THE CANDYMAN CAN……

Wie kent dit zinnetje niet? Eén van de liedjes uit de originele ‘Willy Wonka and the chocolate factory'-film. Het wordt gezongen door de snoepwinkeleigenaar die goeie zaken doet, want iedereen koopt er de Wonka-repen, omdat iedereen het ‘golden ticket’ wil winnen. En met die golden ticket winnen ze een rondleiding door de fabriek van de zonderlinge Willy Wonka. Chocoladerivieren, snoepbloemen en natuurlijk….Oempa Loempa’s. En wat gunde we het Charlie toch, dat hij won en naar binnen mocht met zijn opa. Samen met een stel onhebbelijke rotjong en even zo irritante ouders. Ik heb de film door de jaren heen ontelbare keren gezien en hij blijft leuk. Ik zou ook best zo’n magische snoepfabriek van binnen willen bekijken, maar ja….of die in het echt bestaat??????

Een magische snoepwinkel daarentegen, bestaat echt!!!! Die ben ik tijdens onze vakantie in Frankrijk tegen gekomen. In het schitterende plaatsje Aigues-Mortes kwamen we een snoepwinkel tegen die mij en mijn dochter meteen betoverde. Bij binnenkomst kreeg je een heerlijk koekje gevuld met fourré framboise aangeboden en in de winkel stond alles heel mooi uitgestald. We waren er even stil van. Telkens als we in het stadje waren, moest de winkel bezocht worden en op de laatste dag hebben we uiteindelijk die overheerlijke frambozen-koekjes gekocht. Niet goedkoop natuurlijk, maar allez, ’t was vakantie.

De winkel heet La Cure Gourmande en er is een hele keten van zoals op de website te zien is: http://www.la-cure-gourmande.com/ Zeg nou zelf….’t Is toch heel wat anders dan Jamin. En oke…als je de website ziet dan weet je dat het een commercieel concept is, maareh…volgens mij is iedereen die één van hun snoepwinkels bezoekt net zo betoverd als mijn dochter en ik…….

Waarschijnlijk gaan we dit voorjaar naar Parijs en daar zijn ook een paar ‘Gourmandes’ te vinden. Ik ga er vast en zeker één bezoeken. En oh ja….zelfs de verpakking (papieren zak) van de koekjes is zoooooo mooi, dat ik hem heb ingelijst!!!!

 

Hangt in ons kleinste kamertje



BEDANKT!!!

Ik wil Anja van de mooie brocante-blog Antonia hartelijk bedanken voor de award die ik van haar als aanmoediging heb gekregen. Ik ben er heel blij mee.
Fijn weekend allemaal!!

Bondi Rescue, seizoen 6, aflevering 1, 2 en 3

Ik heb een zwak...........
voor lifeguards in blauwe pakjes.Sinds de zomer van 2010 ben ik verslaafd aan Bondi Rescue. Het werd destijds op weekdagen uitgezonden door Net 5. Iedere avond van maandag tot en met vrijdag, om half 8, zat ik klaar om mijn dagelijkse dosis Bondi Rescue te 'absorberen'. Nadat alle 5 de seizoenen de revue gepasseerd waren, ben ik op YouTube gaan zoeken en gelukkig waren er genoeg filmpjes te vinden om mijn dagelijkse Bondi-honger te stillen.Doordat ik een aantal van deze zeer smakelijke Australische lifeguards volg op Twitter, was ik er zeer snel van op de hoogte dat het nieuwe seizoen ook op YouTube zou verschijnen. De eerste aflevering werd in Australie op een zondag zo'n 3 1/2 weken geleden uitgezonden. Ik zat op maandagochtend om half 8 plaatselijke tijd (hier in Nederland natuurlijk) naar de lang verwachtte nieuwe aflevering te kijken. Inmiddels zijn we 3 afleveringen verder en kan ik niet wachten tot de volgende.......
Nog een paar dagen wachten....zucht

