Blankenberge

Dit verhaal gaan terug naar de zomervakantie van vorig jaar. Toen had ik tijdens onze staycation een vreselijk grrrrrrr-moment. Zo erg, dat ik per direct besliste dat ik TOCH NOG EEN PAAR DAGEN WEG WILDE!! En dat deden we. We gingen een paar dagen naar Vlissingen en het werd een geslaagde minivakantie. Helaas zijn daar, door het vele lopen, mijn knieklachten erger geworden. Maar dat even terzijde.

Ik ben niet zo van lange vakanties, hoef ook niet persé ver weg. Maar omdat die paar dagen vorig jaar zo goed waren bevallen, hebben we dit jaar weer een paar daagjes 'gepakt'. Naar het Belgische Blankenberge. Woensdag weg en vrijdag weer terug. En dit keer hebben we fietsen meegenomen. Gewoon achterin de auto, want een fietsendrager hebben we niet.
Was het een geslaagde vakantie......ja en nee. Het weer en mijn lijf werken niet altijd mee. Raak ik wel eens gefrustreerd door en ik heb de neiging om die frustraties er meteen uit te gooien. Dus al fietsend in de regen floepte er zo nu en dan een lelijk woord uit ;-)

Toch hebben we nog best veel gedaan (voor mijn doen) en lijkt het of we veel langer zijn weggeweest. Het begon woensdag dus met een wandelingetje over de Boulevard en vervolgens een fietsritje in de regen.....#@&%(censuur). De buurt een beetje verkennend eindigden we bij de opbouw van de avondmarkt nabij de haven. Was nog niet veel te zien en het regende gestaag door. Eerst maar even wat gedronken bij The Northsea en daarna toch over de nog vrij lege markt gelopen. Het werd maar niet droog. Fietsen weer in de auto gegooid, (deze stond een stukje verder dan ons hotel op een beveiligde parkeerplaats) en ff  uitgerust in het hotel. Uiteindelijk...halleluja.....stopte het met regenen en toen onze magen begonnen te knorren, zochten we een eettentje op. Lekker gegeten bij restaurant Seagull. Na een kort wandelingetje kwamen we weer op die avondmarkt terecht waar het inmiddels loeidruk was. Het rook er heerlijk, maar ja....we hadden net gegeten en ik kon echt niks meer op. Op de Blankenbergse boulevard was het druk en er stond best veel wind. Dat maakte slaperig en met de volgende regenbui in het vooruitzicht, zochten we snel onze hotelkamer op. Ik was zo vertrokken...zzzzz......

Dag 2.....HET WAS DROOG. Na het ontbijt de fietsen gepakt en via Wenduine naar het pittoreske De Haan gefietst. Een heerlijk tochtje met wat tegenwind helaas, maar dat betekende ook dat de terugreis veel makkelijker zou zijn ;-) Elk nadeel heb zijn voordeel en zo is het maar net.
Het is een wereld van herkenning voor ons, want jaaaaaren geleden hebben we met ons toen nog jonge gezin op een vakantiepark in De Haan gezeten en dus al die stadjes aan de kust al eerder bezocht. De Haan aan Zee blijft prachtig met zijn gebouwen in Belle Epoque-stijl. We zijn ook nog een 'gewone' woonwijk ingereden om ons te vergapen aan al die prachtige huizen. In De Haan hebben we bij Bistro 14 genoten van een goed vullende 2-gangen lunch. Voorgerecht: garnalenkroketjes!! Want 'When in Belgium, eat GARNALENKROKETJES!!' Mijn lijfspreuk...hahahaha.....
Op de weg terug naar Blankenberge heeft de zon continu geschenen.......voelde als een cadeautje. Na de fietstocht namen we een lange rustpauze. Hadden we beter niet kunnen doen, want ik werd zo lui en loom dat ik mezelf bijna niet meer bij elkaar geraapt kreeg voor het avondeten. Mijn man had er ook last van. Tussendoor waren er weer wat regenbuitjes gevallen, maar eenmaal droog waagden we ons naar buiten. Plan was om naar de pier van Blankenberge te wandelen, maar die was net iets te ver weg. Hadden we beter op de fiets kunnen gaan. Ach ja....het was inmiddels etenstijd en we zochten naar een restaurantje waar we pasta konden eten. Dat vonden we: restaurant Montmartre. Een mooie zaak, maar het eten viel ons een beetje tegen. Ach ja......kan gebeuren. De avondwandeling werd wederom ruw verstoord door een mals regenbuitje. We waren weer vroeg 'thuis' en ik lag weer vroeg op 1 oor. Toch die gezonde zeewind hè.

De laatste ochtend waren we vroeg op, hebben we snel ontbeten en uitgecheckt en zijn we naar Brugge gereden. Deze prachtige stad bezoeken we bijna ieder jaar wel een keertje. Meestal als de grote antiek/brocantemarkt wordt gehouden, maar nu als tussenstop op onze terugreis. Ik zag ineens een bord met 'gratis parkeren' en opperde tegen manlief om hier te gaan staan en met de fiets naar het centrum te rijden. Was een goeie zet. Vooral omdat we nu uiteindelijk delen van Brugge hebben gezien waar we eerst nooit kwamen. Het bekende deel hebben we gefietst. Daarna de fietsen weggezet en een andere kant op gewandeld dan normaal. Zo kwamen we bij het Frietmuseum uit. We hadden bijna kaartjes gekocht, maar de frituurwalm hield ons tegen....was iets te vroeg op de ochtend. Het Jan van Eijckplein was 1 van de juweeltjes die ik nog niet kende. Heerlijk gewandeld, op een terrasje gezeten met een prachtig uitzicht (tenminste...als er geen andere toeristen voor onze neus gingen staan) en per fiets nog wat minder toeristische straatjes verkend. Wat een mooie, oude stad is Brugge!! Wellicht volgend jaar een hotel boeken in deze prachtige stad.

