Zes biebmiepen gaan uit

Lachen, gieren, brullen, dansen en zingen. Dat gebeurt er als 6 biebmiepen worden losgelaten in de plaatselijke schouwburg. En wij waren niet eens degenen die optraden. Maar we hebben wel heel de tent op de been gekregen.......

We zaten op rij 2 (!!!) tijdens de muzikale voorstelling 'Bootleg ABBA'. Zoals de naam al verraadt, een ABBA coverband. Met mijn collega's en generatiegenoten een feest van herkenning. Alles konden we woordelijk meezingen. Geweldig!!

En ze waren goed....heel goed. Die mensen op het podium stonden zich in het zweet te werken om de zaal warm te krijgen. Dat lukte maar matigjes en daar waren wij biebmiepen natuurlijk net zo schuldig aan. Bij 1 nummer voor de pauze ging iedereen staan en daarna........weer vrolijk terug zitten. Het voelde zeer onwennig. We hadden plezier hoor, maar het zat ons ook wel een beetje dwars. Dat kwam allemaal goed, want na de pauze konden wij ons niet meer beheersen......we zijn met zijn zessen gaan staan en hebben gedanst en gezongen tot de laatste toegift voorbij was en dat voelde zooooooo goed!!!!
Achter ons waren de mensen bijna verplicht om ook te gaan staan, want zoals gezegd....we zaten op de tweede rij met zijn zessen naast elkaar dus we blokkeerden voor een groot deel van het publiek het zicht.....hihihihi...... Als we achterom keken, zagen we hier en daar ook een minder vrolijk gezicht wat bij ons alleen maar meer op de lachspieren werkte. Kortom....we hebben GENOTEN en na afloop nog gezellig zitten kletsen en herinneringen opgehaald in de foyer. Ik wil mijn lieve collega's Lia, Linda, Petra, Lisette en Tonny bedanken voor een heerlijk avondje. Gaan we zeker vaker doen.........

Hier mijn 30 seconden filmpje, maar er zijn er veel meer en veel betere op Youtube terug te vinden....

Als het filmpje niet te zien is, klik hier

Van alles door elkaar....

...want ik krijg er nog steeds geen samenhangend geheel van gemaakt in mijn hoofd. En dat ligt heus niet aan drukte, want ik doe niet aan 'druk'. Ik weet eigenlijk niet waar het aan ligt. Misschien is het een hardnekkig geval van writers' block. Kan ook zijn dat het blogvirus is overgenomen door mijn dochter. Zij blogt er vrolijk op los. Heeft een gezellige jonge meiden life-style blog: La vie est belle 

Ik ga maar even de foto's van de afgelopen weken af.....
Eind januari genoten van een Poolse high tea bij vriendin Gosia. De wodka stond op tafel, maar daar heb ik niks van op hoor!!! Alleen maar grote bakken thee en allerlei lekkernijen.....

Heel veel gezelligheid gehad met vriendinnen. Een verjaardag, bezoek aan een tuincentrum, filmavondjes en wandelingen. Het tuincentrum was nogal een avontuur. Helemaal in het buitenland...hihi....da's van waar ik woon niet zo heel ver. Maarrrrrr........er werd in het Belgische Essen aan de weg gewerkt en dat betekende een omweg van zo'n 20 minuten over enge, onbekende, smalle weggetjes. En ik ben al zo'n held :-(
Gelukkig maakte de wafel in de koffiecorner veel goed.......

Vreselijk gelachen, omdat mijn vriendin dacht dat het theelichthoudertje (als steker voor in bloemstukjes) een tafelbelletje was.

Omdat mijn handtas heel erg aan vervanging toe was (het hengsel was bijna afgescheurd), ging ik op zoek naar een nieuwe. En ik vond de perfecte tas met lekker veel vakjes. Zoooo handig. Alles heeft zijn plekje en ik ben nooit iets kwijt.

En eindelijk heb ik iets gedaan met het onooglijke, kitscherige lampje van de kringloop. Eerst even de 'before'-foto......

Ik heb de kapjes gestript en vervolgens het glimmende, goudkleurige wandlampje voorzien van een laagje Annie Sloan-verf. Die is zo fijn, want je hoeft helemaal niks voor te behandelen. Vervolgens heb ik wat schijnbewegingen gemaakt met de kapjes. Omwikkelen met wol. In de breedte werd het niks. Toen in de lengte geprobeerd. Dat zag er niet onaardig uit, al zeg ik het zelf. Toch heb ik uiteindelijk voor de makkelijkste weg gekozen en kapjes bij de X.enos gekocht. De neem ik waarschijnlijk ook nog onderhanden, want ze zijn niet in de stijl die ik voor ogen heb.

Er gebeurde ook nog iets naars. Pasgeleden kwam ik thuis van een heerlijke wandeling. Ik maakte de poort open en zag ineens een witte berg. In een flits dacht ik....uhhh...sneeuw, maar toen zag ik het gehavende lijfje van een duif liggen. Ik ben er nog niet achter wie de dader is, maar een buurvrouw heeft pas een sperwer in haar tuin gespot.......brrrr...dit soort dingen hoop ik niet te vaak mee te maken......

