Ik heb een hartje ingepakt.......

.....want het was zo grauw (op de melodie van 'Tuintje in mijn hart')
Neeeeeee, ik ben niet gek geworden...........dat was ik al.

Onder het mom van 'Creatief met Tafelkleed' ben ik wederom aan de slag gegaan. Deze keer heb ik 1 van mijn wilgentenen hartjes ingepakt. Die andere komt nog aan de beurt. Leek me leuk om hetzelfde motief ergens anders in de tuin terug te laten komen. Vorige week heb ik schilderijtjes gemaakt waarbij ik vinyl tafelkleed heb gebruikt om ze te bespannen. Die hartjes vielen bijna niet (meer) op. Het leken wel kameleon-hartjes. Schutkleuren aan de schutting....hahaha. Nu spat die éne van het scherm....ehhh....de schutting.
Wie weet pak ik straks nog wat bloempotjes in. Ik heb nog genoeg tafelkleed over.......

Meteen even van de gelegenheid gebruik maken om iedereen te BEDANKEN voor de lieve felicitatie-berichtjes voor mijn pa op mijn vorige blogje. Jullie zijn SCHATTEN!!!!


Afgelopen zaterdag was ik nog op een hele kleine rommelmarkt. Daar kocht ik deze kaptafelset. Niet puntgaaf, maar ik vond het wel een leuke set. Ik denk dat ik een leuk mandje op de kop ga tikken en er in het toilet een hoekje van ga maken.............

30 mei, 1936

Dat is dag waarop mijn pa is geboren. Morgen is dat precies 75 jaar geleden en vandaag vieren we het alvast. Ook al is het een speciale verjaardag, we vieren het zoals alle andere verjaardagen, gewoon thuis met familie en vrienden. Hij sukkelt een beetje met zijn gezondheid vandaar. Sowieso geen poespas voor mijn pa, dat heeft ie nooit leuk gevonden. Nee....een hapje, een drankje en beetje slap geouwehoer, dan is het feest!!

Hier een foto met zijn oudste broer. Ze schelen maar liefst.....eh....11 maanden. Mijn pa staat rechts.

Volgende foto is op de ambachtsschool genomen. Wat een broekie nog.

Zijn allegrootste hobby was: vissen. Hier mijn pa ten voeten uit. En hij deed niet aan visserslatijn. Neenee, hij ving echt van die grote!! Door de omstandigheden vist hij nu niet meer zo vaak.

Op zijn 55e besliste zijn werkgever Philips dat iedereen van die leeftijd 'eruit' moest. Zodoende geniet hij nu al 20 jaar van een zorgeloos, arbeidsvrij leventje. Hier zit hij in het midden.

Wel grappig trouwens dat zijn officiële laatste werkdag op 1 oktober 1991 was en ik op 14 oktober 1991 beviel van zijn eerste kleinzoon. Een nieuw hobby was daar....oppassen samen met mijn ma....

En nu dus 75..... driekwart eeuw!!!
Pa, Van Harte Gefeliciteerd met deze mijlpaal. Drie dikke zoenen en we nemen nog een creampje ;-)

En in september volgt de ode aan mijn ma die dan 70 jaar wordt.......

Nieuwe sandaaltjes.

Blij, gelukkig, jubelende voeten en......een gat in mijn begroting. Jaja, ik heb eindelijk nieuwe sandalen, maar ze waren helaas aan de prijzige kant. Dat heb je als je moeilijke voeten hebt. En de ellende is dat ik vorig jaar tijdens onze vakantie, in een schoenwinkel in Aigues Mortes, OOK sandaaltjes heb gepast met het comfort van pantoffels en voor een veel lagere prijs dan deze schoenen.

Waarom heb ik die dan niet gekocht??
Nou, dat zat zo........