Als ik mijn verhaal zo terug lees is het uiteindelijk toch meer TOP dan flop geweest. Ik kan er in ieder geval weer even tegen.......

Het enige op mijn bucketlist

Het gebeurt niet snel dat ik de aandrang krijg om er een blogje uit te persen. Het zit eigenlijk helemaal niet meer in mijn systeem. Maar vandaag dacht ik: laat ik mijn grote wens eens op het www gooien voordat iemand in mijn omgeving mijn droom steelt...hihi. Een droomwens die ik al een paar jaar heb, maar waar ik zeker ook nog een paar jaar op moet wachten voordat deze überhaupt werkelijkheid kan gaan worden. Als dat ooit al gaat gebeuren.......

Omdat ik niet zo'n die-hard vakantieganger ben en ik het liefst al mijn dierbaren dichtbij wil hebben, lijkt het mij helemaal geweldig om ooit....tadaaaa........komt ie....mijn wens......een heel groot vakantiehuis te huren, met zwembad, dichtbij zee, op een idyllische locatie en een heerlijk klimaat. En daar met man, kinderen, aanhang en (mocht we daar mee gezegend worden) kleinkinderen een geweldige tijd door te brengen. Veel bbqen, lang buiten keuvelen en vooral genieten van elkaar. Bijvoorbeeld hier.....

(afebeelding van internet)

Volgens mij heb ik dit zelfs nog nooit met man en kinderen gedeeld. Bang dat zij het helemaal niet leuk zouden vinden. Ach, we zien wel of mijn droom ooit uit gaat komen. Voorlopig gaan mijn man en ik af en toe een paar daagjes (is lang genoeg) alleen weg en trekken de kinderen ieder zelf hun plan. Oudste gaat weer naar Verweggistan (Azie), jongste zoon naar Marbella en dochter heeft (nog) niks gepland, want heeft zich op extra werken gestort deze zomer. Zij hoopt er nog een studie aan te plakken nu zij haar HBO-diploma in de pocket heeft.

Hoe het verder mij mij gaat?

Tja....weer iets meer beperking. Vorig jaar lang last gehad van een ontsteking in mijn knie. Na wat gedokter blijkt dat ik slijtage heb aan het kraakbeen. Helaas is een knieprothese geen optie. Ik heb namelijk een afwijkende vorm bot (niet door slijtage.....bot was helemaal intact) en daarom kan er geen knieprothese geplaatst worden....zucht.

Dus ik hobbel (letterlijk) verder en geniet van alles wat ik nog wel kan. Geniet van koffiemomentjes, lunches en etentjes en probeer op gewicht te blijven......

Oeps, dat laatste floepte er zomaar uit ;-)

Oh ja....en ik heb inmiddels een hele mooie badkamer. Heeft ook heel lang op mijn wensenlijst gestaan en het is eindelijk gelukt. Zo blij mee.....

Op de onderste foto zitten de steuntjes er nog in. Inmiddels verwijderd, want dat douchte makkelijker....whoehahahaha. 

Ik ga weer maar een rondje wandelen, want zitten op een gewone stoel is pijnlijk voor mijn knie. Beweging is altijd beter!! Doei blogbuurtjes en wie weet tot snel weer hier in blogland! Dikke kus.

Een familieuitje op 10 januari!

Het was een stormachtige dag, zaterdag 10 januari 2015, maar wat heb ik genoten. In 2014 vierde ik op deze dag mijn mijlpaalverjaardag (klik) en dat was zo'n perfecte dag, dat ik bang was dat het dit jaar alleen maar tegen kon vallen. Daarom gooide ik het over een andere boeg en plande een gezinsuitje met manlief en onze drie kinderen. Wij zijn sowieso bijna nooit meer compleet en dan ook nog eens met zijn vijfjes op stap is extra bijzonder voor deze sentimentele dwaas (bedoel ik mijzelf mee uiteraard)

Tijdens de kerstlunch gooide ik het eerste ideetje in 'de groep': James Bond tentoonstelling in de kunsthal Rotterdam. Helaas werd dit plan niet met veel enthousiasme ontvangen. 'Hebben jullie dan ideetjes?', vroeg ik meteen. Alleen jongste zoon had zijn antwoord klaar. Hij wilde wel naar het Nationaal Militair Museum in Soesterberg. Uhhh.....dat moest even bezinken. Er werden ook uitstapjes naar Gent of Brussel voorgesteld. Dat is heel leuk als het een beetje fatsoenlijk weer is. Helaas waren die vooruitzichten niet perfect.
Het idee van dat museum begon een beetje te groeien. Ik had op hun website gekeken en ook meegekregen dat het in de Kerstvakantie op een gegeven moment zo druk was dat de deur dicht ging. Alleen naar binnen als er iemand naar buiten ging. Dit maakte dat mijn nieuwsgierigheid was gewekt. Dochter gepolst. Vond het geen probleem en oudste zoon zag dit ook wel zitten. Dus....het werd Soesterberg........

