Op de valreep.....

.........ook nog even een winters blogje.

Afgelopen weekend snel een paar foto's gemaakt in de tuin. Een wandeling maken om mooie plaatjes te schieten was even niet weggelegd voor mij. Als ik 10 meter met snowboots aan loop voelt het alsof ik vanaf mijn heupen uit losse onderdeeltjes besta en dat is pijnlijk. En met gewone laarsjes ben ik veel te bang om uit te glijden en een smak te maken.  Dus veel binnen gezeten of de fiets gepakt. Gelukkig waren de fietspaden goed begaanbaar. Tot overmaat van ramp moest mijn pa weer opgenomen worden. Drie keer binnen een maand...poehpoeh...'t is wat. Ook al mocht hij na twee dagen weer naar huis, het was toch wel even druk en zenuwenwerk. Vooral de autoritjes van en naar het ziekenhuis. Ramen die aan beide kanten een ijslaagje hadden en dus slecht zicht in het donker. Van mij mag het gaan dooien.....sterker nog, van mij mag het gaan zomeren ;-)

Blijkt trouwens dat mijn man ook niet onaardig kan fotograferen. Met mij als model....hihihihi......

Ik heb hem maar meteen als profielfoto gebruikt, want die zomerfoto kon echt niet meer........

Da's nu wel duidelijk....

.....dat ik echt geen producten met lactose moet eten. Man oh man, wat ben ik moe vandaag en ik weet waarom. We hadden nog wat lekkere kaasjes over van gisteren (weer een jaartje ouder geworden) en die smeerde ik kwistig op mijn lunchbroodje. De ene helft met mascarpone, de andere helft met notenkaas. En dan gaat het dus mis. Vage hoofdpijn, beetje misselijk, lichtelijk depri en vreselijk moe. Ik zou na ruim een jaar met de wetenschap dat ik intolerant ben voor lactose toch beter moeten weten. Nou ja...lesson learned en hopelijk gaat het morgen beter.

Het waren sowieso weer vermoeiende dagen, want mijn pa kwam voor de tweede keer binnen 2 weken in het ziekenhuis te liggen. Toen hij op oudjaarsdag naar huis mocht, kreeg hij diezelfde avond last van een buikgriep. Waarschijnlijk hebben toen de medicijnen niet echt zijn werk kunnen doen (te snel weer eruit) en afgelopen woensdag kreeg hij het weer benauwd. Niet zo erg als de eerste keer, maar de dokter achtte het verstandig dat ie toch naar het ziekenhuis ging. Dat betekende voor mij dat mijn pa voor de allereerste keer in mijn 49-jarig leventje niet op mijn verjaardag was. Maar ik heb donderdag een groot stuk rijstevlaai naar het ziekenhuis gebracht ;-) , want hij knapte gelukkig heel snel op. En vandaag.......mocht hij weer naar huis. Heb ik nog snel wat lekkers bij elkaar geraapt zodat hij en mijn ma nog een after-party konden houden....hihi.

Ondanks alles heb ik toch weer een geweldige verjaardag gehad. Woensdag, na mijn werk, kreeg ik mijn eerste cadeautje van dochterlief. Ik werd getrakteerd op een lunch. Echt gezellig. Gelukkig waren we al thuis toen mijn ma belde......zie hierboven....

Donderdagavond kwamen mijn vriendinnen op visite en dat werd weer een hilarische bende. Net als vorig jaar hebben we vreselijk gelachen en ik hoop dat ik nog vele verjaardagen mag vieren met deze lieverds. Zij en mijn gezin hebben me weer verwend, maar hun gezelschap was het mooiste cadeau!!!!

Van dochter Daphne kreeg ik ook nog roosjes die ik wel heel erg snoezig vind staan op mijn voormalig kerstplateau......zo kan ik het nog even laten staan, want opruimen is niet mijn sterkste kant.

NOG 1 NACHTJE SLAPEN.......

Grote broer erbij, D + N bij mij op schoot

....en dan zijn mijn dochter Daphne en zoon Nils jarig. Voor wie het zich afvraagt: ja, 't is een tweeling. In 1994 geboren, een maand te vroeg,  na een zwangerschap met complicaties. Wat waren ze klein. Nils woog bij de geboorte 1900 gram en Daphne maar 1560 gram. Tot overmaat van ramp viel dat meiske nog af ook...haar laagste gewicht was 1490 gram. En ikzelf.....kwam NA de bevalling op intensive care te liggen. Bleek het HELLP-syndroom te hebben, een ernstige zwangerschapvergiftiging.
Gelukkig knapte ik vrij snel op en mocht na 2 dagen weer naar een gewone afdeling. Daar lag ik dan, net bevallen en mijn kindjes op een andere afdeling in een couveuse. Toen de kraamtranen kwamen brachten die lieve verpleegsters mij gewoon met bed en al naar mijn babietjes toe. Na 2 weken mocht ik naar huis, maar moest de tweeling nog blijven. Op 8 april mocht ik Daphne en Nils eindelijk mee naar huis nemen.

Die twee kleintjes waren bikkels en groeiden goed, Binnen een half jaar was niet meer te zien dat ze prematuur ter wereld gekomen waren. Bij het consultatiebureau bleek dat ze toen al op de gemiddelde groeicurve zaten. Het bewijs op deze schattige foto. Twee bolle koppies....

Die tijd ligt nu dus 17 jaar achter ons en alles is goed gekomen!!! Het zijn twee heerlijke pubers met af en toe een buitje. En dat hoort erbij op die leeftijd. Morgen vieren we het heuglijke feit dat ze weer een jaartje ouder worden. Bescheiden, want het is geen 'speciale' verjaardag. Dat was vorig jaar anders . Alhoewel....toen was er door geen van beiden een Sweet Sixteen gepland en werd het toch een supergezellig, spontaan puberfeest.

Nils en Daphne, 4e en 5e van links. Donker en blond :-)

De enige keer dat we hun verjaardag niet hebben gevierd was toen ze 10 jaar werden. Was mijn 'schuld'. Ik was half januari opgenomen in het ziekenhuis, omdat ik heel erg ziek was. Mijn dochter vroeg nog: Mam, je bent op onze verjaardag toch wel thuis? Inderdaad, ik was thuis, al moet je niet vragen hoe. Ik mocht op 9 maart, na 8 weken ziekenhuis (2 verschillende ziekenhuizen), op sterven na dood geweest te zijn, 2 operaties later en een blijvende handicap, naar huis. Maar zelfs dat hebben we overwonnen.

Morgen denken we alleen maar aan alle leuke dingen. En die verdrietige dingen........die maken dat we extra genieten van alle, mooie, blije gebeurtenissen zoals de verjaardag van Daphne en Nils.

 Zo....en nu ga ik de slingers ophangen........