Vlak voordat we op vakantie gingen, wandelde ik geheel argeloos tijdens de uitverkoop een schoenwinkel binnen en vond daar maar liefst 3 PAAR SCHOENEN!!! Verblind door die uitverkoopprijsjes kocht ik ze meteen maar alledrie. Twee paar 'nette' schoenen met een klein hakje en 1 paar comfortabele platte stappers. Ik was vooral verliefd op die schoenen met hakjes, want ik had in geen jaren iets elegants gekocht. We zijn nu een jaar verder en ik moet eerlijk bekennen dat 1 paar de doos nog nooit is uit geweest.....schaamschaam. Maar dat wist ik vorig jaar in Aigues Mortes nog niet...hihi.

Anyway, in die schoenwinkel kon ik niet pinnen dus ik wilde dat manlief even met cash geld kwam wapperen....... en dat deed hij niet. Omdat ik pas 3 PAAR SCHOENEN had gekocht....zucht. Mannen snappen er niks van. Je hebt comfortabele, dichte schoenen nodig, je hebt 'nette' schoenen nodig en je hebt sandalen nodig. De sandalen die ik op dat moment droeg, waren een miskoop van jaren terug. Altijd pijnlijke voeten omdat het zooltje te dun was. Ik dreigde nog dat ik 'volgende zomer waarschijnlijk met veeeeeeel duurdere sandalen zou thuiskomen', maar het mocht niet baten. Manlief was onverbiddelijk.

En vandaag.............heb ik uiteindelijk mijn dreigement waargemaakt. Niet opzettelijk hoor. Wat ik al eerder zei....ik heb heel moeilijke voeten. Heel smal (en dat bij dikke benen, ook leuk als ik laarzen moet) en overgevoelig onder de voorvoet. Mijn nieuwe sandaaltjes hebben een heerlijk voetbed en zien er stoer uit. Tenminste, dat vind ik zelf ;-)
Laat die koperen ploert maar schijnen, ik heb nu lekkere, luchtige, comfortabele sandaaltjes.......

Vandaag trouwens ook mijn schilderijtjes en tuinposter opgehangen. Vrij snel voor mijn doen. Alhoewel....die poster lag al 4 weken. 't Is die éne van de Wibra waar ik speciaal voor naar de stad was gereden en die ze toen niet hadden. Mijn ma was, toen wij naar Parijs waren, nog een keer naar de Wibra gegaan en zij had wel geluk..... Lief hè, van mijn ma!!

Something old, something blue

Een nieuwe challenge bij Renny van Bizzy @ Home: Something old, something blue met een GIVE-AWAY eraan gekoppeld. Hartstikke leuk, iedereen kan meedoen!!! Bezoek haar blog voor de details.  Ik draag ook mijn blauwe steentje bij.

Dit schilderijtje is al heel erg oud. Mijn ma bracht het laatst mee. Zij weet niet waar het oorspronkelijk vandaan komt of wie er op de afbeelding staat. Volgens haar was het niet Maria, maar een andere heilige. Mijn ma kan zich wel herinneren dat het schilderijtje, toen zij klein was, bij haar ouders in de kamer hing. Nog in het 'oude huisje'. Begin jaren vijftig van de vorige eeuw zijn mijn grootouders verhuisd naar het 'nieuwe huis'.  Het moet dus al minstens 65 jaar oud zijn, waarschijnlijk ouder. En ook al is het niet helemaal blauw, het heeft toch een 'blauwe' uitstraling.

Hier nog een close-up fotootje.........

Een bloemetje met een verhaal.

Eigenlijk had ik voor vandaag een heel ander 'bloemetje' in gedachten. Maar gisteren gebeurde er iets zoooo leuks toen ik uit eten ging met een paar collega's. Nou ja, een paar...we waren met een stuk of 18 dames.
Het was een etentje ter ere van een collega die 2 weken geleden haar laatste werkdag had. In het restaurant, waar we heerlijk gegeten hebben,  kregen alle aanwezige dames een roos. Ik had een hele mooie, maar.....ik heb hem niet mee naar huis genomen. Waarom niet?
Onze collega is vandaag, op 25 mei, jarig. Vandaag bereikt zij de pensioengerechtigde leeftijd van 65 jaar. Dus wat hebben wij, haar ex-collega's (hihi) gedaan. Wij hebben alle rozen als verjaardagscadeautje aan haar gegeven. Ik heb nog wel stiekem een foto gemaakt van 'mijn' roos. Helaas was het een haast-klusje dus hij is niet zo mooi gelukt. Maar ik kan je verzekeren dat zowel de kleur (zachtroze) als de vorm perfect waren.........