Na een toch wel turbulente autorit, krap zittend op de achterbank (tja, met zijn vijven mag ma in het midden achterin, want ik heb de kortste benen) kwamen we aan in Soesterberg waar we op de parkeerplaats bijna het linkerachterportier kwijtraakte door een flinke rukwind. Dat liep maar net goed af. Het was bar en boos buiten dus ik heb geen foto's van het imposante gebouw gemaakt. We wilden zo snel mogelijk naar binnen. Daar werden we getrakteerd op heel veel informatie over de geschiedenis van krijgsmacht en politie. Ondanks dat het niet zo 'mijn ding' was vond ik het reuze interessant. Jongste zoon had uiteraard de tijd van zijn leven, zijn pa ook en oudste zoon, die bouwkunde studeert op TUDelft keek vooral naar de constructies en ontwerpen van het gebouw zelf. En dochter en ik......maakten foto's ;-)
Daarom nu wat foto's..........

Ik heb nog veel meer foto's, voornamelijk van gevechtsvliegtuigen. Die hingen er heel veel. Aan het plafond. Oudste zoon stelde ons gerust dat die door de bijzondere dakconstructie, niet snel naar beneden zouden kukelen....hihi....

Na dit interessante museumbezoek wilden we de dag natuurlijk afsluiten met een heerlijke maaltijd. We hebben al vele 'keukens' uitgetest en dit keer wilden we een steakrestaurant uitproberen. Het Argentijns restaurant in onze eigen woonplaats was niet open....grrrrr. Onderweg in de auto diverse steakrestaurants in Breda gebeld. Nee hè....alles was vol. Dat kon toch niet waar zijn dat deze gezellige dag bij de Chinees zou eindigen :-) Om een lang verhaal kort te maken.....we zijn in Breda gaan zoeken, zijn 1 van de eerder gebelde restaurants binnen gegaan en kregen toch een tafel. We moesten alleen vòòr een bepaalde tijd weg zijn omdat er een reservering op stond. Eind goed, al goed. Bij Con Fuego hebben we genoten van een stevige maaltijd. Nou ja, de mannen dan. Oudste werkte een steak van 500 gram naar binnen en de andere twee mannen ieder een stuk vlees van 300 gram. Stelletje vreetzakken....lol.....
Het was een mooie dag, deze stormachtige 10 januari 2015!!!!!

Bedankt 2014.....

.....je was een goed jaar!!
 Voor mij persoonlijk een jaar van overwinningen, veel mooie momenten en ontelbare lachbuien!!

Het begon al aan het begin van het jaar met mijn mijlpaal-verjaardag. Ik word nog steeds blij als ik terugdenk aan die perfecte dag. Het cadeau dat ik van mijn man kreeg was één van mijn overwinningen.....een rondvlucht in een klein vliegtuigje.

Het beviel zo goed dat we een paar weken later een vliegreisje naar Rome boekten. Was super. Ik ben zo blij dat ik mijn vliegangst heb overwonnen. Al was het misschien meer de angst voor het onbekende.....

Alledrie de kinderen hebben ook mooie herinneringen aan 2014. Daphne liep stage bij een ontzettend leuk bedrijf waar zij met veel plezier werkte en als persoon een enorme groei doormaakte. Jesper reisde afgelopen zomer naar Hongkong en Jakarta, een heel indrukwekkende reis. En Nils switchte van studie en verhuisde samen met zijn vriendin naar een appartementje in Tilburg. (Ik mag niet zeggen dat ie op kamers ging...hihi....al komt hij de weekenden nog gewoon naar huis) Ik ben zo trots op mijn kanjers.

Het hoeven overigens geen grote, spectaculaire dingen te zijn die het leven bijzonder maken. Ik overwin ook kleine dingen zoals afgelopen zaterdag toen ik het aandurfde om mijn dochter in een sneeuwstorm naar haar werk te brengen. Was best wel eng.......

Maar wat was ik blij dat ze 's middags met iemand mee naar huis kon rijden. Toen was ons woonerf echt onbegaanbaar geworden en de auto ingesneeuwd.

Hardop lachen doe ik ook wel eens in mijn eentje. Niet dat ik mijzelf nu zo lollig vind hoor. Neeeee (alhoewel...hihi) Laatst had ik een klaagberichtje op FB gezet en toen had ik ineens een gezellig onderonsje met mijn vroegere buurtjes....zo hilarisch dat ik in mijn eentje zat te gieren.......

En zondag heb ik samen met mensen uit onze straat het pleintje sneeuw en ijsvrij gemaakt......was een mooie dag in goed gezelschap. Zo eenvoudig kan geluk zijn.

Natuurlijk zijn er ook wel eens minder leuke dagen, maar zonder regen krijg je nooit een regenboog.
Ik hoop dat 2015 voor iedereen veel gouden momenten in petto heeft. Maar.......je moet wel zelf de slingers ophangen!!!!! Proost.....OP HET NIEUWE JAAR!!!

