Overgevoelig.

Ik had er weer eens last van....brok in mijn keel en tranen in mijn ogen. En dat om een stukje uit een tv-programma. 'De Slag om Arnhem', een BNN reportageserie waarin 12 jongeren de kans kregen om een stukje geschiedenis te herbeleven. Toen ze net als hun leeftijdsgenoten in WOII, de 'laatste brief' naar hun ouders schreven schoot ik vol.

Het bracht mij in gedachten terug naar 'The American Cemetery' in Colleville, Normandië. Daar moest ik jankend de rondleiding met gids, die zo'n echte brief voorlas, verlaten. Volledig overmand door de emoties die ik 'voelde' van zoveel gesneuvelde soldaten. Zij vochten voor onze vrijheid en betaalden daar de hoogste prijs voor. Zo heftig om al die kruizen te zien staan. Zo tastbaar hoe allesvernietigend een oorlog is.

Een ander kippenvelmoment had ik toen we Pointe du Hoc bezochten. Dat was Duits domein met bunkers en kanonnen. Maar de Duitse soldaten die hun vaderland moesten dienen, waren net zo goed jonge jongens die geen andere keus hadden dan te vechten voor de zwaar gestoorde waanideeën van één man (die engerd met dat snorretje) Zij hadden ook ouders die ze achterlieten en waren waarschijnlijk net zo bang als de soldaten die voor onze vrijheid vochten. Het geeft mij een verward en dubbel gevoel als ik daar aan denk.

Inmiddels is het 3 jaar geleden dat we Normandië met zijn vele tastbare herinneringen aan WOII bezochten. Het was heel indrukwekkend en ik ben blij dat ik dit stukje geschiedenis gezien en 'gevoeld' heb. Om de mannen te eren die er voor ons waren.......

Ik zit wèèr te mijmeren en te slikken. Misschien ligt het wel aan het feit dat jongste zoon op schoolexcursie is. Word ik zo onrustig van. Zaterdagnacht is hij vertrokken naar de Provence en inmiddels bericht gehad dat de bus veilig is aangekomen. Ik ben zo'n overbezorgde moederkloek. Vooral omdat hij een beetje sukkelt met zijn gezondheid. (Oeps, daar mag ik het niet over hebben)
Anyway, ondanks dat ik dit...........

.......................en dit...........

de komende week niet zal tegenkomen, zal ik heel erg blij zijn als hij vrijdag weer heelhuids thuis aankomt.

HAAR NAAM WAS......RIETJE

In mijn eerdere blog 'Tante' Rietje heb ik het verhaal verteld van de zus van mijn moeder die in de Tweede Wereldoorlog tijdens een luchtaanval is omgekomen, terwijl dit deel van west-Brabant al bevrijd was. Inmiddels heb ik de foto's gescand om tante Rietje een gezicht te geven. Toen ik het herdenkingskaartje las, moest ik even iets wegslikken. Het vertelt het immense verdriet van ouders die hun kind verliezen en het geloof dat hun troost biedt. Mijn grootouders waren heel gelovige mensen.

Op het bidprentje staat dat Rietje een boodschap voor moeder deed. In mijn eerdere blog heb ik verteld dat zij de gerepareerde schoentjes van haar broertje Frans op ging halen. Het afschuwelijke toeval wil, dat oom Frans ook niet oud is geworden. Hij was 33 jaar toen hij overleed aan de gevolgen van een steigerongeluk in de bouw. Hij liet een gezin met 3 jonge kinderen achter. Ikzelf was nog maar 6 jaar toen dit gebeurde, dus ik heb het niet heel erg bewust meegemaakt. Mijn opa en oma hebben dus 2 van hun kinderen overleefd. Als moeder zijnde lijkt me dit 1 van de ergste dingen die je kunnen overkomen, dat je je kind overleefd.

Ondanks dit grote verdriet zijn mijn opa en oma niet onverschillig of cynisch geworden en hebben ze zich altijd staande weten te houden. Het waren twee lieve mensen die er altijd waren voor de rest van de kinderen (en later de kleinkinderen). Ik heb hele fijne herinneringen aan mijn opa en oma.

Zoals je misschien wel kunt zien is de foto van het bidprentje een uitsnede van deze gezinsfoto. Rietje helemaal rechts op de foto met naast haar Henk, Nolda, Frans, Zus, Jo (mijn moeder) en Arie. De jongste was nog niet geboren, dat was Rien. Op het herdenkingsmonument dat in Hoeven staat, klopt haar leeftijd niet. Rietje was 12 toen zij overleed, precies op de verjaardag van haar zusje Nolda.

Ik heb nog 1 foto van Rietje en die is genomen op de dag van haar Heilig Vormsel. (Of haar Eerste Communie, daar ben ik nog niet achter. Ik vind haar hier zoveel jonger lijken dan op de familiefoto) Als eerstegeboren kleindochter ben ik vernoemd naar Rietje. Mijn eerste doopnaam is Maria. Ik heb spulletjes geerfd die van Rietje zijn geweest en daar zal ik later een blog aan besteden. Ik ben blij dat ik haar verhaal hier heb kunnen vertellen. Voor altijd in ieders herinnering........

' TANTE' RIETJE

Het woordje 'tante' in de titel van deze blog staat tussen aanhalingstekens. Want het is Rietje nooit gegund  om echt tante te worden. Rietje is omgekomen in de Tweede Wereldoorlog toen zij op weg was om de schoentjes van haar kleine broertje Frans op te halen. Samen met een aantal andere kinderen is zij op straat getroffen door granaatscherven en overleden. De andere kinderen hebben deze aanval evenmin overleefd. Eén van de gruwelijkheden van de oorlog. Vele gezinnen raakten op deze manier hun dierbaren kwijt. Onschuldige slachtoffers die nog een heel leven voor zich hadden en die zo bruut daaruit weggerukt werden. In een deel van Nederland wat op dat moment al bevrijd was......

Op het monument staat haar naam: Maria de Graaf

Wie was Rietje?
Rietje was het oudste kind van mijn opa en oma de Graaf uit Hoeven. Omgekomen op de verjaardag van haar zus Nolda. Mijn oma was op dat moment in verwachting van haar jongste kind. Wat ik vroeger heel normaal vond en wat ik nu schrijnend vind is dat er altijd 2 gezinsfoto's op de schouw in de woonkeuken van mijn grootouders hebben gestaan. Beiden met 7 kinderen, maar tussen die 2 foto's in ligt een wereld van verdriet.

Mijn moeder, geboren in 1941, heeft haar grote zus eigenlijk niet gekend. De familieverhalen en foto's hebben 'tante' Rietje doen voortleven. Zelfs bij mij en mijn nichtjes en neefjes. En vandaag heb ik een klein stukje van haar verhaal verteld.

Ik wil nog meer verhalen vertellen en ga zo snel mogelijk de foto's bij mijn ouders ophalen en digitaliseren.