NOG 1 NACHTJE SLAPEN.......

Grote broer erbij, D + N bij mij op schoot

....en dan zijn mijn dochter Daphne en zoon Nils jarig. Voor wie het zich afvraagt: ja, 't is een tweeling. In 1994 geboren, een maand te vroeg,  na een zwangerschap met complicaties. Wat waren ze klein. Nils woog bij de geboorte 1900 gram en Daphne maar 1560 gram. Tot overmaat van ramp viel dat meiske nog af ook...haar laagste gewicht was 1490 gram. En ikzelf.....kwam NA de bevalling op intensive care te liggen. Bleek het HELLP-syndroom te hebben, een ernstige zwangerschapvergiftiging.
Gelukkig knapte ik vrij snel op en mocht na 2 dagen weer naar een gewone afdeling. Daar lag ik dan, net bevallen en mijn kindjes op een andere afdeling in een couveuse. Toen de kraamtranen kwamen brachten die lieve verpleegsters mij gewoon met bed en al naar mijn babietjes toe. Na 2 weken mocht ik naar huis, maar moest de tweeling nog blijven. Op 8 april mocht ik Daphne en Nils eindelijk mee naar huis nemen.

Die twee kleintjes waren bikkels en groeiden goed, Binnen een half jaar was niet meer te zien dat ze prematuur ter wereld gekomen waren. Bij het consultatiebureau bleek dat ze toen al op de gemiddelde groeicurve zaten. Het bewijs op deze schattige foto. Twee bolle koppies....

Die tijd ligt nu dus 17 jaar achter ons en alles is goed gekomen!!! Het zijn twee heerlijke pubers met af en toe een buitje. En dat hoort erbij op die leeftijd. Morgen vieren we het heuglijke feit dat ze weer een jaartje ouder worden. Bescheiden, want het is geen 'speciale' verjaardag. Dat was vorig jaar anders . Alhoewel....toen was er door geen van beiden een Sweet Sixteen gepland en werd het toch een supergezellig, spontaan puberfeest.

Nils en Daphne, 4e en 5e van links. Donker en blond :-)

De enige keer dat we hun verjaardag niet hebben gevierd was toen ze 10 jaar werden. Was mijn 'schuld'. Ik was half januari opgenomen in het ziekenhuis, omdat ik heel erg ziek was. Mijn dochter vroeg nog: Mam, je bent op onze verjaardag toch wel thuis? Inderdaad, ik was thuis, al moet je niet vragen hoe. Ik mocht op 9 maart, na 8 weken ziekenhuis (2 verschillende ziekenhuizen), op sterven na dood geweest te zijn, 2 operaties later en een blijvende handicap, naar huis. Maar zelfs dat hebben we overwonnen.

Morgen denken we alleen maar aan alle leuke dingen. En die verdrietige dingen........die maken dat we extra genieten van alle, mooie, blije gebeurtenissen zoals de verjaardag van Daphne en Nils.

 Zo....en nu ga ik de slingers ophangen........

EEN KLEIN BEETJE CARNAVAL

Ook al vier ik zelf geen carnaval, ik ben er toch altijd een klein beetje mee bezig. Op mijn eigenste bieb mag ik altijd creatief (ahum) aan de slag om een sfeerhoekje te maken met de actuele onderwerpen van het moment. En hier in het Brabantse is carnaval natuurlijk heel erg actueel. Ik heb op de valreep een paar foto's gemaakt met een geleend toestelletje, want ik was mijn eigen camera vergeten. De foto's zijn helaas niet van allerbeste kwaliteit. Toch wil ik ze delen want ik ben blij dat ik met de weinig middelen die ik tot mijn beschikking heb (zoals bij zovele bibliotheken moeten wij ook zuinig zijn),  toch iets heb weten te fabriceren........

HUISVROUW SJONKE.....0 PUNTEN

Ik ben tot de conclusie gekomen dat ik de naam ‘huisvrouw’ niet waard ben. Ik heb gefaald en hoe!!!! Laatst wilde ik mijn was uit de machine halen en zag tot mijn grote schrik dat deze vuiler was dan toen ik hem in de wasmachine had gestopt. Het leek wel of er een stuk karton was meegewassen. Overal zaten stukjes papperige, grijze smurrie. Ik had me al verwonderd over het plasje water dat ik telkens voor de machine vond als ik een wasje gedraaid had. Dacht dat er iets met het rubber was van het waspoederbakje. Nou….niet dus.