Meer 'bloemetjes op woensdag' vind je bij Veronique van Een sneller kloppend hart ♥

Helaas zijn de Google-problemen nog niet opgelost en kan ik nog steeds niet bij iedereen reageren.

Nog even snel een foto plaatsen van een ander bloemetje.....

Aangestoken door mijn medebloggers heb ik ook van die mooie pioenrozen gekocht. Ze staan beeldig op mijn theekastje bij de spulletjes die ik bij de give-away van Bella Bosso heb gewonnen.

Wat nu weer........

Nu lukt het me niet meer om via mijn google-account te reageren op de blogs van anderen.....zucht.
Volgens mij is google boos op mij om mijn vorige blogje. Ik snap het niet. Bij sommigen kan ik nog via naam/URL reageren, maar bij anderen weer niet. Dusssss......als je geen reacties meer krijgt van mij....ik kan er niks aan doen......

Nog eventjes mijn 'creaties' laten zien. Een poos geleden kreeg ik inspiratie door dit blogje van Maria. Ik dacht meteen aan tuinschilderijtjes. Aan Maria gevraagd wat zij als basis gebruikte en dat waren schildersdoeken. Ik heb ze bespannen met vinyl tafelkleed. De leistenen hartjes had ik al een tijdje, maar nog niet opgehangen. Nu dus op de schilderijtjes vastgemaakt. Ik weet nog niet of ik het zo laat of dat ik iets anders op de doeken bevestig. We zullen zien..........

BIG BROTHER........

....is watching you...AND GETTING CLOSER. Dat is mij afgelopen week wel duidelijk geworden.
Hier een verhaaltje dat je toch aan het denken zet....

Afgelopen vrijdagavond ging onze huistelefoon. Het liep al tegen elven dus ik schrok er even van. Ik nam op, zei mijn naam, maar kreeg geen respons. Op de achtergrond waren cafégeluiden te horen. Jeweetwel, muziek en een hoop geroezemoes. Ik vond het vreemd. Beide zoons waren de hort op, maar het nummer was niet van één van hen. Die zijn voorgeprogrammeerd. Als zij bellen zie ik meteen hun naam. Ik dacht nog dat misschien 1 van de vrienden van jongste zoon lollig wilde doen. Terugbellen vertik ik, want als het een grap zou zijn, zouden ze er alleen maar meer lol om hebben.

Een uur later ging de telefoon alweer. Het was hetzelfde nummer. Deze keer zei ik niet mijn naam, maar nam op met 'hallo'. Vreemd.... ik kreeg weer geen antwoord, maar ik hoorde geluiden alsof iemand aan het fietsen was??!!

Inmiddels was oudste zoon thuis gekomen en ik vroeg hem of hij het nummer herkende. Nee dus.
Hij gaf zijn ma even een lesje in hoe je dat oplost. Je zoekt gewoon het nummer op via Google en als het ergens geregistreerd staat heb je in no-time een naam te pakken. Nou ja zeg....
En wat denk je......het was een bekende. Iemand die in het elftal van mijn man voetbalt. Waarschijnlijk heeft hij, zonder dat hij het zelf in de gaten had, de nummerherhaling van zijn telefoon geactiveerd.

Nu het vreemde aan dit verhaal. Google wist mij zelfs te vertellen dat het telefoonnummer  in een Word-document op onze eigen computer stond. Als dat geen Big Brother is.
Iedereen weet nu onderhand dat Google alle zoekopdrachten die je invoert onthoudt, maar dat ze zelfs binnen kunnen kijken in je eigenste documentjes, da's nieuw voor mij!!!!!

Ik heb eigenlijk liever een paar beschermengeltjes die over mijn schouder meekijken dan die akelige Big Brother.........