Zes biebmiepen gaan uit

Lachen, gieren, brullen, dansen en zingen. Dat gebeurt er als 6 biebmiepen worden losgelaten in de plaatselijke schouwburg. En wij waren niet eens degenen die optraden. Maar we hebben wel heel de tent op de been gekregen.......

We zaten op rij 2 (!!!) tijdens de muzikale voorstelling 'Bootleg ABBA'. Zoals de naam al verraadt, een ABBA coverband. Met mijn collega's en generatiegenoten een feest van herkenning. Alles konden we woordelijk meezingen. Geweldig!!

En ze waren goed....heel goed. Die mensen op het podium stonden zich in het zweet te werken om de zaal warm te krijgen. Dat lukte maar matigjes en daar waren wij biebmiepen natuurlijk net zo schuldig aan. Bij 1 nummer voor de pauze ging iedereen staan en daarna........weer vrolijk terug zitten. Het voelde zeer onwennig. We hadden plezier hoor, maar het zat ons ook wel een beetje dwars. Dat kwam allemaal goed, want na de pauze konden wij ons niet meer beheersen......we zijn met zijn zessen gaan staan en hebben gedanst en gezongen tot de laatste toegift voorbij was en dat voelde zooooooo goed!!!!
Achter ons waren de mensen bijna verplicht om ook te gaan staan, want zoals gezegd....we zaten op de tweede rij met zijn zessen naast elkaar dus we blokkeerden voor een groot deel van het publiek het zicht.....hihihihi...... Als we achterom keken, zagen we hier en daar ook een minder vrolijk gezicht wat bij ons alleen maar meer op de lachspieren werkte. Kortom....we hebben GENOTEN en na afloop nog gezellig zitten kletsen en herinneringen opgehaald in de foyer. Ik wil mijn lieve collega's Lia, Linda, Petra, Lisette en Tonny bedanken voor een heerlijk avondje. Gaan we zeker vaker doen.........

Hier mijn 30 seconden filmpje, maar er zijn er veel meer en veel betere op Youtube terug te vinden....

Als het filmpje niet te zien is, klik hier

Sjonke vliegt!!!!

Jaja....het geweldige verrassingscadeau dat ik in januari van mijn man kreeg (klik), is inmiddels uitgevoerd. Ik heb voor het eerst in mijn leven gevlogen en het was helemaal geweldig!!!

Zaterdag 7 juni was de dag van mijn luchtdoop. Om half 2 's middags ging het gebeuren. De ochtend begon heel erg zonnig en wolkenloos en ik hoopte natuurlijk dat dit de hele dag zo zou blijven. Tegen half 12 begon ik hem wel heel erg te knijpen en schoten er allerlei doemscenario's door mijn hoofd......ik ben nu eenmaal een paniekmiep. Ik heb niet voor niks nog nooit gevlogen......
Ondanks de zenuwen heb ik toch een aardige maaltijd naar binnen gewerkt, want met een lege maag de lucht in leek me niet verstandig. Helaas was er toen we richting Seppe (Bosschenhoofd) reden allang geen zon meer te zien. Die zat verscholen achter een somber en grijs wolkendek. Gelukkig stelde oudste zoon mij gerust....we zouden onder die wolken blijven en het uitzicht zou evenzogoed spectaculair zijn.

Toen de piloot gearriveerd was en we (oudste zoon en dochter vlogen mee) richting vliegtuig liepen, waren mijn knietjes niet zo stabiel meer. Ik kon niet eens meer een samenhangend antwoord geven toen de piloot vroeg welke richting we uit wilden.

Q

Het kwam allemaal goed!! Want op het moment dat ik zag dat we los waren van de grond, kwam er een soort van zen-gevoel over me heen. Er bestond niets of niemand, ik had af en toe stemmen in mijn hoofd en dat bleek dan de piloot te zijn die iets zei, maar daar kreeg ik niet veel van mee. Waarschijnlijk werkte mij koptelefoon niet helemaal goed. Who cares....ik zat helemaal in het moment en genoot met volle teugen. Grappig dat mijn dochter mij 'betrapte' op het maken van een vliegtuigselfie ;-)

Uiteraard zijn we over ons huis gevlogen. In 1 van deze miniatuurhuisjes woon ik.......

We hebben heel wat plaatjes geschoten. Teveel om hier allemaal te plaatsen. Ik persoonlijk vind dat wij een heel fotogeniek landje hebben. Zie je normaal niks van omdat we zo plat zijn.....letterlijk. Heel bijzonder vond ik het stervormige Willemstad. Toch valt het niet mee om goeie foto's te maken, want die vleugel hè...die zit regelmatig vreselijk in de weg........

Na een half uurtje vliegen landden we weer veilig en wel op Seppe Airport (of eigenlijk heet het inmiddels Breda International Airport) en was ik een geweldige ervaring rijker. Zeer zeker voor herhaling vatbaar. En dat die zon niet scheen was achteraf helemaal niet erg....man oh man, wat is het warm in zo'n vliegtuigje....

Van alles door elkaar....

...want ik krijg er nog steeds geen samenhangend geheel van gemaakt in mijn hoofd. En dat ligt heus niet aan drukte, want ik doe niet aan 'druk'. Ik weet eigenlijk niet waar het aan ligt. Misschien is het een hardnekkig geval van writers' block. Kan ook zijn dat het blogvirus is overgenomen door mijn dochter. Zij blogt er vrolijk op los. Heeft een gezellige jonge meiden life-style blog: La vie est belle 

Ik ga maar even de foto's van de afgelopen weken af.....
Eind januari genoten van een Poolse high tea bij vriendin Gosia. De wodka stond op tafel, maar daar heb ik niks van op hoor!!! Alleen maar grote bakken thee en allerlei lekkernijen.....