Bij nader inspectie bleek dat dit desbetreffende waspoederbakje niet zo schoon meer was. En dat is nogal zacht uitgedrukt. Het was ronduit smerig. Er zaten grote klodders aangekoekte waspoederresten in alle hoeken en gaten van het bakje. Na wat wrikken kreeg ik het uit mijn Miele gepeuterd en ik ben zeker een half uur bezig geweest om de brokken viezigheid weg te schrobben en spoelen. Jakkie….. echt goor . Sommige stukjes leken een beetje te leven. Heb ik dus bijna een nieuwe diersoort gekweekt in mijn eigen wasmachine door mijn huishoudelijke nalatigheid.

Hoe heb ik het zover kunnen laten komen? Ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat mijn vorige wasmachines nooit zo lang meegingen. Daar heb ik volgens mij nooit het bakje schoon hoeven maken. Maar ja…Miele-wasmachines staan er om bekend dat deze bijna onverwoestbaar zijn. En dan krijg je na jaren wassen dus heeeeeeele vieze waspoederbakjes.

Anyway…het karweitje is nu geklaard. Ik ga dat ding in het vervolg maar vaker schoonmaken. Ik heb al genoeg was, zonder dat ik 2 keer dezelfde moet laten draaien. Ik denk dat mijn was vanaf nu een stuk schoner en frisser zal zijn......

AGGE MAR LEUT ET

Dat is dè zin die je in mijn 'Tullepetoanestad' overal zult horen de komende dagen. Hier in het Brabantse is carnaval weer losgebarsten. Vier dagen  van hossen, zeulen, dweilen, ziengen en dat alles in een kèk carnavalsoutfitje onder het Tullepetoanse carnavalsmotto van 2011: Vlieg d'ok meej. Het is voor mij vele jaren geleden dat ik me in het carnavalsgedruis heb gestort. En ook al heb ik 'meej veul leut'(met het grootste plezier) carnaval gevierd in die tijd, ik zou het nu niet meer op kunnen brengen. Overvolle café's, waar je ongeveer 1 vierkante centimeter ruimte hebt (misschien overdrijf ik een beetje). Rijen bij de toiletten. Je krijgt sloten bier over je heen en ruikt bij thuiskomst naar een overvolle asbak. Al weet ik dat laatste niet zeker, want hoe staat het met het rookbeleid in de Nederlandse Horeca?? Ik ga het niet uitzoeken. Ik hoor het wel van mijn 3 pubers die zich gisteren (vrijdagavond) al vol overgave hebben ondergedompeld in carnavaleske sferen.
In Tullepetoanestad ontvangt Prins Ries vandaag de stadssleutel van de burgemeester. Meteen daarna wordt het startschot gegeven voor de Tullepetaonse leutstoet (optocht) en mag hij 4 dagen regeren over de Tullepetoanse onderdanen. Ook al vier ik het niet mee, ik zijn nun echte Tullepetoan meej un Tullepetoans hart!!!!!

En iedere keer als ik van mijn werk naar huis rijd, kom ik voorbij het standbeeld van onze Tullepetoan!!!!!

LEKKER

Omdat ik nogal vaak van de hak op de tak spring, gooi ik er eventjes een ander soort blogje tussendoor. Eéntje over eten. Over lekker eten. Ik ben geen keukenprinses en al helemaal geen alleseter. Groente is niet mijn favoriete eten. Maar een maaltijdsalade....mmmm.....daar kan ik zo van genieten. Kleine bekentenis: weinig sla en veel extra, zo eet ik hem het liefst. En dat alles onder het mom van 'gezond bezig'. Al denk ik niet dat mijn maaltijdsalade heel erg gezond is.......maar wel heel erg lekker.
Wat ik er ingooi?
Klein gesneden krieltjes, kidneybonen (beiden van Bonduelle), mini-tomaatjes, gerookte kipreepjes (of in stukjes gesneden salamiworst) en last but not least.....blokjes fetakaas. Klein beetje gemengde sla erbij, honing-mosterd dressing en......smullen maar.

OVER VOLGERS, AWARDS EN ANDERE BLOGZAKEN

Wow, Manuela van de blog Manuela & co heeft mij goed geholpen door reclame te maken voor mijn blog. Ik heb inmiddels een gezellig clubje volgers bij elkaar gesprokkeld. En ik volg deze mensen natuurlijk terug. Want stalken moet wel van 2 kanten komen anders wordt het eng ;-)

Uit een paar reacties begreep ik dat ik eerst niet te vinden was. Als ik op iemands blog had gereageerd, dan kon men via mijn foto niet op mijn blog komen. Had ik ook last van. Ik kon bijvoorbeeld niet op de blog van Manuela komen totdat zij een reactie bij mij achterliet en via die omweg lukte het wel. En ik heb gemerkt dat als ik via dashboard mijn volgers bekijk, ik soms op iemands blog kan komen, maar soms ook niet. Beetje verwarrend allemaal. Wie weet waar dat aan ligt?

