Bedankt 2014.....

.....je was een goed jaar!!
 Voor mij persoonlijk een jaar van overwinningen, veel mooie momenten en ontelbare lachbuien!!

Het begon al aan het begin van het jaar met mijn mijlpaal-verjaardag. Ik word nog steeds blij als ik terugdenk aan die perfecte dag. Het cadeau dat ik van mijn man kreeg was één van mijn overwinningen.....een rondvlucht in een klein vliegtuigje.

Het beviel zo goed dat we een paar weken later een vliegreisje naar Rome boekten. Was super. Ik ben zo blij dat ik mijn vliegangst heb overwonnen. Al was het misschien meer de angst voor het onbekende.....

Alledrie de kinderen hebben ook mooie herinneringen aan 2014. Daphne liep stage bij een ontzettend leuk bedrijf waar zij met veel plezier werkte en als persoon een enorme groei doormaakte. Jesper reisde afgelopen zomer naar Hongkong en Jakarta, een heel indrukwekkende reis. En Nils switchte van studie en verhuisde samen met zijn vriendin naar een appartementje in Tilburg. (Ik mag niet zeggen dat ie op kamers ging...hihi....al komt hij de weekenden nog gewoon naar huis) Ik ben zo trots op mijn kanjers.

Het hoeven overigens geen grote, spectaculaire dingen te zijn die het leven bijzonder maken. Ik overwin ook kleine dingen zoals afgelopen zaterdag toen ik het aandurfde om mijn dochter in een sneeuwstorm naar haar werk te brengen. Was best wel eng.......

Maar wat was ik blij dat ze 's middags met iemand mee naar huis kon rijden. Toen was ons woonerf echt onbegaanbaar geworden en de auto ingesneeuwd.

Hardop lachen doe ik ook wel eens in mijn eentje. Niet dat ik mijzelf nu zo lollig vind hoor. Neeeee (alhoewel...hihi) Laatst had ik een klaagberichtje op FB gezet en toen had ik ineens een gezellig onderonsje met mijn vroegere buurtjes....zo hilarisch dat ik in mijn eentje zat te gieren.......

En zondag heb ik samen met mensen uit onze straat het pleintje sneeuw en ijsvrij gemaakt......was een mooie dag in goed gezelschap. Zo eenvoudig kan geluk zijn.

Natuurlijk zijn er ook wel eens minder leuke dagen, maar zonder regen krijg je nooit een regenboog.
Ik hoop dat 2015 voor iedereen veel gouden momenten in petto heeft. Maar.......je moet wel zelf de slingers ophangen!!!!! Proost.....OP HET NIEUWE JAAR!!!

Tien jaar naar uitgekeken!!!

Eindelijk, eindelijk, na 10 jaar wachten de herkansing van een 'mijlpaal'-verjaardag. Klinkt misschien een beetje vreemd voor de meeste van jullie, maar voor mij was dit heeeeel erg belangrijk.
De uitdrukking 'het leven begint bij 40' ging voor mij 10 jaar geleden namelijk niet op. Mijn leven stond toen een beetje stil en startte tergend langzaam weer op na 8 weken ziekenhuis. Dat is allemaal terug te lezen op mijn andere blog, About Sjonke

Dit jaar vierde ik, op 10 januari, mijn 50e verjaardag. Ik heb werkelijk heel de dag lopen glunderen en glimmen. En mijn dierbaren hebben me echt weten te verrassen. Ten eerste met een heuse Sarah-pop. Zoals ik mijn kinderen ken, had ik eigenlijk niet verwacht dat ze het voor elkaar zouden krijgen. Maar oudste zoon nam het heft in handen, zocht contact met mijn creatieve 'zussie'-vriendin Natasja en kocht de materialen. Hij heeft zelfs kleren uit mijn kast geplukt en dat heb ik helemaal niet in de gaten gehad. Terwijl ik het normaal altijd doorheb als er iemand aan mijn spullen heeft gezeten. Mijn dochter heeft samen met Natasja een prachtige pop in elkaar geknutseld en de jongens hebben die 's nachts opgehaald (moest wel heel laat, want ik ben een nachtbraker en de jongens slapen liever uit dan heel vroeg een Sarah ophalen)
Dus toen ik 's ochtends beneden kwam en eerst gefeliciteerd werd door mijn man, trok hij de gordijnen open en kwam verrassing nummer 1 tevoorschijn......