Heel veel gezelligheid gehad met vriendinnen. Een verjaardag, bezoek aan een tuincentrum, filmavondjes en wandelingen. Het tuincentrum was nogal een avontuur. Helemaal in het buitenland...hihi....da's van waar ik woon niet zo heel ver. Maarrrrrr........er werd in het Belgische Essen aan de weg gewerkt en dat betekende een omweg van zo'n 20 minuten over enge, onbekende, smalle weggetjes. En ik ben al zo'n held :-(
Gelukkig maakte de wafel in de koffiecorner veel goed.......

Vreselijk gelachen, omdat mijn vriendin dacht dat het theelichthoudertje (als steker voor in bloemstukjes) een tafelbelletje was.

Omdat mijn handtas heel erg aan vervanging toe was (het hengsel was bijna afgescheurd), ging ik op zoek naar een nieuwe. En ik vond de perfecte tas met lekker veel vakjes. Zoooo handig. Alles heeft zijn plekje en ik ben nooit iets kwijt.

En eindelijk heb ik iets gedaan met het onooglijke, kitscherige lampje van de kringloop. Eerst even de 'before'-foto......

Ik heb de kapjes gestript en vervolgens het glimmende, goudkleurige wandlampje voorzien van een laagje Annie Sloan-verf. Die is zo fijn, want je hoeft helemaal niks voor te behandelen. Vervolgens heb ik wat schijnbewegingen gemaakt met de kapjes. Omwikkelen met wol. In de breedte werd het niks. Toen in de lengte geprobeerd. Dat zag er niet onaardig uit, al zeg ik het zelf. Toch heb ik uiteindelijk voor de makkelijkste weg gekozen en kapjes bij de X.enos gekocht. De neem ik waarschijnlijk ook nog onderhanden, want ze zijn niet in de stijl die ik voor ogen heb.

Er gebeurde ook nog iets naars. Pasgeleden kwam ik thuis van een heerlijke wandeling. Ik maakte de poort open en zag ineens een witte berg. In een flits dacht ik....uhhh...sneeuw, maar toen zag ik het gehavende lijfje van een duif liggen. Ik ben er nog niet achter wie de dader is, maar een buurvrouw heeft pas een sperwer in haar tuin gespot.......brrrr...dit soort dingen hoop ik niet te vaak mee te maken......

Zo....ik kabbel weer vrolijk verder. Tot de volgende onsamenhangende blog....lol......

Mr. Morgan's Last Love

Het is stilletjes op mijn blog. Het schrijven is een beetje op de achtergrond geraakt. Laatst wilde ik mijn mening spuien over e-books en 'poef'...ineens was die 'drang' verdwenen. Maar ik moet het wel kwijt dus nu even mijn mening in een nutshell. Als die uitgeverijen destijds niet zo moeilijk hadden gedaan over het vrijgeven van de auteursrechten van e-books voor bibliotheken (sinds kort kan men wel via de bieb e-books lenen), dan hadden we nu niet achter de feiten aangelopen. En waarschijnlijk waren de auteurs niet zo veel royalties misgelopen door het illegaal downloaden van boeken. Zo....dat is er uit.....

Nu over tot de orde van de dag, oftewel de wonderschone film 'Mr. Morgan's Last Love'.

Die heb ik, zomaar vanmiddag op deze 13e februari, gekeken. Samen met mijn man. Een aparte gewaarwording, want meestal vallen zijn ogen na ongeveer 15 minuten beeldbuis (ehh...flatscreen) kijken dicht. Zelfs als het sport is. Deze film heeft hij helemaal uitgekeken en dat zegt veel. De film pakt je, is hier en daar heel emotioneel (tot 3 keer toe een traantje weggepinkt) maar tevens zo mooi en vertederend dat je tot de aftiteling op het puntje van je stoel blijft zitten. Waar je stiekem op hoopt, dat gebeurt ook. Helaas ook een gebeurtenis waar je niet op gehoopt had, al doet het geen afbreuk aan dit bijzonder mooie verhaal.

In grote lijnen waar de film over gaat......
De in Parijs(!!!) wonende Mr. Morgan wordt weduwnaar en verliest zijn levenslust. Een toevallige ontmoeting met de jonge danslerares Pauline lijkt daar verandering in te brengen. Niet genoeg om hem van een zelfmoordpoging te weerhouden. Deze mislukt en zijn zoon en dochter komen hem bezoeken. Meer vertel ik niet, want dit is een echte MUST-SEE!!!!
Eén quote uit de film wil ik jullie niet onthouden. Gewoon omdat ie zowel grappig als ontroerend is:

'There's a crack in everything, that's how the light gets in

Tien jaar naar uitgekeken!!!