KNOPEN AANZETTEN

….en dat wel 125 keer aan dezelfde jas. Ik weet dat ik soms kan overdrijven maar dit keer niet. Lees en huiver (Oke, nu overdrijf ik wel…..hihihi)

Vorige winter kochten we een nieuwe winterjas voor Daphne bij H&M. Een leuk, kittig, double breasted jasje met grote metalen knopen. Heel kort daarna was zij al een knoop kwijt en moest de reserveknoop er aan geloven. Dat kan. Die knopen worden er allemaal machinaal aangezet. Tenminste, dat geloof ik, want ik kan me er geen voorstelling bij maken hoe ze dat doen met een knoop met maar 1 gaatje. ’t Was lastig aanzetten, die knoop, maar het hoort er nu eenmaal bij. Gelukkig hebben de jongens, manlief en ikzelf altijd jassen met ritsen.

Dat was het begin van een winter vol doffe ellende. Soms moest ik 2 keer per week een knoop aanzetten. Vergat ik het een keer, dan moest ze met een half open jas naar school. Gelukkig kon ze vaak de bijna losgeraakte knoop redden. Ze was er natuurlijk alert op, omdat de reserveknoop al in gebruik was. Aan het eind van de winter was er toch een knoop zoekgeraakt. Vond ik niet zo erg. Ik had me allang voorgenomen dat de jas dit keer geen 2 winterseizoenen mee hoefde te gaan. Zodra er winterjassen in de winkels zouden verschijnen, gingen wij om een nieuwe jas. En dat hebben we ook gedaan. Weer een double breasted jas met metalen knopen. Ik was er wel een beetje huiverig voor, maar het was bij een andere winkel (We) dus ik nam het risico. Tot nu toe heb ik nog maar 1 keer een knoop hoeven aanzetten. Ze zitten er ook anders aan, met een mini knoop aan de binnenkant.

Haar oude jasje trekt ze aan als ze uit gaat of gaat sporten. Vele knopen waren inmiddels kwijtgeraakt en vorige week kwam ze thuis met de mededeling dat er nu geen knopen meer aanzaten. Vanavond is het weer naar Streetdance dus ik heb zuchtend het jasje ter hand genomen. Ik kwam in de zak nog 1 knoop tegen en ik heb van de andere kant (kon, want double breasted) de bovenste knoop er af gehaald. Aan het (ijzer)garen te zien, slijt het door aan de kant van de metalen knoop. Daar ben ik nu creatief(ahum) mee aan de slag gegaan. Ik heb eerst een dun reepje vlieseline om het oog gewikkeld en dit vastgezet met gewoon garen. In mijn naaidoos 2 kleine knoopjes opgesnord om aan de binnenkant te gebruiken. Vervolgens met ijzergaren de knopen aangezet met aan de binnenkant dus die kleine knoopjes. Ik ben reuze benieuwd hoelang ze deze keer blijven zitten. Als het nu niet meer misgaat is dat toch het ei van Columbus. Moet ik misschien patent aanvragen op mijn briljante idee. Eerst maar eens afwachten hoe briljant het is….we zullen het zo weten.

METAALMOEHEID

Eerste Paasdag 2010. Even geleden alweer.
De gezamenlijke brunch achter de kiezen, wachtend tot de pubers zover zijn om mee te gaan naar oma. Ineens komt Jesper zeggen dat Nils vastzit. Uhhh??? 'Jaaaaa, hij zit opgesloten in de badkamer'.
En toen begon een enerverend half uurtje.....

Ons huis (en de meeste dingen erin) is inmiddels ruim 25 jaar oud en aan slijtage onderhevig. Zo ook het slot van de badkamerdeur. Toen de kids klein waren hebben we het slot een keer vanaf de buitenkant moeten openen. En omdat dat draaidingetje van kunststof is, is het toen een beetje beschadigd. Bij deze nieuwe poging brokkelde het kunststof helemaal af. Oeps, da's lastig, want hoe krijg je het slot nu open???
Vervolgens het volledige sluitbeslag eraf gehaald........zonder het gewenste resultaat. Deur ging niet open.