Omdat ik taarten bij Hema had besteld en ik meteen ook wat lekkers op mijn werk wilde afgeven, ging ik met mijn man mee richting stad. Helaas lukte het me niet om ongezien de lekkernijen in het keukentje te zetten, want ik moest ook mijn verlofaanvraag voor de zomervakantie inleveren. Van alle kanten werd ik bestormd door collega's die mij feliciteerden en......stiekem genoot ik enorm van deze aandacht ;-)

's Middags werd ik door man en kinderen getrakteerd op een overheerlijke lunch. Voordat ik mijn bordje met garnalenkroketjes voor mijn neus kreeg, kwam verrassing nummer 2, van manlief Peter deze keer........

Ik, die nog nooit heeft gevlogen, krijg een rondvlucht in een klein vliegtuigje!! Ik heb altijd heel stoer geroepen dat ik dat wel een mooi cadeau voor mijn 50e verjaardag zou vinden. Be careful what you wish for, want het gaat nu echt gebeuren. Sjonke gaat de lucht in. Alleen jammer dat het vliegtuigje niet groot genoeg is voor ons vijven........ Maar als dat vliegen mij bevalt gaan we gewoon een keer gezellig met 'the plane' naar Berlijn, Praag, Barcelona of Rome (wishlist)

Verrassing nummer 3 was dat mijn pa zich goed genoeg voelde om op mijn verjaardag te komen. Vorig jaar lag hij op mijn verjaardag in het ziekenhuis. En met zijn laatste opname en revalidatie (van oktober tot en met december) nog in mijn achterhoofd, kon het twee kanten opgaan. Of wij met de taart naar hun, of ik haalde pa en ma op om naar mij te gaan.......

Gelukkig het laatste. Zien jullie het ook, dat ik heel erg op mijn pa lijk. Vooral op deze foto. Ik heb gewoon dezelfde neus. Had eigenlijk liever de neus van mijn ma gehad....is niet zo groot......

Vergeet ik bijna het cadeau dat ik van mijn kinderen kreeg te laten zien. Van de iphone die ik van pa en ma kreeg heb ik nog niet eens een foto gemaakt.......da's de leeftijd denk ik....lol......

De pot staat inmiddels op zijn plekje voor het raam en de iphone is al in gebruik ;-)

De avond had ik zelf gepland. Niks spectaculairs, want daar hou ik helemaal niet van. Gewoon een gezellige avond met mijn vriendinnen. Ik heb genoten en kijk terug op een fantastisch mooie, warme (en laat de zon nu ook heel de dag geschenen te hebben), liefdevolle 50e verjaardag. Eentje met een gouden randje!!!!

Ik ben gezegend met al deze lieve mensen om mijn heen. Bedankt allemaal voor deze geweldig dag xxx

Grote verrassing!!!

Jaja, het onmogelijke is gebeurd. De kinderen hebben voor een ontzettend leuke verrassing gezorgd, deze Moederdag. Twee jaar geleden schreef ik er al over (klik). Over mijn grootste wens op mijn moederdagverlanglijstje: een mooie foto van mijn driespan. Destijds heb ik tijdens ons tripje Parijs verschillende foto's van hun drieën gemaakt en op de mooiste foto presteerde jongste zoon het om niet één, maar twee middelvingers omhoog te steken (rechtsonder in collage)

Dit jaar had ik wederom 'de foto' op mijn verlanglijst gezet en zie hier....de aanhouder wint. Toen de andere cadeautjes waren uitgepakt, zei oudste zoon ineens dat er nog een cadeautje was maar daar moest ik naar zoeken. Volgens het koud, koud, warm, warm spelletje....wat een klier.
Maar toen ik eindelijk het laatste presentje vond was ik sprakeloos en schoot ik helemaal vol. Een prachtige foto van mijn drie kanjers. Oudste zoon had iedereen 'gemobiliseerd'. Dochter had de camera met de zelfontspanner ingesteld en jongste zoon (van die middelvingers) werkte zowaar een beetje mee wat op zich al een klein wonder is.

En ook al is deze foto misschien niet helemaal perfect belicht, voor mij is ie van onschatbare waarde!!!

