woensdag 31 oktober 2012

Een gouden paar

Vandaag, woensdag 31 oktober 2012, zijn mijn pa en ma 50 jaar getrouwd!!


Al 50 jaar lief en leed. Bijzonder in deze tijden. Het feestje houden we bescheiden, maar gisteren heb ik alvast de voordeur versierd en slingers opgehangen. Ook nog een verhaal......

Ik wilde ze verrassen, maar mijn ouders wonen in een galerijflat. Ik heb dus een sleutel nodig om op die galerij te komen. Ben ik er bijna, kom ik er achter dat ik mijn sleutels (ik heb er ook 1 van hun) in mijn andere jas heb laten zitten. Toen heb ik maar aangebeld. Misschien ook beter, want je kunt niet voorzichtig genoeg zijn. Ze zouden zich een hoedje schrikken van het gerommel en gestommel bij de voordeur......hihi....

Toch heb ik mijn pa en ma weten te verrassen met iets waar ik in het diepste geheim aan heb gewerkt. Nou ja, ik moest het telkens verstoppen, want ze komen regelmatig aangewaaid ;-)
Ik ben niet zo heel erg creatief, maar heb toch iets in elkaar weten te flansen en ze vonden het heel erg leuk. Waarom ik dat gisteren al heb gegeven?? Ik wilde gewoon de eerste zijn met mijn zelfgemaakte cadeautje.........


Lieve pa en ma, Van Harte Gefeliciteerd met jullie 50-jarig Huwelijksjubileum!!! Dikke knuffels en kusjes van ons allemaal!!

maandag 29 oktober 2012

Lieve blogbuurtjes

Wat ben ik blij dat ik ooit ben begonnen met bloggen. In het begin vond ik het een beetje eng, maar gaandeweg is het een vertrouwd deel van mijn leven geworden. Ik 'parkeer' mijn ergernissen, mijn angsten, mijn blije gevoel, mijn gepieker en mijn onzekerheden op mijn blog. Doordat ik alles van me af schrijf, zit mijn hoofd niet zo vol en hou ik 'plaats' over om te genieten van de kleine dingen des levens. En die kleine dingen zijn voor mij het allerbelangrijkst. Maar wat mij nog het meeste helpt zijn al die leuke, spontane en soms relativerende reacties die ik van jullie, mijn blogbuurtjes, krijg. Dat is echt hartverwarmend. Jullie reacties op het onderzoek wat ik laatst gehad heb (op mijn andere blog) en waar ik toch even zwaar van onder de indruk was, hebben mij enorm geholpen en ik was in no-time weer mijn oude, positieve zelf.

Daar moet ik trouwens nog even op terug komen......
Dat mijn afspraak bij de mdl-arts pas 3 december is ligt aan het feit dat er alleen op maandagen afspraken gepland worden. Waarom dat is zo is, weet ik niet en of ik het durf te vragen op 3 december betwijfel ik. Zal voor mij dus eeuwig een mysterie blijven ;-)

En dan nu even afsluiten met een zin die ik op Twitter voorbij zag komen en die ik met Photoscape een leuke omlijsting heb gegeven........








donderdag 25 oktober 2012

dinsdag 23 oktober 2012

De ontknoping

Even wat rechtzetten....
De titel boven mijn vorige blogje was 'Stelling'. Volgens mijn oudste zoon is een stelling een vraag die alleen met ja of nee beantwoord kan worden. Ik had er dus beter 'Vraagstelling' of 'enquête' boven kunnen zetten.....hahahaha.....Die wijsneuzerige kids toch.......

Maar nu terug naar mijn supermarkt-avontuur met een kleine aanvulling.
Het meisje bij de kassa was de boodschappen van een andere klant nog aan het scannen. Daarachter stonden dus 2 onbeheerde wagentjes en daar ben ik, na eerst aarzelend rondgekeken te hebben, voor gaan staan. Ik heb de boodschappen niet eens op de band gelegd, alsof ik voelde wat er zou gaan komen.  En ja hoor, de *pieppp* (censuur) van karretje 1 was niet zo gecharmeerd van mijn actie. Haar onaangename, vreselijk denigrerende reactie was: "Dacht jij lekker ff voor te kunnen piepuh, ga jij eens gauw achteraan staan".

Ik kan jullie zeggen dat ik perplex was. Mijn mond vol tanden. Ik ben sowieso niet heel erg assertief en dat was misschien maar beter. Ik denk dat als ik dat wel was geweest de situatie waarschijnlijk uit de hand was gelopen. Met zulke types heb ik liever niets te maken. Ik heb een stapje naar achteren gedaan, met de lichtelijk tamme opmerking dat 'het wel handig is om je wagentje bij de kassa te parkeren en dan de rest van je boodschappen te gaan doen'.