Eindelijk, eindelijk, na 10 jaar wachten de herkansing van een 'mijlpaal'-verjaardag. Klinkt misschien een beetje vreemd voor de meeste van jullie, maar voor mij was dit heeeeel erg belangrijk.
De uitdrukking 'het leven begint bij 40' ging voor mij 10 jaar geleden namelijk niet op. Mijn leven stond toen een beetje stil en startte tergend langzaam weer op na 8 weken ziekenhuis. Dat is allemaal terug te lezen op mijn andere blog, About Sjonke

Dit jaar vierde ik, op 10 januari, mijn 50e verjaardag. Ik heb werkelijk heel de dag lopen glunderen en glimmen. En mijn dierbaren hebben me echt weten te verrassen. Ten eerste met een heuse Sarah-pop. Zoals ik mijn kinderen ken, had ik eigenlijk niet verwacht dat ze het voor elkaar zouden krijgen. Maar oudste zoon nam het heft in handen, zocht contact met mijn creatieve 'zussie'-vriendin Natasja en kocht de materialen. Hij heeft zelfs kleren uit mijn kast geplukt en dat heb ik helemaal niet in de gaten gehad. Terwijl ik het normaal altijd doorheb als er iemand aan mijn spullen heeft gezeten. Mijn dochter heeft samen met Natasja een prachtige pop in elkaar geknutseld en de jongens hebben die 's nachts opgehaald (moest wel heel laat, want ik ben een nachtbraker en de jongens slapen liever uit dan heel vroeg een Sarah ophalen)
Dus toen ik 's ochtends beneden kwam en eerst gefeliciteerd werd door mijn man, trok hij de gordijnen open en kwam verrassing nummer 1 tevoorschijn......

Omdat ik taarten bij Hema had besteld en ik meteen ook wat lekkers op mijn werk wilde afgeven, ging ik met mijn man mee richting stad. Helaas lukte het me niet om ongezien de lekkernijen in het keukentje te zetten, want ik moest ook mijn verlofaanvraag voor de zomervakantie inleveren. Van alle kanten werd ik bestormd door collega's die mij feliciteerden en......stiekem genoot ik enorm van deze aandacht ;-)

's Middags werd ik door man en kinderen getrakteerd op een overheerlijke lunch. Voordat ik mijn bordje met garnalenkroketjes voor mijn neus kreeg, kwam verrassing nummer 2, van manlief Peter deze keer........

Ik, die nog nooit heeft gevlogen, krijg een rondvlucht in een klein vliegtuigje!! Ik heb altijd heel stoer geroepen dat ik dat wel een mooi cadeau voor mijn 50e verjaardag zou vinden. Be careful what you wish for, want het gaat nu echt gebeuren. Sjonke gaat de lucht in. Alleen jammer dat het vliegtuigje niet groot genoeg is voor ons vijven........ Maar als dat vliegen mij bevalt gaan we gewoon een keer gezellig met 'the plane' naar Berlijn, Praag, Barcelona of Rome (wishlist)

Verrassing nummer 3 was dat mijn pa zich goed genoeg voelde om op mijn verjaardag te komen. Vorig jaar lag hij op mijn verjaardag in het ziekenhuis. En met zijn laatste opname en revalidatie (van oktober tot en met december) nog in mijn achterhoofd, kon het twee kanten opgaan. Of wij met de taart naar hun, of ik haalde pa en ma op om naar mij te gaan.......

Gelukkig het laatste. Zien jullie het ook, dat ik heel erg op mijn pa lijk. Vooral op deze foto. Ik heb gewoon dezelfde neus. Had eigenlijk liever de neus van mijn ma gehad....is niet zo groot......

Vergeet ik bijna het cadeau dat ik van mijn kinderen kreeg te laten zien. Van de iphone die ik van pa en ma kreeg heb ik nog niet eens een foto gemaakt.......da's de leeftijd denk ik....lol......

De pot staat inmiddels op zijn plekje voor het raam en de iphone is al in gebruik ;-)

De avond had ik zelf gepland. Niks spectaculairs, want daar hou ik helemaal niet van. Gewoon een gezellige avond met mijn vriendinnen. Ik heb genoten en kijk terug op een fantastisch mooie, warme (en laat de zon nu ook heel de dag geschenen te hebben), liefdevolle 50e verjaardag. Eentje met een gouden randje!!!!

Ik ben gezegend met al deze lieve mensen om mijn heen. Bedankt allemaal voor deze geweldig dag xxx

Yes I can!!!

Nou ja........het is in ieder geval 1 keertje gelukt. Onder begeleiding ;-)
Het kriebelde al een tijdje. Ik wilde het echt eens een keer proberen, maar telkens kreeg ik 'cold feet' . Of eerder angstaanvallen....
Waar ik het over heb?
Eh...over het feit dat ik wel een rijbewijs heb, maar niet veel rijervaring. Stadsritjes gaan nog wel, in oostelijke richting naar woonboulevard Breda en in westelijke richting naar Intratuin durf ik ook. En een stukje België in omdat een vriendin in Essen woont is eveneens geen probleem. Lastiger wordt het als ik taxi moet spelen en oudste zoon naar Kruisland moet brengen. Dan moet ik alleen retour en schemering te samen met een bochtige weg bezorgen mij klamme handjes en verkrampte schoudertjes.
En toch ben ik naar....tadaaaa....Rhoon gereden!!! Want in Rhoon was wat te beleven afgelopen weekend (24 + 25 augustus)

Weken geleden had ik de aankondiging al gezien: een Kasteelfair met heel veel brocante, georganiseerd door Corrie van De zoete inval. Daar wilde ik bij zijn. Eerst zou een collega meegaan, maar die had uiteindelijk andere verplichtingen. Toen vriendin Natasja gepolst. Zij zag het wel zitten en durft sowieso overal naar toe te rijden dus we zouden met haar auto gaan. Maarrrrrrr........die kriebels dat ik het zelf wilde proberen kwamen weer opzetten. Natas had er alle vertrouwen in. Ik iets minder, maar uiteindelijk heb ik ZELLUF GEREDEN!! Zij heeft me er doorheen gesleept. Bleef heel rustig en daar werd ik ook weer rustig van. Ik ben best een beetje trots op mezelf al besef ik heel goed dat ik deze overwinning aan Natasja heb te danken. Dus duizendmaal dank, lieve vriendin!!!