Zo....ik kabbel weer vrolijk verder. Tot de volgende onsamenhangende blog....lol......

Tien jaar naar uitgekeken!!!

Eindelijk, eindelijk, na 10 jaar wachten de herkansing van een 'mijlpaal'-verjaardag. Klinkt misschien een beetje vreemd voor de meeste van jullie, maar voor mij was dit heeeeel erg belangrijk.
De uitdrukking 'het leven begint bij 40' ging voor mij 10 jaar geleden namelijk niet op. Mijn leven stond toen een beetje stil en startte tergend langzaam weer op na 8 weken ziekenhuis. Dat is allemaal terug te lezen op mijn andere blog, About Sjonke

Dit jaar vierde ik, op 10 januari, mijn 50e verjaardag. Ik heb werkelijk heel de dag lopen glunderen en glimmen. En mijn dierbaren hebben me echt weten te verrassen. Ten eerste met een heuse Sarah-pop. Zoals ik mijn kinderen ken, had ik eigenlijk niet verwacht dat ze het voor elkaar zouden krijgen. Maar oudste zoon nam het heft in handen, zocht contact met mijn creatieve 'zussie'-vriendin Natasja en kocht de materialen. Hij heeft zelfs kleren uit mijn kast geplukt en dat heb ik helemaal niet in de gaten gehad. Terwijl ik het normaal altijd doorheb als er iemand aan mijn spullen heeft gezeten. Mijn dochter heeft samen met Natasja een prachtige pop in elkaar geknutseld en de jongens hebben die 's nachts opgehaald (moest wel heel laat, want ik ben een nachtbraker en de jongens slapen liever uit dan heel vroeg een Sarah ophalen)
Dus toen ik 's ochtends beneden kwam en eerst gefeliciteerd werd door mijn man, trok hij de gordijnen open en kwam verrassing nummer 1 tevoorschijn......

Omdat ik taarten bij Hema had besteld en ik meteen ook wat lekkers op mijn werk wilde afgeven, ging ik met mijn man mee richting stad. Helaas lukte het me niet om ongezien de lekkernijen in het keukentje te zetten, want ik moest ook mijn verlofaanvraag voor de zomervakantie inleveren. Van alle kanten werd ik bestormd door collega's die mij feliciteerden en......stiekem genoot ik enorm van deze aandacht ;-)

's Middags werd ik door man en kinderen getrakteerd op een overheerlijke lunch. Voordat ik mijn bordje met garnalenkroketjes voor mijn neus kreeg, kwam verrassing nummer 2, van manlief Peter deze keer........

Ik, die nog nooit heeft gevlogen, krijg een rondvlucht in een klein vliegtuigje!! Ik heb altijd heel stoer geroepen dat ik dat wel een mooi cadeau voor mijn 50e verjaardag zou vinden. Be careful what you wish for, want het gaat nu echt gebeuren. Sjonke gaat de lucht in. Alleen jammer dat het vliegtuigje niet groot genoeg is voor ons vijven........ Maar als dat vliegen mij bevalt gaan we gewoon een keer gezellig met 'the plane' naar Berlijn, Praag, Barcelona of Rome (wishlist)

Verrassing nummer 3 was dat mijn pa zich goed genoeg voelde om op mijn verjaardag te komen. Vorig jaar lag hij op mijn verjaardag in het ziekenhuis. En met zijn laatste opname en revalidatie (van oktober tot en met december) nog in mijn achterhoofd, kon het twee kanten opgaan. Of wij met de taart naar hun, of ik haalde pa en ma op om naar mij te gaan.......

Gelukkig het laatste. Zien jullie het ook, dat ik heel erg op mijn pa lijk. Vooral op deze foto. Ik heb gewoon dezelfde neus. Had eigenlijk liever de neus van mijn ma gehad....is niet zo groot......

Vergeet ik bijna het cadeau dat ik van mijn kinderen kreeg te laten zien. Van de iphone die ik van pa en ma kreeg heb ik nog niet eens een foto gemaakt.......da's de leeftijd denk ik....lol......

De pot staat inmiddels op zijn plekje voor het raam en de iphone is al in gebruik ;-)

De avond had ik zelf gepland. Niks spectaculairs, want daar hou ik helemaal niet van. Gewoon een gezellige avond met mijn vriendinnen. Ik heb genoten en kijk terug op een fantastisch mooie, warme (en laat de zon nu ook heel de dag geschenen te hebben), liefdevolle 50e verjaardag. Eentje met een gouden randje!!!!

Ik ben gezegend met al deze lieve mensen om mijn heen. Bedankt allemaal voor deze geweldig dag xxx

Knoop doorgehakt

Na jaren van rugklachten, fysiotherapie die weinig uithaalt en de pijn verbijten heb ik dan toch de knoop doorgehakt. Ik heb een afspraak gemaakt bij de huisarts en aangegeven dat ik toch wel toe ben aan pijnmedicatie.
De hoestbuien van mijn laatste verkoudheid hebben er aan 'meegeholpen'. Een spier (kan ook een rib geweest zijn) raakte zo geïrriteerd dat ik op Tweede Kerstdag zelfs naar de huisartsenpost ging, omdat ik de pijn niet vertrouwde.