Lieve blogbuurtjes

Wat ben ik blij dat ik ooit ben begonnen met bloggen. In het begin vond ik het een beetje eng, maar gaandeweg is het een vertrouwd deel van mijn leven geworden. Ik 'parkeer' mijn ergernissen, mijn angsten, mijn blije gevoel, mijn gepieker en mijn onzekerheden op mijn blog. Doordat ik alles van me af schrijf, zit mijn hoofd niet zo vol en hou ik 'plaats' over om te genieten van de kleine dingen des levens. En die kleine dingen zijn voor mij het allerbelangrijkst. Maar wat mij nog het meeste helpt zijn al die leuke, spontane en soms relativerende reacties die ik van jullie, mijn blogbuurtjes, krijg. Dat is echt hartverwarmend. Jullie reacties op het onderzoek wat ik laatst gehad heb (op mijn andere blog) en waar ik toch even zwaar van onder de indruk was, hebben mij enorm geholpen en ik was in no-time weer mijn oude, positieve zelf.

Daar moet ik trouwens nog even op terug komen......
Dat mijn afspraak bij de mdl-arts pas 3 december is ligt aan het feit dat er alleen op maandagen afspraken gepland worden. Waarom dat is zo is, weet ik niet en of ik het durf te vragen op 3 december betwijfel ik. Zal voor mij dus eeuwig een mysterie blijven ;-)

En dan nu even afsluiten met een zin die ik op Twitter voorbij zag komen en die ik met Photoscape een leuke omlijsting heb gegeven........

HAPPINESS

Soms lees je iets waarvan je hoofd ineens gaat tollen en wat je van de daken wil schreeuwen omdat het zo WAAR is. Dat overkwam mij een keer toen ik de Viva aan het doorbladeren was en mijn oog viel op een wel hele speciale zin.
Komt ie:
HAPPINESS IS THE WILLINGNESS TO ACCEPT THE NOW
(Vrij vertaald: Geluk is om in het hier en nu te leven en te proberen het heden te accepteren) In het Nederlands klinkt het toch minder, maar daar gaat het niet om. Het gaat om de kern van die zin. Ik kan me er helemaal in vinden. Hij is me op het lijf geschreven. Klinkt vreselijk zoetsappig...ach ja, moet een keer kunnen.
Ik ben zo onmetelijk gelukkig dat ik soms bijna uit mijn vel barst. Het leven is één groot feest!!!!! Al vind ik het doodeng om dit wereldkundig te maken, want dan ben ik bang dat ik mijn geluk tart (of is 't het noodlot tarten...whatever) en het snel gedaan zal zijn met mijn euforische gevoel. Een beetje tobberigheid is mij niet vreemd.
Waar zit hem dat geluk eigenlijk in? Is moeilijk te definiëren.Ik herken in ieder geval mijn geluksmomenten en kan dan ook intens genieten van al die kleine momenten die het grote geheel tot een prachtig, vol leven maken. Misschien heeft het te maken met dat ik een paar keer door het oog van de naald ben gekropen en nu werkelijk weet hoe bijzonder het leven is. Met enige regelmaat denk ik terug aan die verdrietige tijd. Ziekenhuisopnames en een lange herstelperiode. Al die gebeurtenissen hebben mij gevormd tot de persoon die ik nu ben. Maar ik blijf er niet te lang bij stilstaan. Daar schiet ik niks mee op en ik word er ook niet vrolijker van. En natuurlijk gebeuren er wel eens dingen in mijn leven die niet altijd even leuk zijn, maar dan heb ik het vertrouwen dat het morgen weer beter zal gaan. Dat maakt het makkelijker om het heden te accepteren. Nu moet ik wel verklappen dat ik dat niet helemaal alleen doe. Ik heb mijn man, kinderen en ouders om mij heen. Allemaal kanjers, stuk voor stuk!!!! Een paar speciale vriendinnen waar ik al mijn gedachtes mee kan delen (en zij hopelijk ook met mij), geweldige collega's en tussen mijn sociale media-vrienden (Hyvers, Facebookers, Tweeters)zitten ook een paar juweeltjes.
Nu ik het bovenstaande nog even teruglees, merk ik dat het toch heel erg moeilijk is om geluk te omschrijven. Het lukt me niet, ik kan het niet.
Eén ding: neem maar van mijn aan dat ik een BLIJE MIEP ben en iedereen zijn of haar geluk gun.....