Een marathon van ruim twee maanden.....

.....en de finish niet gehaald.....
Het is toch ook wat. Het einde van de marathon is in zicht en ik ben net voor de eindstreep door mijn knieën gezakt. Weer geveld door 1 of ander virus. Hoesten, proesten en een pijnlijk lijf. Maar wat bedoel ik nu met die duurloop???
Dat zit zo....
Mijn pa kwam op 10 oktober in het ziekenhuis terecht. Daarna volgde het revalidatiecentrum. Vele avonden tufte ik met mijn ma richting de revalidatie om mijn pa te bezoeken. Alleen als ik moest werken of een (soms leuke) verplichting had, werd er een andere chauffeur opgetrommeld (Dank je Fons, Jeanne en Erica). Soms werd het een hele dag, want mijn ouders wilde mij er graag bij hebben als er patiëntgesprekken waren. Vorige week nog, haalde ik mijn pa op om even mee naar huis te gaan. De ergo-therapeute kwam kijken of er aanpassingen nodig waren in huis. Het was een vermoeiende dag voor mijn pa, maar de andere dag was hij weer zoveel vooruit gegaan. Ongelooflijk. En dan nu het goeie nieuws....hij mag morgen naar huis!!!!!! En net twee dagen (gisteren ziek uit mijn werk gekomen) voor dit heugelijke bericht heeft mijn toch al niet zo fitte lijf het begeven. Ik baal, want mijn kerstboom staat nu ook errug kaal te wezen :-(  Dus nu even weinig tot niks doen. Tot overmaat van ramp mis ik vandaag een leuk avondje op het werk. Helaas, het is niet anders.......al heb ik daar vorige week nog ontzettend lol om gehad omdat ik mij in een CSI-overall had gehesen.

Het is niet alleen kommer en kwel. Ik heb pasgeleden weer iets gewonnen op facebook. Zoooooo leuk!!! Een kerstmandje van Atelier Sezoentje en ik heb vandaag ook haar blog gevonden (klik) Het was een waar feest om alles uit te pakken. Ik heb het daarna zo goed mogelijk, naar haar voorbeeld, weer in het mandje gelegd. Het geurkaarsje brengt een echte kerstsfeer in huis en dat is wel nodig met die kale boom....hihi.....
Nogmaals heel erg bedankt Sonja!!!

Zelf ben ik ook nog aan het knutselen geslagen. Blij dat ik deze krans/lijst dinsdag al af had. Ik had zoiets gezien op Pinterest en het leek mij niet zo moeilijk om te maken.....

Hij hangt trouwens aan mijn voordeur, maar dat was niet mooi voor de foto. Ik heb namelijk een monsterlijk lelijke voordeur. (Wensenlijstje!) Het kleine kransje was kant en klaar hoor......heb ik zelf niks aan geknutseld.

Oh ja....ik was ook nog bij de kringloop en vond daar een keigave bestekbak. Van het schilderij wilde ik de lijst gebruiken voor bovenstaand, maar ik kreeg van beide zonen commentaar daarover. Oudste wilde het schilderij zelfs mee naar Delft nemen om het te redden...lol..... en ze zeuren altijd zo over mijn 'ouwe troep'.

En in de spirit van 'less is more' denk ik dat ik aan mijn dienblad op de salontafel niks meer doe ;-)

Mouwschortjes

Wie heeft ze gedragen? Die zeer praktische mouwschortjes?
Nou, ik blijkbaar, al heb ik daar totaal geen herinnering van.
Omdat mijn ma ALLES bewaart kwamen ze ineens weer tevoorschijn. Een mouwschortje kreeg je over je gewone kleren aan zodat je niet vuil kon worden. Je moet het zien als een soort slab met mouwen. Hier een modelletje in twee kleuren uitgevoerd........

Best wel schattig dat ik daarmee rondgelopen heb. Mijn ma had ook nog twee witte met een rood borduurrandje. We moeten nog zoeken naar de foto waar ik daadwerkelijk 1 van die mouwschortjes aan heb. Die zal vast nog wel een keer boven water komen.

Eigenlijk deed ik met mijn kinderen hetzelfde als ze aan het knutselen waren. Dan kregen ze een bloes of overhemd van mij of mijn man achterstevoren aan. Konden ze naar hartenlust schilderen, kleien, gips gieten of lijmen. Ik heb natuurlijk meteen de fotoalbums nagekeken en ja hoor........de twee jongsten aan het verven, allebei met een hoedje op, want 'dat hoorde erbij' vond jongste zoon (heeft altijd al veel fantasie gehad)

Toen ik een paar jaar geleden de trapkast opruimde, vond ik de knutselschorten met een heleboel sporen van de kunstzinnige uitspattingen van de kids. Eigenlijk had ik ze in moeten lijsten of in ieder geval een stukje ervan. Helaas, dat heb ik niet gedaan en daar heb ik nu een beetje spijt van. Gelukkig heb ik deze foto als bewijs al zien de schorten er nog heel erg schoon uit op deze foto ;-)