Ik weet al jaren dat ik artrose heb in mijn rug en de lichte scoliose was in mijn jeugd al ontdekt. Voor mijn onderrug was het vanwege mijn hypermobiliteit een godsgeschenk dat de wervels iets in elkaar zakten. Daar heb ik sinds een jaar of 8 nagenoeg geen last meer van. Het middengedeelte van mijn rug en mijn nek is een heel ander verhaal. Spieren overbelast en vreselijk stekende pijnen met scherpe uitstralingen. Soms is de pijn zo erg dat ik er duizelig van word. Maar dat naar de dokter gaan stelde ik alsmaar uit. Tja...eigenwijs hè. Tot tadaaa....7 januari. Eerst nog de uitslag van de röntgenfoto afwachten en dan beginnen we met pijnstillers. Mijn eerste vraag was of deze verslavend zijn, want daar zit ik niet op te wachten. Was ook 1 van de redenen dat ik zo lang gewacht heb. Gelukkig wist de huisarts mij gerust te stellen. De pillen waar we mee gaan beginnen worden ook aan reuma-patiënten gegeven en kunnen langdurig, zonder gewenning, genomen worden. De pijnpoli en eventuele pijnblokkades zijn voorlopig nog niet aan de orde.

Klaar met het gezeur. Nu de leuke dingen....                                                                                
Omdat ik vakantie had tussen Kerst en Oud&Nieuw heb ik, met hier en daar een rustdag, toch nog leuke dingen kunnen doen. Zo was ik samen met mijn dochter naar Intratuin waar ik ideeën opgedaan heb voor een mooi opgemaakte pot die ik voor mijn raam wil. De inwendige mens werd ook niet vergeten ;-)

Het weekend voor Kerst moest ik nog cadeautjes kopen dus op zaterdag met een flinke boodschappenlijst naar de stad. Het eerste wat ik deed was Miss Etam binnenzoeven om een outfitje voor mijzelf te scoren. Gelukkig vond ik iets naar mijn zin. Trouwens nog een verhaal apart, want het jasje dat ik had gekocht vond ik achteraf ietsje te krap zitten. Heb ik uiteindelijk niet aangehad met kerst. Op oudjaarsdag ging ik het ruilen en toen was het ineens afgeprijsd. Kreeg ik nog 15 euro terug ook....lachen.....
Bij de kassa van winkeladresje nummer 3, zag ik een vriendin waar ik 2 dagen eerder ruim een uur mee aan de telefoon hing. Omdat we nog niet uitgekletst waren gingen we even een bakkie met iets lekkers doen...hihi....moet kunnen toch!!?? Daarna snel de rest van de boodschappen gedaan wat niet meeviel met die zaterdagdrukte.

Daags daarna weer even de stad in met Wicky. En wat doen wij heel erg vaak.........

ETEN IN DE STAD!! Dit keer bij een heel leuk Wok-tentje. Helaas was dit 1 van de keren dat ik door mijn rugpijn een uitstapje moest inkorten en een paar rustdagen moest inlassen.

Eerste kerstdag was een echte familiedag. 's Middags naar mijn ouders (zo fijn dat mij pa weer thuis is) en 's avonds lekker aan de steengrill. Tweede kerstdag moesten alle drie de kinderen werken en ging ik dus naar de huisartsenpost. Diezelfde avond kreeg ik last van een blaasontsteking. Bijna niet geslapen, omdat ik iedere 10 minuten naar het toilet moest....grrrrr. De volgende ochtend een vervangende artsenpraktijk bezocht (waarom is mijn eigen huisarts zo vaak met vakantie) waar ik meteen een recept voor een antibiotica kuur meekreeg. Gelukkig slaat zo'n kuurtje al vanaf tablet 1 aan en na een zielige oproep op FB dat het zo'n saaie dag was en ik graag naar de film wilde, reageerde vriendin Gosia dat zij wel meewilde. We gingen naar 'Soof'. Echt een ontzettend leuke feelgood-film!!!!

 Een paar dagen later kreeg ik van Gosia les in faworki maken. Een Poolse lekkernij, vrij vertaald (?) 'angel wings' want ze lijken een beetje op de vleugels van engeltjes.

En het nieuwe jaar goed begonnen met een 'brocante/kringloop'-route. Samen met een vriendin, die ik al vanaf de lagere school ken, een hele dag op pad geweest. Drie brocantewinkels en 2 kringlopen bezocht. Was een topdag. Ik heb grootse plannen met het onooglijke lampje ;-) Ben trouwens vergeten de schoenmal op de foto te zetten. We kochten er allebei eentje, voor een prikkie bij de kringloop......

Nog even 1 foto laten zien....die van mijn moslijst. De kerst is wel voorbij, maar de lijst zit nog niet aan zijn uiterste houdbaarheidsdatum. Hij hangt nu, met een kleine aanpassing, aan mijn schutting.

Oeps, wat een lang verhaal. Maar door die rugpijn zit ik niet vaak op de gewone pc om blogjes te schrijven. Deze heb ik zelfs in etappe's gedaan. En als de batterij van mijn iPadje aan het eind van de dag op nog meer dan 50 % staat, zegt dat genoeg. Dan heb ik voor pampus gelegen. Maar ik had er de leuke uitstapjes niet voor willen missen!!!!