Manlief kreeg last van stress en begon Nils de schuld te geven. Heb ik even rechtgezet. Dit had ons allemaal kunnen overkomen. Ik zag er de humor wel van in.
Afijn, ondertussen zat er nog geen schot in de zaak. Nils nog steeds in de badkamer onze aanwijzingen opvolgend en Peet en ik afwisselend proberend aan de buitenkant de zaak open te krijgen.

Uiteindelijk is Peet gewapend met gereedschap via de uitbouw de badkamer ingeklommen. Na wat wrikken en rammelen kwam er een klein beetje speling op het slot en ging de deur op een kiertje open. Ik kon er net met een schroevendraaier tussen. De 'schieter' van het slot bleef echter in het gat haken. Het bewoog wel, maar schoot niet los. Op de rustige manier ging het niet lukken dus heb ik de doorslag gegeven 'dat het maar met grof geweld moest'. Peet gaf een paar flinke dreunen tegen de deur en voila......de deur vloog open. Zonder noemenswaardige beschadigingen.
Pffff......wat een opluchting, want aan een badkamer waarvan de deur niet open kan heb je niet veel. Een deel van het slot was er uit gevallen en wat bleek....er waren stukjes afgesleten. Dus de vermoedelijke oorzaak is metaalmoeheid.

Kan ook bijna niet anders. Het slot van de badkamerdeur heeft een zwaar bestaan achter de rug. Met onze 3 poedelende pubers (en die doen altijd de deur op slot) heeft het tropenjaren beleefd.
Was overigens het 2e mankement aan onze badkamer in korte tijd. De thermostaatkraan moest ook vervangen worden. We hebben al een karwei achter de rug en dat was het vervangen van 2 kozijnen waaronder die van de badkamer. Was ook hard nodig, want dubbel glas en een raam met rooster is geen overbodige luxe in onze zeer vochtige wasplaats.

Anyway....ik ben stiekem blij dat Nils degene was die opgesloten zat en niet ikzelf. Voor hetzelfde geld was het slot kapot gegaan op een moment dat ik alleen thuis was, want ja.....ik ben zo'n muts die altijd de badkamerdeur op slot doet. Ook als er niemand thuis is.........

ZILVERUITJES ‘JUINEN’

Weer zo’n heerlijk verhaal over vroeger gehoord van mijn pa en ma. Over het ‘juinen’ van zilveruitjes. Ik had zelf uien schoongemaakt voor bij de hachee en klaagde dat daardoor mijn handen zo stonken. Mijn ma zei daarop dat ze dat lekker vind ruiken. Die zilveruitjes die ze vroeger schoon moest maken, die stonken pas. En zo kwam het gesprek op zilveruitjes…….

Toen mij pa en ma nog heel jong waren en bij hun ouders thuis woonden, werd er regelmatig thuiswerk gedaan. Wat ik grappig vond was, dat het zowel in ‘de stad’ als op ‘het dorp’ werd gedaan. Mijn ma komt uit Hoeven en mijn pa is een geboren en getogen Roosendaler. Hele straten deden er aan mee. ‘Juinen’ werd het genoemd…het pellen van zilveruitjes. Met het hele gezin werd er aan gewerkt. Je moest zelf een baal met uitjes bij de boer ophalen en als ze schoongemaakt waren ook weer terugbrengen. Mijn ma ging regelmatig met haar oudste broer op pad om een baal te halen. Ieder op de fiets en zak uitjes op het frame. Het schoonmaken was nogal priegelwerk. Steeltjes en buitenste velletjes moesten verwijderd worden en die uitjes hebben een diameter van maar 1,5 cm. Afijn, iedereen weet wel hoe groot (of klein) een zilveruitje is. Haar middelste zus was er niet zo handig in en hoefde nooit mee te helpen (die moest extra karweitjes in het huishouden doen). Mijn ma vertelde dat het vooral gezellig was, zo met zijn allen ‘juinen’. Ze ging zelfs wel eens naar haar ome Toon en tante Sijntje in Oudenbosch om daar mee te helpen…gewoon voor de gezelligheid en het kwartje dat ze daarmee verdiende was mooi meegenomen.