Op kamers

Het heeft wat voeten in aarde gehad, maar het is nu eindelijk een feit....oudste zoon zit op kamers. Vanaf dag 1 van zijn studie, ruim 3 jaar geleden, 'dreigde' hij er mee. Ik zag het toen nog niet zo zitten. En met een hele gunstige treinverbinding deed hij ook niet veel moeite. Zeg maar gerust: GEEN moeite. Het was natuurlijk wel makkelijk om na een lange dag studeren lekker thuis je benen onder tafel te kunnen schuiven voor een voedzame maaltijd. Dat tijdperk is nu voorbij en ik moet zeggen dat we er allemaal aan toe waren. Niet dat mijn oudste zoon een lastpak is hoor. Integendeel. Maar tig keer per week vanaf half 7 gerommel in huis omdat hij zo vroeg weg moest was geen pretje. Vooral niet als je net als ik (en hij ook) geen ochtendmens bent. Nu kan hij voortaan ruim een uur langer op bed blijven liggen en eh....ik word ook niet meer zo vroeg wakker ;-)

Hij heeft er nog maar 1 nachtje geslapen en vandaag komt ie weer naar huis. Het was de bedoeling om maandag al te gaan, maar alles was nog niet klaar. Vorige week was mijn man meegegaan naar Delft om inkopen te doen en de boel in elkaar te zetten. Had netjes zijn boormachine meegenomen en.........de boortjes thuisgelaten. Tja, dan is het lastig gaatjes boren. Gisteren het karwei afgemaakt.

Delft heeft er officieel een nieuwe inwoner bij.
Ik ben trouwens benieuwd hoe hij zich gaat redden, want thuis is hij nogal gemakzuchtig. Ik hoop maar dat ie wat culinaire trucjes van zijn huisgenoten oppikt en zich niet meteen een ongezonde levensstijl aanmeet. Ik zal eens op zoek gaan naar een studentenkookboek. (tips zijn welkom!!)

Grappig dat ik gisteren een berichtje op mijn iPad kreeg of hij dat dekbedgedoe moest open knippen. Ik snapte eerst niet wat hij bedoelde. Uiteindelijk kwam ik erachter. Het overtrek was niet over de hele lengte open aan de onderkant en dat was meneer niet gewend. Na mijn instructies is het toch gelukt om het dekbed in de overtrek te krijgen....lol.....

Nu maar hopen dat onze andere kamerbewoner (mijn pa in de revalidatiekliniek) snel naar huis kan. Dan kom ik wat ruimer in mijn tijd te zitten en kan ik een keertje in Delft gaan kijken. Ben best wel  nieuwsgierig naar het nieuwe 'thuis' van mijn eerstgeborene........

Poepluchtjes

Jaja, dit verhaaltje gaat echt over de 'aromatische' luchten die geproduceerd worden op het kleinste kamertje. Dus pas na het eten lezen...hihi....

Tussen alle drukte door met de bezoekjes aan mijn pa (hij heeft even een paar mindere dagen, hopelijk keert het snel ten goede), werk en huishouden, blijft er gelukkig ook een klein beetje tijd over voor leuke dingen. Zoals visite krijgen. Dinsdagmiddag heerlijk bijgekletst met een vriendin die een kleurrijk bosje trosanjers meebracht. Laatst kreeg ik ook al zo'n bosje en die hebben erg lang gestaan. Dus met deze verse bloemetjes was ik heel blij. Ze staan te schitteren op mijn salontafel.

Hoe het zo ter sprake kwam weet ik niet precies meer. Volgens mij hopte we van stomazakjes legen (je weet ik ben stomapatient) naar hoe het manvolk zo vreselijk kan meuren op het toilet. Toen kwam er ineens een vraag boven borrelen. Waarom ruikt de poep van de ene persoon anders dan van de andere, ondanks dat ze precies hetzelfde hebben gegeten? En waarom laat de ene reukloze knetterwinden en de ander geluidloze stinkscheten. Hier zijn overigens diverse combi's mogelijk. Het kunnen ook stinkende knetterwinden en reukloze, geluidloze scheten zijn.
We konden werkelijk helemaal niks bedenken waarom dit zo is. We voelen ons een beetje te oud om 'Willem Wever' in te schakelen. Daarom gooi ik de vraag maar op het www. Misschien dat één van mijn bloglezers het antwoord weet. En anders hoop ik dat een student die nog een onderwerp zoekt voor een wetenschappelijk onderzoek mijn blogje per ongeluk vindt. Er wordt ten slotte naar de vreemdste dingen onderzoek gedaan. Zoals het spettervrij plassen voor mannen........hilarisch....
http://www.spitsnieuws.nl/archives/raar/2013/11/zo-plas-je-zonder-spetteren

Een gewonnen taart en een beetje Kerst.