Poepluchtjes

Jaja, dit verhaaltje gaat echt over de 'aromatische' luchten die geproduceerd worden op het kleinste kamertje. Dus pas na het eten lezen...hihi....

Tussen alle drukte door met de bezoekjes aan mijn pa (hij heeft even een paar mindere dagen, hopelijk keert het snel ten goede), werk en huishouden, blijft er gelukkig ook een klein beetje tijd over voor leuke dingen. Zoals visite krijgen. Dinsdagmiddag heerlijk bijgekletst met een vriendin die een kleurrijk bosje trosanjers meebracht. Laatst kreeg ik ook al zo'n bosje en die hebben erg lang gestaan. Dus met deze verse bloemetjes was ik heel blij. Ze staan te schitteren op mijn salontafel.

Hoe het zo ter sprake kwam weet ik niet precies meer. Volgens mij hopte we van stomazakjes legen (je weet ik ben stomapatient) naar hoe het manvolk zo vreselijk kan meuren op het toilet. Toen kwam er ineens een vraag boven borrelen. Waarom ruikt de poep van de ene persoon anders dan van de andere, ondanks dat ze precies hetzelfde hebben gegeten? En waarom laat de ene reukloze knetterwinden en de ander geluidloze stinkscheten. Hier zijn overigens diverse combi's mogelijk. Het kunnen ook stinkende knetterwinden en reukloze, geluidloze scheten zijn.
We konden werkelijk helemaal niks bedenken waarom dit zo is. We voelen ons een beetje te oud om 'Willem Wever' in te schakelen. Daarom gooi ik de vraag maar op het www. Misschien dat één van mijn bloglezers het antwoord weet. En anders hoop ik dat een student die nog een onderwerp zoekt voor een wetenschappelijk onderzoek mijn blogje per ongeluk vindt. Er wordt ten slotte naar de vreemdste dingen onderzoek gedaan. Zoals het spettervrij plassen voor mannen........hilarisch....
http://www.spitsnieuws.nl/archives/raar/2013/11/zo-plas-je-zonder-spetteren

Vrije zondag en de kermis.

Grr&%#rrrr.....konden Wicky en ik afgelopen zondag eindelijk weer eens een keertje afspreken voor één van onze gebruikelijke zondagsuitjes (te voet richting stad, soms alleen iets drinken, soms tapa's erbij), is het kermis!! De terrassen zijn meer dan gehalveerd om plaats te maken voor dit schreeuwerige volksvertier.
Daar hadden wij absoluut geen zin in. De kermis is niet aan ons besteed. Vroeger, toen de kinderen nog klein(er) waren, hoorde het er bij. En het was ook hartstikke leuk en gezellig. Die glunderende gezichtjes als ze op een politiemotor in de draaimolen zaten of in de vliegtuigjes. Touwtje trekken, ballen gooien. Na afloop een zak oliebollen mee naar huis en smikkelen maar. Maar wij zijn de kermis ontgroeid dus moest er een alternatief verzonnen worden. En daar zijn wij best goed in al zeg ik het zelf.

Aangezien wij dicht bij de Belgische grens wonen en onze zuiderburen tenminste verstand hebben van openbaar vervoerprijzen, tuften we met de auto naar Essen om daar de trein naar Antwerpen te pakken. Voor € 5,40 per persoon kochten we een retourtje naar deze mooie, oergezellige, bourgondische stad en zo'n 40 minuten later kwamen we op het prachtige station van Antwerpen aan.

Omdat foto's maken niet ons doel was, heb ik er maar ééntje van dit station gemaakt. Maar als je nieuwsgierig bent, ga gerust een googelen, want het station is een echt juweel!!

Onze eerste stop was Starbucks voor een lekker bakkie. Jammer dat ik geen koffie lust, want van die verschillende smaken ging ik welhaast watertanden. Ik nam een thee en Wicky een smakelijk uitziende koffie met koek.

Tijdens onze zomervakantie waren mijn man en ik ook naar Antwerpen geweest en hadden toen geluncht bij een alleraardigste tearoom. Ik hoopte stiekem dat ik die terug kon vinden, maar wij waren vanaf een heel andere kant naar het centrum gelopen. Wicky en ik begonnen aan onze zoektocht. Het was gezellig druk op straat ondanks dat de winkels niet open waren. Na een flink stuk gelopen te hebben, was ik het spoor volledig bijster. Ik dacht dat we niet eens in de buurt waren van tearoom Désiré de Lille, dus Wicky ging het vragen bij een Take-Out tentje. Zij vraagt, kijkt opzij, ik kijk omhoog en allebei roepen we 'dit is het, we zijn er al'. Het take-out loket hoort bij Désiré de Lille en een stukje verder in de straat is de tearoom.

We vonden snel een plekje op het verrassend grote terras achter het etablissement en gingen allebei voor de garnalenkroketjes. Jammie....zoooooo lekker. We genoten met volle teugen want het was, ondanks de sombere voorspellingen voor die dag, stralend en zonnig weer!!

En we moeten het uitstapje nog een keer overdoen, want Wicky vergat te lachen op deze foto...hihi.