Inmiddels was de mevrouw van karretje 2 ook gearriveerd. Toen er nog een kassa openging en wij allebei die kant uit wilden zei deze mevrouw: "Gaat u maar voor, u stond hier eerder". Dat maakte het vervelende incident weer een klein beetje goed. Hoefde ik niet in de donkere schaduw van *pieppp* te gaan staan. Jammer genoeg heb ik nooit geluk bij de kassa en was deze rij trager dan die andere en was ik nog later klaar dan mevrouw 2.

Ik heb onderweg naar huis nog wel enige boosheid gevoeld. De brutaliteit van dat mens. Ze had eigenlijk geen recht van spreken. Weggegaan is plaats vergaan. Ik was ook een beetje boos op mezelf omdat ik niet gereageerd had, maar ik ben achteraf blij dat ik dat niet gedaan heb. Ik wil me niet verlagen tot een ordinaire scheldpartij in een supermarkt.

Het verhaal gaat verder, want het meisje bij de kassa kwam mij bekend voor. Is een vriendin van jongste zoon. Zij had mij herkend en wist ook wie *pieppp* was. Zo ben ik er achter gekomen wie mij geschoffeerd heeft en ik ken deze *pieppp*. Nou ja, kennen is een groot woord. Ik weet wie het is. Ze heeft een indruk achter gelaten en geloof me, dat is geen positieve indruk. Ik hou me maar vast aan een mooie uitdrukking: What goes around, comes around. Ze komt haar match nog wel eens tegen en dan kan zij een toontje lager zingen..........

zondag 21 oktober 2012

Stelling






Stel, je gaat na een lange dag werken nog even boodschappen doen. Geen muntje voor een wagentje dus je neemt maar een paar dingetjes die je vast moet houden. Je loopt naar de kassa. 't Is overal druk en bij 1 kassa staan 2 (!!!) boodschappenwagentjes onbeheerd en er liggen nog geen boodschappen op de loopband. Wat doe je?


  • je roept door de winkel: "Van wie zijn die boodschappenwagentjes!!"
  • je sluit achter de onbeheerde wagentjes aan en hoopt dat de 'eigenaren' snel terug komen
  • je gaat VOOR de wagentjes staan, want ja, als er niemand bij staat........

 Ik ben heel benieuwd of ik hier reacties op krijg en wat die zullen zijn. Ikzelf heb voor de laatste optie gekozen en daar is nog een vervolg op. Of ik me daar over uit wil laten weet ik nog niet. Ik wacht eerst even af....
Mijn gedachtegang daarin was: Weggegaan is plaats vergaan (Leuke variant van opgestaan is plaats vergaan), maar misschien heb ik het mis.

woensdag 17 oktober 2012

My Home is my Castle


Dat hadden jullie niet gedacht hé? Dat mijn huis zoveel gelijkenis vertoont met een kasteel. Als de zon vanuit een bepaalde hoek in mijn tuintje schijnt, komt dit silhouet ineens tevoorschijn. Prachtig toch! En met een beetje fantasie (een heel klein beetje maar) lijkt het toch echt op een kasteeltoren met een kantelenmuur.

Jullie snappen vast wel dat dit niet de schaduw van mijn huis is. Ik ben helemaal geen kasteelvrouwe. Deze prachtige schaduw is van mijn tuinkast met puntdak en de schutting. Toch heerlijk om eventjes weg te dromen en een beetje op te scheppen over mijn kasteel.....hihi......

Maar één ding is zeker, my house is my castle en daar voel ik mij fijn!!!

maandag 15 oktober 2012

14 oktober 2012

Feest, versiering, volle koelkast, stapels chips. Bakken bier en appeltaarten in de schuur om koel te houden (geen foto, het regende te hard afgelopen zaterdag)) Het was feest afgelopen weekend. Oudste zoon werd 21 jaar en daarmee werd ie ook verstandig. Hij verdeelde zijn mega-grote vriendenclub over twee avonden. Dat kon onze huiskamer tenminste aan. Zaterdag rolde de laatste pas tegen 4 uur naar buiten. Zondag was het feest gelukkig iets vroeger afgelopen. Het was een vermoeiend, maar heel gezellig weekend.


Helaas weer (bijna) geen foto's gemaakt. Al wil ik die leuke van hem samen met opa en oma (mijn ouders) even delen.........


Ongelooflijk. Die 21 jaar zijn voorbij gevlogen. Het voelt nog zo kort geleden dat ik dat kleine prulleke voor het eerst in mijn armen hield. 47 centimeter en 2300 gram. Een kleintje dus. Maar daar is nu niks meer van te zien ;-) Ach...gelukkig heb ik veel foto's van dat kleine menneke, zodat deze ma nog vaak kan mijmeren over zijn jonge jaren.........
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...