Mijn pa herinnerde zich niet zo heel veel meer. Alleen eigenlijk dat de hele straat stonk naar de scherpe geur van zilveruitjes, want iedereen was aan het ‘juinen’. Ging natuurlijk van mond tot mond dat je geld kon verdienen met ‘juinen’.

Nu is ‘juinen’ natuurlijk een dialect woord. Ui is het Nederlandse woord voor juin. Ik kon het helaas nergens terugvinden, want bij het googlen van juinen kwam ik bij Koot & Bie terecht en hun fictieve plaatsje Juinen. En daar heeft mijn verhaal totaal niks mee te maken.

Toch jammer….ik had graag een foto van ‘juinende’ mensen bij mijn blogje geplaatst……

DA'S WATER !!!

Da's water.....een gevleugelde uitspraak van onze kampioen. Onze vlekkenkampioen wel te verstaan. En dan bedoel ik niet een vlekkenkampioen die als een Shout of Vanish-wonder iedere vlek weet te verslaan, maar een echte kampioen vlekken MAKEN.
Wie het is?
Niet de zoons, niet dochter Daphne en ik ben het ook niet. Het is...tadaaaa...(tromgeroffel)...echtgenoot Peter. Er ligt geen shirt, overhemd of spijkerbroek in de kast ZONDER vlek.



Het is soms niet te geloven hoe snel hij in nieuwe kleren een vlek weet te maken/krijgen. Bijvoorbeeld afgelopen zomer in zijn beige korte broek. Net nieuw, hartstikke schoon en op dag 1 van de vakantie was daar ineens een zwarte, streperige vlek. Die kon er lekker intrekken tijdens ons 10-daags tripje. Eenmaal thuis, 3 wasbeurten later met extra behandelingen (Shout, Dubro en speciaal chemisch stinkend vlekkenspul) zat de vlek er nog steeds in. Ik laat het maar zo.
Heel vaak merk ik pas dat er een vlek in zit als ik er met de hete strijkbout overheen ben geweest. Dan weet je dat het nooit meer goed komt. Met zo'n heet strijkijzer brandt de vlek lekker in.

Het komt regelmatig voor dat ik de vlekkenmakerij onder mijn ogen zie gebeuren. Het ene moment is zijn shirt nog schoon en het volgend moment zit daar een donkere schaduw. En als ik dan vraag 'wat ie nu weer geknoeid heeft', krijg ik steevast als antwoord: DA'S WATER. Inderdaad, het lijkt een waterplek, maar ik kan je verzekeren dat het 10 van de 10 keer een vetvlek blijkt te zijn.
Na het zoveelste 'da's water'-antwoord hebben we er 1 grote grap van gemaakt. Als er geknoeid wordt met chocola, rood fruit of als jongste zoon met grasvlekken thuiskomt (onze runner-up in vlekken maken) roepen we steevast: DA'S WATER.

Ach ja, ik kan er maar beter om lachen. De meeste vlekken die Peet maakt krijg ik er toch nooooooit meer uit. Als hij de was zelf zou moeten doen, zou hij misschien wat voorzichtiger zijn.
Eén keer heeft hij het nog bonter gemaakt. Toen ging hij met zijn beste spijkerbroek aan de container schoonmaken. Flinke scheut Glorix in het water en je voelt hem al aankomen....de helft van de inhoud van het emmertje belandde op zijn kleren. Ik heb wel heel erg hard moeten lachen toen hij vroeg of 'dat er nog uit zou gaan.........'