Op de terugweg naar het station namen we bij het Take-out loket een wafel. Helaas was die niet zo lekker, beetje taai. Desalniettemin was ons uitstapje Antwerpen zeer geslaagd en zeer zeker voor herhaling vatbaar. Klinkt trouwens wel een klein beetje decadent: Kom we gaan ff lunchen in Antwerpen. Is toch buitenland ;-)

What's next??
Shoppen in Milaan of sightseeing in Barcelona. Ik droom nog even verder.....hahahaha......

Yes I can!!!

Nou ja........het is in ieder geval 1 keertje gelukt. Onder begeleiding ;-)
Het kriebelde al een tijdje. Ik wilde het echt eens een keer proberen, maar telkens kreeg ik 'cold feet' . Of eerder angstaanvallen....
Waar ik het over heb?
Eh...over het feit dat ik wel een rijbewijs heb, maar niet veel rijervaring. Stadsritjes gaan nog wel, in oostelijke richting naar woonboulevard Breda en in westelijke richting naar Intratuin durf ik ook. En een stukje België in omdat een vriendin in Essen woont is eveneens geen probleem. Lastiger wordt het als ik taxi moet spelen en oudste zoon naar Kruisland moet brengen. Dan moet ik alleen retour en schemering te samen met een bochtige weg bezorgen mij klamme handjes en verkrampte schoudertjes.
En toch ben ik naar....tadaaaa....Rhoon gereden!!! Want in Rhoon was wat te beleven afgelopen weekend (24 + 25 augustus)

Weken geleden had ik de aankondiging al gezien: een Kasteelfair met heel veel brocante, georganiseerd door Corrie van De zoete inval. Daar wilde ik bij zijn. Eerst zou een collega meegaan, maar die had uiteindelijk andere verplichtingen. Toen vriendin Natasja gepolst. Zij zag het wel zitten en durft sowieso overal naar toe te rijden dus we zouden met haar auto gaan. Maarrrrrrr........die kriebels dat ik het zelf wilde proberen kwamen weer opzetten. Natas had er alle vertrouwen in. Ik iets minder, maar uiteindelijk heb ik ZELLUF GEREDEN!! Zij heeft me er doorheen gesleept. Bleef heel rustig en daar werd ik ook weer rustig van. Ik ben best een beetje trots op mezelf al besef ik heel goed dat ik deze overwinning aan Natasja heb te danken. Dus duizendmaal dank, lieve vriendin!!!

Nu terug naar de brocante fair. Die was geweldig!! Perfect georganiseerd. We konden bij de plaatselijke Intratuin parkeren en werden met een pendelbusje naar de plek van bestemming gebracht. Eenmaal binnen leek het bijna een sprookje. De sfeer, de vele kramen met de prachtigste spullen en het weer was ook al perfect. We begonnen met een bakkie thee en iets zoets. Je kon het geen gebakje noemen. Nee......het was met recht patisserie te noemen. Was nog moeilijk kiezen, want er stonden zoveel lekkere taartjes.Na wat wikken en wegen gingen we allebei voor de frambozenclafoutis. Jammie!!!

Eenmaal op het grote veld met de kramen hebben we onze ogen uitgekeken en genoten van al dat moois. Het was een topdag. Halverwege nog een keer aan 'de zoete koek'. Een millionairslice. Mierzoet, veel calorietjes, maar vreselijk lekker. Ik kan niet anders zeggen dan dat ik deze dag weer inlijst en toevoeg aan mijn hoofdstukje: Mooie herinneringen!!

Wat betreft mijn rij-angst: daarin ben ik niet alleen. Toen ik maandag op mijn werk kwam en over mijn overwinning vertelde, waren er een aantal collega's die precies hetzelfde hebben............

De laatste....

.....Koninginnedag. Al was het natuurlijk eigenlijk Kroningsdag.
Met kippenvel en een brok in mijn keel heb ik zitten kijken naar de abdicatie, inhuldiging en koningsvaart. Supertrots dat ik Nederlander ben en wel hierom:

Wat zag de vrouw van onze koning er prachtig uit. Iedereen heeft het toch over de jurken van Jan Taminiau. GE-WEL-DIG. Waar een klein land groot in kan zijn. Van mij mag het koningshuis nog lang blijven bestaan. Ook goed voor de handelsbetrekkingen. Dat stond vandaag toevallig in de krant (ik lees BNdeStem).
 'Royals Rule'.

De hele dag was super. Heel anders dan toen Beatrix ingehuldigd werd. Laten we daar maar nooit meer bij stilstaan. Het was een waardig feest voor dit sympathieke koningspaar en hun kinderen. En een heel mooi afscheid van koningin Beatrix, die in de afgelopen 33 jaar ons aller harten gestolen heeft. Mijne wel in ieder geval. Van een zakelijke afstandelijke vrouw is zij door de jaren heen veranderd in een warme en betrokken koningin. Nu kan ze lekker gaan genieten en oma zijn.