Nu terug naar de brocante fair. Die was geweldig!! Perfect georganiseerd. We konden bij de plaatselijke Intratuin parkeren en werden met een pendelbusje naar de plek van bestemming gebracht. Eenmaal binnen leek het bijna een sprookje. De sfeer, de vele kramen met de prachtigste spullen en het weer was ook al perfect. We begonnen met een bakkie thee en iets zoets. Je kon het geen gebakje noemen. Nee......het was met recht patisserie te noemen. Was nog moeilijk kiezen, want er stonden zoveel lekkere taartjes.Na wat wikken en wegen gingen we allebei voor de frambozenclafoutis. Jammie!!!

Eenmaal op het grote veld met de kramen hebben we onze ogen uitgekeken en genoten van al dat moois. Het was een topdag. Halverwege nog een keer aan 'de zoete koek'. Een millionairslice. Mierzoet, veel calorietjes, maar vreselijk lekker. Ik kan niet anders zeggen dan dat ik deze dag weer inlijst en toevoeg aan mijn hoofdstukje: Mooie herinneringen!!

Wat betreft mijn rij-angst: daarin ben ik niet alleen. Toen ik maandag op mijn werk kwam en over mijn overwinning vertelde, waren er een aantal collega's die precies hetzelfde hebben............

De laatste....

.....Koninginnedag. Al was het natuurlijk eigenlijk Kroningsdag.
Met kippenvel en een brok in mijn keel heb ik zitten kijken naar de abdicatie, inhuldiging en koningsvaart. Supertrots dat ik Nederlander ben en wel hierom:

Wat zag de vrouw van onze koning er prachtig uit. Iedereen heeft het toch over de jurken van Jan Taminiau. GE-WEL-DIG. Waar een klein land groot in kan zijn. Van mij mag het koningshuis nog lang blijven bestaan. Ook goed voor de handelsbetrekkingen. Dat stond vandaag toevallig in de krant (ik lees BNdeStem).
 'Royals Rule'.

De hele dag was super. Heel anders dan toen Beatrix ingehuldigd werd. Laten we daar maar nooit meer bij stilstaan. Het was een waardig feest voor dit sympathieke koningspaar en hun kinderen. En een heel mooi afscheid van koningin Beatrix, die in de afgelopen 33 jaar ons aller harten gestolen heeft. Mijne wel in ieder geval. Van een zakelijke afstandelijke vrouw is zij door de jaren heen veranderd in een warme en betrokken koningin. Nu kan ze lekker gaan genieten en oma zijn.

Trouwens, ik heb niet de hele dag voor de buis gehangen, want er moest een vrijmarkt bezocht worden. Samen met Wicky. Op fb kreeg ik de vraag of Wicky en ik ook wel mannen hebben, omdat wij nogal vaak samen op pad zijn. Ja, we zijn allebei getrouwd, maar onze mannen houden niet van dit soort uitstapjes. En wij des te meer. Volgens mij was dit ons lustrum wat betreft Koninginnedag en dat hebben we goed gevierd. Omdat de terrasjes op de Markt overvol waren, belandden wij in de tuin van één van de horecagelegenheden alwaar wij ons op de loungebank neervlijden, ver van alle drukte. Heerlijk relaxed en met het zonnetje op onze snoet de kaart bestudeerd. We waren er snel uit.....het moesten tapa's zijn. Dat was Genieten met een hoofdletter. Het was tenslotte een feestdag!!
Uiteindelijk heb ik de vrijmarkt ook nog wat weten te scoren. Een schattig armbandje en een leuke bonbon-etagère.

Die foto linksonder is door een andere vriendin (Gosia) gemaakt. We lachen nogal uitbundig, omdat we op dat moment zagen dat zij onverwacht een foto wilde maken. Gosia is namelijk vergroeid met haar camera. Foto's maken is een grote hobby van haar en wij kregen door dat wij 'slachtoffer' waren. Maar die foto geeft precies het gevoel weer van die dag!!!

Het was een mooie dag met een Koninklijk randje.

Oef, dat was druk......

....maar ik heb het overleefd!! Ik heb er zelfs nog wat extra activiteiten bij gedaan. In mijn voorlaatste blogje had ik een lijstje van mijn agenda van die week geplaatst en daar is nog een woensdagmiddagwandeling met mijn eerste wandelmaatje Carla bijgekomen, donderdagmiddag naar de stad met dochter en 's avonds meegelopen met de hond uitlaten met Wicky. En vrijdag was daar.....RUST. Nou ja, dat viel wel mee, want in mijn huisje moest van alles gebeuren. Ik ben als een witte tornado tekeer gegaan. Alles lukte en toen ik 's avonds het laatste stuk gestreken had, had ik een heerlijk voldaan gevoel. Maar wat heb ik genoten van al die gezellige uitstapjes. Ik heb alleen niet overal foto's van en daar baal ik dan weer van. Wel de camera mee en dan vergeten door de gezelligheid. Van de high tea heb ik wel een paar foto's. Al hadden we de helft al opgegeten voordat ik er aan dacht....lol......

