitvogelen hoe dat 'linken' werkt......

aanvulling 2:

Ik snap het al...gewoon de link van Irma's bericht:

http://allemaalkleurtjes.blogspot.com/2011/03/heeeeeele-lange-post.html