Trouwens, ik heb niet de hele dag voor de buis gehangen, want er moest een vrijmarkt bezocht worden. Samen met Wicky. Op fb kreeg ik de vraag of Wicky en ik ook wel mannen hebben, omdat wij nogal vaak samen op pad zijn. Ja, we zijn allebei getrouwd, maar onze mannen houden niet van dit soort uitstapjes. En wij des te meer. Volgens mij was dit ons lustrum wat betreft Koninginnedag en dat hebben we goed gevierd. Omdat de terrasjes op de Markt overvol waren, belandden wij in de tuin van één van de horecagelegenheden alwaar wij ons op de loungebank neervlijden, ver van alle drukte. Heerlijk relaxed en met het zonnetje op onze snoet de kaart bestudeerd. We waren er snel uit.....het moesten tapa's zijn. Dat was Genieten met een hoofdletter. Het was tenslotte een feestdag!!
Uiteindelijk heb ik de vrijmarkt ook nog wat weten te scoren. Een schattig armbandje en een leuke bonbon-etagère.

Die foto linksonder is door een andere vriendin (Gosia) gemaakt. We lachen nogal uitbundig, omdat we op dat moment zagen dat zij onverwacht een foto wilde maken. Gosia is namelijk vergroeid met haar camera. Foto's maken is een grote hobby van haar en wij kregen door dat wij 'slachtoffer' waren. Maar die foto geeft precies het gevoel weer van die dag!!!

Het was een mooie dag met een Koninklijk randje.

Oef, dat was druk......

....maar ik heb het overleefd!! Ik heb er zelfs nog wat extra activiteiten bij gedaan. In mijn voorlaatste blogje had ik een lijstje van mijn agenda van die week geplaatst en daar is nog een woensdagmiddagwandeling met mijn eerste wandelmaatje Carla bijgekomen, donderdagmiddag naar de stad met dochter en 's avonds meegelopen met de hond uitlaten met Wicky. En vrijdag was daar.....RUST. Nou ja, dat viel wel mee, want in mijn huisje moest van alles gebeuren. Ik ben als een witte tornado tekeer gegaan. Alles lukte en toen ik 's avonds het laatste stuk gestreken had, had ik een heerlijk voldaan gevoel. Maar wat heb ik genoten van al die gezellige uitstapjes. Ik heb alleen niet overal foto's van en daar baal ik dan weer van. Wel de camera mee en dan vergeten door de gezelligheid. Van de high tea heb ik wel een paar foto's. Al hadden we de helft al opgegeten voordat ik er aan dacht....lol......

Bij Intratuin meteen mijn cadeaubon besteed. Al heb ik daar weer geen foto's van. Het was gezellig bijkletsen met Carla en Mariette of zoals op de theepot stond....blablabla......

 En tijdens het etentje met collega's op woensdagavond werd er weer vrolijk verder gebabbeld. Ik was er hees van. Ik kan terugkijken op een geweldige week met een hoop gezellige mensen!!

En vandaag.......was het koopzondag en ging ik met Wicky naar de stad waar we dit bijzonder muzikale voertuig tegenkwamen in het overdekte winkelcentrum........
Vond ik wel grappig!!

Venus vs Mars

Het was me afgelopen week weer heel erg duidelijk dat wij vrouwen van een hele andere planeet komen dan onze mannen. En dat het ook niet leeftijdsgebonden is hoe mannen denken.

Ik had afgesproken met een vriendin om naar de schouwburg te gaan. We waren een beetje over en weer aan het berichten wie zou rijden dus ik vroeg aan mijn man die late dienst had: rij jij zometeen zelf naar je werk of kun je met iemand meerijden? Hij reed zelf.
'Waarom dan', vroeg hij.
'Ik ga naar de schouwburg', antwoordde ik.
En toen kwamen daar de bijna legendarische woorden: Dan kun je toch met de fiets.

Afijn, we hebben sinds een paar maanden een ander, goed rijdend, tweede autootje waar ik ook mee overweg kan. Maar ik moest even met oudste zoon (21 jaar oud) overleggen, want stel dat hij eerdere plannen had gemaakt. Dan was er een probleem. Een berichtje gestuurd en hij vroeg meteen waar ik de auto voor nodig had. Toen ik het over de schouwburg had, kreeg ik een berichtje terug. 'Dan kun je toch met de fiets'.

's Avonds haalde ik mijn vriendin op en begon bovenstaand verhaal te vertellen. Nog voordat ik klaar was met vertellen wist zij al wat ik bedoelde want haar man had zo ongeveer hetzelfde gezegd: Dan ga je toch met de fiets.

Nu is de schouwburg inderdaad niet heel erg ver fietsen. Maar snappen mannen dan niet, dat als wij vrouwen een avondje uitgaan, wij niet helemaal ingepakt (sjaal, oorwarmers, wanten) ergens aan willen komen, verwaaid haar en een loopneus van de kou. Snappen ze dat echt niet???

We zijn dus gewoon met auto gegaan, naar een voorstelling met alleen maar mannen...lol....

De Bourgondisch Belgen. De poster klopt niet helemaal, want bij deze voorstelling was het Arie Koomen die het zaakje aan elkaar praatte. Best veel gelachen, maar soms ook niet. Want ja, heey, die typische, schunnige mannenhumor is iets teveel 'MARS'.