Vorige week zondag kreeg ik ineens van een onbekende mevrouw een berichtje in mijn FB-inbox. Ik had haar pagina op FB geliked en gedeeld en was daarmee de gelukkige winnares van een taart. Zoooooo leuk. Ik heb al heel vaak dingen gedeeld en geliked op FB, maar had nog nooit iets gewonnen. En nu kwam mijn naam uit 'de hoge hoed' van Ingrid van 'De zoete lach'. Na wat heen en weer berichten en een telefoontje kwamen we overeen dat het een taart voor mijn (bijna) jarige man zou worden. Gisteren heb ik de taart opgehaald bij Ingrid (die zowat om de hoek woont, ik kwam er langs op de terugweg van mijn pa die nog steeds vooruit gaat!!!!!!) en de taart zag er heel mooi uit........rook nog lekkerder!!

Ondanks dat mijn man zijn verjaardag eigenlijk nooit viert, hebben we nu toch iets feestelijks. Vandaag alvast voorgeproefd al is de verjaardag pas morgen (4 november). Het is een 'machtige' taart, maar wel errug lekker. Inmiddels ziet ie er niet meer uit zoals op de foto....hihi.....
Bedankt Ingrid en veel succes met je uit de hand gelopen hobby ;-)

Inmiddels zijn bij mij de eerste kerstversieringen weggezet. Niet dat ik de dozen al van zolder heb geplukt. Neeeeeee.......ik ging afgelopen week even bij W.ibra binnen kijken. En ik zag daar zoveel mooie kerstspulletjes. Ik heb me echt in moeten houden, want ik had bijna de winkel leeg gekocht. Zie hier mijn bescheiden aankopen. TE leuk om niet te kopen.......

Mag gewoon in de kamer blijven staan. Kan ik er extra lang van genieten!!! Ho Ho Ho......

Genoeg te vertellen, maar geen tijd om te bloggen

Hoe dat komt?
Tja, mijn pa rolde het ziekenhuis in en nu heb ik iets minder tijd om te 'lummelen'. Ik deel met een bijna obsessieve precisie mijn tijd in (ahum....overdrijven is ook een kunst) en daar zit weinig ruimte om zelf te bloggen of blogs te lezen.
Laat ik bij het begin beginnen......

Het eerste weekend van oktober voelde ik mij niet zo lekker. Dat bleek zich te ontwikkelen tot een fikse kaakholteonsteking die, gelukkig voor mij, niet vast kwam te zitten. Maar die tranende ogen, snotneuzen, blafferig hoesten en koorst waren iets teveel van het goeie dus lag ik een paar dagen geveld op de bank.
Vervolgens kwam mijn pa dus in het ziekenhuis te liggen. Hij heeft copd en had het al een paar dagen vreselijk benauwd. Ik helemaal in een dip, want in mijn toestand kon ik niks voor mijn pa of ma betekenen. Ik was niet van plan om met mijn bacteriehaard bij hen in de buurt te komen. Toen ik een klein beetje was opgeknapt, heb ik mijn taak als steun en toeverlaat snel opgepakt. Maar dat viel een beetje tegen, vandaar dat ik ook rustperiodes in moest plannen die eerste week.
Mijn pa knapte helemaal niet op en vorige week is hij naar een revalidatiekliniek verhuisd.  En daar 'woont' hij nu sinds een week. Ik probeer iedere avond even langs te gaan met mijn ma. Vandaar dat ik dus iets minder tijd heb voor andere dingen.

Mijn pa is sinds gisteren weer een klein beetje op aan het krabbelen. Al is dat betrekkelijk natuurlijk, want het kan evenzogoed zijn dat, als ik vanavond langs ga, hij weer helemaal uitgeput en oververhit in bed ligt. We moeten geduld hebben. Ze proberen hem zover op te lappen dat hij zich thuis weer een beetje kan redden. Moet te doen zijn. Ten minste....als er niks tegen zit. Een longonsteking is 'just around the corner'.....

Wil ik nog meer kwijt?
Jaaaaaa........oudste zoon heeft na 3 jaar universiteit zijn bachelor-diploma uitgereikt gekregen en dat was een leuke dag. Al is hij zo broodnuchter om te zeggen dat zo'n diploma weinig voorstelt. Maar mijn man en ik, beide mavo-klantjes, zijn heel trots op hem!! Hij is inmiddels aan zijn master begonnen en is van plan om er daarna nog 1 te doen. 'Dan pas heb ik basis', zegt ie. Hij is dus nog een paar jaartjes onder de pannen.......
Eenmaal terug van het ceremoniële en borrelgedeelte in Delft, zijn we in onze eigen woonplaats bij de Griek beland.