Een tijdje geleden heb ik een aanmoedigingsaward gekregen van Antonia. Nu weet ik dat ik deze award aan 3 beginnende bloggers moet doorgeven. Maar ik ben zelf nog maar zo kort bezig, dat het moeilijk wordt om beginnende bloggers te vinden. Als iemand een tip voor mij heeft, dan hoor ik dat graag. Want ik wil wel aan mijn verplichtingen voldoen anders voel ik me schuldig.

Nu die andere blogzaken……

Jeetje, waar zal ik beginnen. Eh…bovenaan de blog dan maar. Ik zie bij bijna iedereen zo’n schitterende banner en ik weet absoluut niet hoe ik er één moet maken. Nu hoor ik iedereen denken: Je hebt er toch één. Nou ja…als ik vertel hoe ik dat ding gefabriceerd heb, dan liggen alle profs in een deuk. Op 1 of andere gratis website heb ik die banner gemaakt, maar om de code te krijgen om hem te gebruiken, moest ik registreren. Netjes gedaan en nog een keer geprobeerd en toen…..kwam er een betaalscherm. Ja doeiiii……daar doe ik niet aan mee. Vooral niet omdat ik door het woordje gratis naar deze website was gelokt. Ik heb heel goochem een printscreen gemaakt, geplakt in Paint en bewerkt in Picasa. Helaas gaat hierdoor de kwaliteit van de foto achteruit. Al bedenk ik me ineens dat dit ook kan zijn omdat ik maar een stukje van een foto heb gebruikt en dat heb vergroot .

Het volgende wat ik wil vragen is hoe je een foto als link in je sidebar kunt plaatsen. Zie ik vaak bij de give aways. Ik heb nog niks uitgeprobeerd, maar ik hoef het buskruit niet opnieuw uit te vinden dus ik vraag het gewoon.

Nou, valt toch nog mee. Niet zoveel vragen, al weet ik zeker dat er na het publiceren van dit stukje heel veel vragen naar boven komen borrelen. En die bewaar ik netjes voor een andere keer…….

HAPKLARE BROKJES

Ik ben tot de conclusie gekomen dat mijn blog-verhaaltjes nooit meer zullen worden dan hapklare brokjes. Je kunt ze zonder te kauwen doorslikken en hoeft er niet bij na te denken.
Ik heb er geen problemen mee hoor en houd er ook geen minderwaardigheidscomplex aan over. Ik beleef heel veel plezier aan het schrijven van deze niemendalletjes. ‘What you see, is what you get’. Zoals ik het zou vertellen, zo schrijf ik het op. Kort en simpel.

En toch…..heel af en toe slaat de onzekerheid toe. Vooral als ik een blog tegenkom die gelardeerd is met kleurrijk en intelligent taalgebruik. Of een blog waarin een gebeurtenis reflecterend wordt omschreven. Oh, als ik dat toch eens kon. Maar helaas……dat zit er gewoon niet in. Ik schrijf in ‘Jip&Janneke’-taal en dat zal altijd zo blijven.

Ik ben ruim 3 jaar geleden begonnen met bloggen op Hyves. Ik was zo overdonderd door de lieve, warme reacties van mijn collega’s toen mijn jubileum gevierd werd, dat ik bijna uit mijn vel barste. Dat moest ik ergens kwijt en tadaaa….mijn eerste blogje was geboren. Een soort van therapeutisch schrijven. Ik vond het best wel eng om een stukje van mijzelf te laten zien, ondanks dat alleen mijn hyvesvrienden het konden lezen. Maar toen ik voor het eerst een reactie kreeg op 1 van mijn verhaaltjes, liep ik op wolken, zo leuk vond ik dat. Door de jaren heen heb ik heel wat stukskes getypt. Het leukste vind ik grappige anekdotes. Ook al zijn die op het moment dat ik ze beleefd heb niet altijd grappig geweest. Maar als ik het met een kwinkslag van me af kan schrijven, is het leed snel vergeten en kan ik er met een lach op terugkijken. En nu ben ik dus hier op Blogspot aan het bloggen geslagen. Een beetje een sprong in het diepe, want je weet niet of ze gelezen worden (nou ja, ik kijk wel stiekem naar de statistieken en zet een link op Hyves en op Twitter) en je weet helemaal al niet wie ze leest. Omdat niet veel mensen mijn ‘Sjonke’s Kronkels’-blog volgen voelt het een beetje alsof ik in het luchtledige aan het lullen ben. Ach ja, dat doe ik wel vaker..….en ondertussen heb ik weer een blogje af……… ;-)

Ik zou het trouwens ontzettend leuk vinden als mensen die dit blogje lezen een reactie achterlaten. Gewoon omdat ik nieuwsgierig ben wie mijn blog bezoekt…………..