Nu nog even wat Paasei-humor er in gooien.........denk hieraan als je een eitje eet....hihihi.....

Ik wens iedereen een heel fijn Paasweekend!!

Terug naar Oegstgeest.....

.....eigenlijk 'Terug VAN Oegstgeest'. Oftewel hoe een uitstapje een survival-avontuur werd ;-)

Afgelopen donderdag was ik de gelukkige (vijfde keus, maar dat mag de pret niet drukken...lol) die met vriendin Gosia mee mocht naar de Hortus Botanicus in Leiden. Zij had gratis kaartjes via de krant en wilde er graag heen om haar nieuwe camera-onderdelen uit te proberen. Omdat de trein prijziger was dan met eigen vervoer gingen we gewoon lekker met de auto. Gelukkig voor mij is Gosia niet zo'n bangerik op de weg dan ik. Tomtom stond aan en wij babbelden er vrolijk op los. Totdat de Tomtom er opeens mee ophield. Batterij leeg en de oplader werkte niet goed. Dan de borden naar Leiden maar volgen. En we babbelden nog steeds. Totdat Gosia ineens vanuit haar linkerooghoek een vliegtuig aan zag komen. Waar zitten we eigenlijk??
Tja.........

We waren dus ietsie pietsie te ver gereden. Meteen de afslag gepakt en weer terug. Andere oplader voor Tomtom gezocht in het handschoenvakje en verhip, hij deed het weer. De rest van de autorit was een fluitje van een cent en al snel kwamen we op het geadviseerde parkeerterrein terecht. De Hortus is namelijk in de binnenstad en heeft geen eigen parkeergelegenheid. Gosia ging een parkeerkaartje kopen en ik bestudeerde de stadsplattegrond. Hoefde niet volgens Gosia want zij had immers een navigatie-app op haar telefoon. Voelen jullie hem al aankomen???

Die app heeft ons volledig de verkeerde kant uitgestuurd. Ik had daags tevoren nog opgezocht hoelang het lopen was van de parkeerplaats naar de Hortus. Ongeveer 10 minuten. Toen we zo'n twintig minuten aan de wandel waren, kregen we allebei argwaan.

Het muntje viel pas helemaal toen we het plaatsnaambord Oegstgeest tegen kwamen.  WE LIEPEN LEIDEN UIT!!! Gelukkig stond er weer een plattegrond in de buurt. Even bestudeerd en wat bleek, we waren juist verder weg van de Hortus en moesten dat hele stuk weer terug. Maarrrr......als we niet verkeerd waren gelopen, hadden we nooit deze ooievaars in het wild gezien.....

....of dit stukje Leiden....

Het wandelleed was snel vergeten. We hadden zelfs de grootste lol, want eenmaal bij het station hebben we ons eigen navigatiesysteem gemaakt. Een foto van de stadsplattegrond met mijn vinger op de plek van de Hortus Botanicus. Who needs apps...ha...we don't!!!

We kwamen al snel op de plaats van bestemming en na een warm bakkie met een overheerlijke punt pruimentaart gingen we de Hort(us) op. Gosia kon zich heerlijk uitleven met het maken van macrofoto's (kan ik niet laten zien, want ze heeft ze nog niet geüpload). En ik was ook in mijn element. Beetje fotootjes maken met mijn pocketcameraatje (mijn hobby is schrijven, niet fotograferen), beetje binnen gluren in de gebouwen die aan het Hortus terrein grensden en mensen kijken. Jammer dat het buitengebeuren nog in winterstand was en dat niet alles open was i.v.m. renovatie. We moeten gewoon een keertje terug als het beter weer is.

En dan nu.......mijn fotokes.....

Vooral deze doorkijkjes vond ik geweldig......al hebben die weinig met de natuur te maken...

Al met al was het een zeer geslaagde dag ook al verliep ie niet helemaal rimpelloos. Moraal van dit verhaal: met apps kom je nog eens ergens....behalve op de plek van bestemming....hahahahaha..

Oh ja, wie dacht dat dit blogje over het boek van Jan Wolkers ging? Sorry hoor, ik heb het boek nooit gelezen, maar als biebmiep wel heeeeeel vaak in mijn handen gehad ;-)

Een waar paradijs

Laatst heb ik toch zo'n leuk uitstapje gemaakt met vriendin Natasja, daar MOET ik over bloggen. Via een blogbuurtje op FB kwam ik achter het adres van een curiosa paradijs niet zo heel ver bij ons vandaan. Nadat Natasja en ik samen de website hadden begluurd stond het meteen vast dat we daar ECHT heel snel heen moesten. Zo gezegd, zo gedaan. Afgelopen vrijdag waren we allebei vrij en togen we er op uit. En hier kwamen we terecht.........