En deze prachtige foto van dochter moet ik gewoon laten zien. Die maakte ze helemaal zelf. Camera op het statief, timer ingesteld, oud dekbed zonder hoes als ondergrond en haar kittige little red dress.......ik vind deze foto geweldig.

En vooruit....ik heb natuurlijk nog een zoon. Als jullie mijn blog al wat langer volgen weet iedereen dat foto's van hem negen van de tien keer met 'de middelvinger' zijn. Wat vind ik op mijn cameraatje als jongste zoon zich verveelt...........

Die zal het weten als hij ooit trouwt, want ik bewaar al zijn maffe foto's. Dan komt er een avondvullende fotoserie, geprojecteerd op een megagroot scherm met middelvingerfoto's en gekke bekkenfoto's......hihi....ik heb nu al lol.

Oeps...bijna tijd om mijn ma weer op te halen. Snel de borden van dochter en mij afruimen (tussen het geblog door hebben we snel gegeten...alles in ettape's) en een was aanzetten. Hoe laat de jongens thuis zijn weet ik niet en mijn man heeft late dienst. Best wel druk, in je eentje.

ps. Heeft iemand een broer of zus voor mij. ik kan er wel eentje gebruiken. Liefst een aardige...hahahaha....

Een werkgerelateerd blogje ;-)

O jee, weer bijna een maand niks geschreven. Komt niet meer goed dit jaar, vrees ik. Weinig inspiratie en ik doe steeds hetzelfde. Ik bezoek eens een rommelmarkt of kringloop, ga lunchen of thee drinken met een vriendin, af en toe een wandeling. Heel saai eigenlijk. Behalve dan de theatershow van Guus Meeuwis. Die was geweldig terwijl ik echt geen die-hard fan ben. Gezellige sfeer, prachtige lichtshow, Guus is heel grappig en hij zingt goed natuurlijk!! Helaas mocht er niet geflitst worden, dus zijn alle foto wazig. Dit is 1 van mijn beste......

Oeps, zet ik 'werkgerelateerd blogje' hierboven en begin ik eerst over allerlei andere zaken. Snel to-the-point komen.
Bij ons op de bieb houden ze het personeel graag scherp dus kregen we afgelopen jaar diverse workshops aangeboden. En die waren eigenlijk best leuk!! Om ons na die workshops niet in te laten zakken werd er een opdracht aan verbonden: Ga aan de slag met een thema dat je aanspreekt en gebruik de tips en trucs uit de trainingen. Nou, dat was even slikken. Hoe pak je zo iets aan? Wat bedoelen ze eigenlijk? Welk thema? En natuurlijk de onzekerheid halverwege het project: Zitten we wel op de juiste weg?

Ons groepje heeft als hoofdthema 'Feit & Fictie'. Dat is heel breed natuurlijk, maar voor onze presentatie hebben we een willekeurig trefwoord gepakt en zijn daar op verder gaan borduren. We zijn boeken, films en informatie gaan zoeken over ONTVOERINGEN. We weten eigenlijk nog steeds niet of we het door ons gekozen onderwerp genoeg uitgediept hebben, maar we zijn wel driftig aan de slag gegaan met sociale media om te kijken of we interactie kunnen krijgen met de 'onzichtbare klant'. Uiteindelijk willen we die lezers IN de bieb krijgen. Binnenkort komt er ook een fysieke presentatie in onze bibliotheek waarin we het programma 'Ontvoerd' (rtl4) van John van den Heuvel centraal zetten. (We hopen stiekem dat er snel een nieuw seizoen komt). Nieuwsgierig naar de boeken die wij gelezen hebben? Deze zijn terug te vinden op het Feit & Fictie-blog

Om sneller de informatie van het blog te kunnen delen, is er ook een Facebook-fanpagina gemaakt. Die is openbaar dus voor iedereen zichtbaar. Maarrr.........voel je hem al aankomen. Die pagina moet natuurlijk gepromoot worden. We willen veel vind-ik-leuks en een grotere bekendheid krijgen dan alleen bij onze VANnU-biebmiepen. Dus als je een Facebookaccount hebt, wil je dan alsjeblieft onze pagina liken. En als het niet teveel moeite is, wil je dan ook onze pagina promoten op je eigen Facebook-pagina. En waarschijnlijk is onze bieb niet bij jullie in de buurt, maar we doen dit voor alle bibliotheken in heel Nederland ;-) Zie het als een soort van etalage die mensen naar de bibliotheek lokt!!
Wij zijn niet de enige werkgroep in onze bieb. Met een beetje geluk mogen we ook de onderwerpen van de andere themagroepen via deze FB-pagina promoten en ik kan je zeggen.....er zitten hele interessante onderwerpen tussen.........