Bij Intratuin meteen mijn cadeaubon besteed. Al heb ik daar weer geen foto's van. Het was gezellig bijkletsen met Carla en Mariette of zoals op de theepot stond....blablabla......

 En tijdens het etentje met collega's op woensdagavond werd er weer vrolijk verder gebabbeld. Ik was er hees van. Ik kan terugkijken op een geweldige week met een hoop gezellige mensen!!

En vandaag.......was het koopzondag en ging ik met Wicky naar de stad waar we dit bijzonder muzikale voertuig tegenkwamen in het overdekte winkelcentrum........
Vond ik wel grappig!!

Druk, druk, druk.....maar wel errug leuk.

Het was een beetje druk de afgelopen dagen en voor komende week staat er weer van alles op het programma. Niet dat ik zo'n enerverend leven heb. Integendeel. Maar nu de sneeuw en ijzel verdwenen zijn komen de gezellige uitjes weer op gang. En niet alleen uitjes hoor. Ook voor de eerste keer gewerkt op de tot servicepunt verbouwde Tolberg-vestiging (thuiswedstrijd voor mij). En heel veel gebreid zoals ik in mijn vorige blogje al liet zien. Vorige week donderdag ging ik 's ochtends naar de flat van mijn collega kijken (ze woont er al anderhalf jaar) en 's avonds hadden we eindelijk de lang-in-de-planning-gezeten minireünie van 'ons oude' donderdagteam. Dat was een lange zit van zo'n vijfenhalf uur maar o zo gezellig.  Heerlijk gegeten en heel veel gelachen. Al schuwden we serieuze onderwerpen ook niet hoor........

Na deze gezellige avond had ik op de parkeerplaats  een vreselijk stressmomentje. De kosten van het parkeren waren 3 euro in contanten. Thuis had ik al gezorgd voor 3 losse euromunten en die had ik bij vertrek even op het dashboard gelegd. Omdat ik de andere kant uit moest dan de anderen zat ik alleen in de auto, maar ik had gevraagd of ik als eerste door de poort mocht....voor het geval dat...... En ja hoor....eenmaal bij de poort kon ik maar 1 munt vinden. Die andere 2 waren tussen het dashboard (daar waar de kilometerteller en benzinemetertje zit) geglipt. Ik snel uitgestapt, lichtelijk panikerend zwaaiend naar mijn collega's in de andere auto. Zij gierden van het lachen natuurlijk en toen er gelukkig nog wat euromunten uit een portemonnee tevoorschijn kwamen, kon ik ook weer lachen. Die 2 euro zitten er nog steeds. Leuke spaarpot toch!!??

Tussen de bedrijven door een wildbrei-bijdrage gemaakt. Die heb ik zaterdag ingeleverd tijdens de brei-inloop bij de bieb.

 Tijdens een eerdere brei-inloop zijn er foto's gemaakt. Sta ik ook op. Ben net even druk in gesprek met een collega......lol........Ik zat daar niet eens te breien, maar te haken.

Zaterdag was er een kofferbakverkoop in één van de R'daalse parkeergarage's en daar vond ik deze keigave, gebutste koffiebus.

Ik was samen met een vriendin en uiteraard sloegen we een terrasje niet over. Dat deden we zondag zelfs nog eens dunnetjes over. Toen gingen we te voet richting stad om op ons vaste terrasje een bakkie te doen. Het zit 'm in die amaretto met slagroom (slecht voor mij, lactoseintolerantie....oei) waardoor dit ons favo terras is ;-)

Ben begonnen met een volgend breiproject. Daar heb ik een fleecedeken voor in reepjes geknipt. Wat een karwei. Ik hoop dat het een tas wordt al zou het ook een fiasco kunnen worden. We zien wel. Het houdt mij van de straat zullen we maar zeggen. Maar vandaag ben ik wel de straat op geweest. Een flinke wandeling gemaakt met 2 buurvrouwen inmiddels. We zijn al bijna een wandelclub ;-)

Nu mijn lijstje voor komende week. Ik hoop dat ik het volhoud.
Woensdag shoppen en lunchen met oudste zoon.
Donderdag een hele dag werken.
Vrijdag proberen iets aan mijn huishouden te doen en mijn ma komt op de koffie.
Zaterdag een paar uurtjes werken.
Zondag naar de jarige tweeling van Wicky
Maandag naar de markt met Natasja.
Dinsdag High Tea bij Intratuin met Carla en Mariette
Woensdag eerst werken en daarna etentje met collega's ter afscheid van Anja.

Volgens mij heb ik nog nooit zo'n volle agenda gehad. Dit is echt uitzonderlijk. Het mag van mij best wat rustiger. Ach, ik laat het maar even over me heen komen. Hierna wordt het vast weer heel erg rustig. En als het zonnetje tevoorschijn komt, rust ik uit in mijn tuintje......met mijn breiwerk.