....heb ik iets teveel gezegd??!! Ik dacht het niet. Ik zal eerst prijsgeven waar je dit paradijs kunt vinden:

De Korte's Kuriosa in Zevenbergschen Hoek

Ben je er een keer in de buurt dan is dit een echte aanrader. Er is zo ontzettend veel te bekijken. Wij maakten eerst buiten een rondje en zagen prachtige stalramen, zinken baden, leuke tuinornamenten. Na een half uurtje snuffelen waren we inmiddels tot op het bot toe verkleumd, maar dat mocht de pret niet drukken. In de grote loods zou het vast een stuk aangenamer zijn. Nou....niet dus...hihi. Met de druppels onder onze neuzen gingen we verder op schattenjacht. Want een schatkamer was het zeer zeker. Prachtige kasten, bedden en andere meubeltjes. Koffers, brocante huisraad, glas in lood, noem maar op. Alles was er te vinden. En ja....ook een heerlijk brandende kachel en zelfbediening voor koffie of thee. Nou, wij konden wel een opwarmertje gebruiken. De waterkoker aangeslingerd en genoten van de warmte van de thee en de kachel. We waren helemaal alleen in die grote loods. Heel af en toe zagen we de eigenaar voorbij lopen, maar toen we van ons warme theetje genoten, waren we ff alleen. En dan zijn we soms een beetje gek.....

 (foto met de zelfontspanner gemaakt)

Ik: Zeg Natasja....'t is wel erg kou he. Had ik nu mijn vossenbontje maar aangedaan.

N: Uh vossenbontje? Je had toch een hermelijn?

Ik: Nou meid, ik heb beide, maar ik weet echt niet meer in welke kast ik ze gelegd heb (er waren een stuk of 50 kasten misschien wel meer, in de loods aanwezig)

En dat alles op een beetje bekakte freule-toon. Gegierd van het lachen

Toen we ook nog de chocolaatjes oversloegen en allebei een doosje Jip en Janneke-krentjes opsmikkelden, kwamen we helemaal niet meer bij........zie hier de twee linkerhanden.....een kinderhand is snel gevuld...lol...

Dit paradijs gaan we zeer zeker nog een keer bezoeken maar dan met iets warmer weer!!!

Oh ja, ik heb ook nog iets gekocht. Een halve, roestige wildkroon en een schuimspaan. Vergeten een foto te maken. Komt nog wel een keer.........

Gespot bij W.ibra en nog wat.....

Voor wie van kant houdt volgt een belangrijke mededeling!!
Vandaag was ik even bij W.ibra voor de pannen-aanbieding toen ik ineens deze rolletjes kant zag liggen. Maar liefst 5 meter voor 1,49. Ik heb het niet nagemeten, want ook al zou het minder zijn dan 5 meter, in een mooie glazen pot staat het geweldig dus ik ben heel erg blij met mijn aankoop ;-)

Oh ja, ik heb ook nog een pan gescoord. Mijn ma zelfs twee, want die was mee.

Donderdag heb ik iets gedaan wat ik nog nooit had gedaan. Nou ja, ik heb wel eens een dansworkshop gevolgd. Meerdere zelfs. Buikdansen en Afrikaans dansen..........

Wow, kijk die foto's. Toen had ik mijn krullen nog. Nu niet meer. Laatst bij de kapper gevraagd hoe dat kan. Schijnt dat een haar 2 tot 6 jaar groeit en 12 keer kan vernieuwen. Nu heb ik haarzakjes die haren met een flauwe slag produceren.....grrrrr. Ik wil mijn krullen terug!!! Gelukkig is de hoeveelheid haar nog niet minder geworden en wacht ik geduldig af. Want volgens mijn berekeningen moet ik over ongeveer 5 jaar weer ander haar krijgen.

Oh ja, terug naar het dansen. Afgelopen donderdag heb ik een proefles choreo-dansen gevolgd. Gelukkig zijn hier GEEN foto's van gemaakt. Ten eerste omdat ik toevallig hetzelfde tuniekje aanhad als bij het buikdansen (om mijn buikje te verhullen) en ten tweede omdat het er niet zo gelikt uitzag. We kregen les van Stefan Spaans (website) Valt nog niet mee om iets na te doen wat een professionele dansleraar voordoet. De eerste stukjes gingen nog wel, maar het werden steeds mee stukjes. En dat moest uiteindelijk allemaal achter elkaar geplakt worden tot 1 geheel op de muziek van JunkieXL (Little Less Conversation) Ik heb gegierd van het lachen, want deze ouwe taart bakte er niks van. Was op zich hartstikke leuk om te doen, al dacht mijn lijf daar anders over. Bij de warming-up kreeg ik al problemen. Maar ik heb de les helemaal afgemaakt hoor. Had ik de spierpijn wel voor over.

Trouwens ook vreselijk gelachen op de weg ernaar toe. Mijn vriendin Gosia (naast mij op de rechterfoto) kwam mij ophalen en ik kreeg een hele rare gewaarwording toen ik bij haar in de auto zat. Ik voelde iets warms op de zitting en begon even aan mijzelf te twijfelen. Liet ik van de zenuwen mijn blaas leeglopen???? Gelukkig niet. Ik vroeg aan Gosia of het de stoelverwarming kon zijn. Zij zei meteen: dacht je dat je in je broek plaste....hilarisch moment. Wat leuker was op het moment zelf dan nu ik het hier vertel.

Maar uiteindelijk weer een droom uit elkaar gespat. Ik had plannen om Zumba-lessen te gaan volgen, maar dat kan ik met dit lijf op mijn buik schrijven.....zucht......Ik blijf maar gewoon wandelen.